Arnhems meisje fietst samen met ARTI in 2012!

 

Dit wordt voor mij de vierde keer Alpe d'huZes. De derde keer fietsend. Het begon met mijn vader en Harrie in 2009.In 2010 met 1 team. Vorig jaar met 2 teams + een zussenteam omhoog. En dit jaar zullen er 3 Arnhemsmeisjefietst/ARTI teams en vier Alpe d'Huzussers omhoog gaan.

 

ARTI vraagt u zich af? Inderdaad, acht medewerkers van het Arnhems Radiotherapeutisch Instituut voelen zich verbonden met mijn initiatief. Zij zijn dagelijks betrokken bij de behandeling van mensen die kanker hebben. Er ontstaat nu een mooie Arnhemse samenwerking en daar ben ik super trots op!

 

 

Een impressie hoe ik de zesde beklimming vorig jaar heb beleefd, een citaat uit mijn blog:

 

'Ik moet dit alleen doen. Op eigen kracht. Richelle, Caryanne en Niko moesten het ook op eigen kracht doen. Alsof zij even konden zeggen: ‘Ik wil even stoppen, ik heb zo’n pijn.’ Niks daarvan, laat me maar afzien Alpe. Laat me maar lijden vandaag. Laat me mijn benen over twee weken nog maar voelen. Kom maar op, ik overwin jou toch wel. Net als dat wij kanker overwinnen over 9 jaar!'

 

 

 

 

Foto: Charles Keijser

14-5-2012 door Myrthe

 Hoogtestage in Frankrijk

 

Het is 29 april om ongeveer 8 uur 's ochtends als Stan, Mattis, papa en ik kleren voor een week in de auto stoppen en de fietsen achterop zetten. We rijden vandaag naar Chatel, een klein plaatsje in Frankrijk. 860 kilometer en 11 uur later (omdat Mattis dacht dat hij een kortere weg wist dan de TomTom) rijden we een prachtige chalet tegemoet. Het chalet is van de ouders van Michiel (teamlid) en hier mogen we 5 dagen verblijven. Het is werkelijk prachtig weer als we aankomen, zin om meteen op de fiets te stappen, maar het is al 7 uur 's avonds. We laden alle spullen uit en Stan en ik bakken pannenkoeken. We genieten nog even van de avond zon voordat we gaan slapen. 

 

Dag 1:

 

Om 8 uur hoor ik papa en Mattis wat rommelen in de woonkamer. Ik kom langzaam mijn bed uit en Mattis en pap gaan brood halen. Ondertussen douchen Stan en ik en ik ben benieuwd wat we vandaag gaan fietsen. Het is mooi weer als ik na het ontbijt op het terras ga zitten. Minder dan een uur later staan we voor het chalet in onze fietskleren en met onze fietsen. Als je naar rechts kijkt zie je een weg naar beneden en naar links gaat er een weg omhoog. Het blog heet 'Hoogtestage in Frankrijk', dus jullie zullen niet opkijken dat we voor links hebben gekozen. Dit is col de Bassachaux. Lekkere klim, jammer genoeg moeten we 3 kilometer voor de top omkeren, we fietsen namelijk tussen meters hoge sneeuwwanden. Na tientallen foto's dalen we weer af, helemaal naar Abondance vanaf daar fietsen we de col de Corbier. Dan is het wel mooi geweest, lekker eten in het huisje en een film kijken met z'n allen.

 

Dag 2:

 

Tijdens het schoonmaken gisteren heeft Mattis een scheur in de buitenband van Stan gevonden en aangezien Stan daar niet mee kan fietsen, moet er een nieuwe band gehaald worden. Ik zie het niet zo zitten om een uur in de auto te zitten om naar een fietswinkel te rijden, dus Mattis en ik gingen nog een keer de Bassasaux doen, terwijl Stan en pap opzoek gaan naar een buitenband. 

Het gaat beter dan gisteren en die sneeuwwanden blijven indruk op me maken. Als we boven zijn trekken Mattis en ik ons jack en beenstukken uit. Even op de foto in korte broek en korte mouwen. Het is eigenlijk helemaal niet koud! Smsje van papa dat ze weer terug zijn bij het chalet, we dalen af en ze hebben zelfs de buitenband er al om liggen. Ik vind dat ik eigenlijk al genoeg heb gedaan voor vandaag, maar ik krijg daar niet echt support in. We fietsen de Lac de Plagne, best wel steil, maar prachtig uitzicht over een meer boven! We fietsen rustig weer terug naar ons plekje. 

 

Dag 3:

 

Mattis is Zwitserland ingegaan en pap is even het dal ingereden en heeft toen daar een klimmetje gemaakt om vervolgens daarna nog een keer Col de Bassachaux te beklimmen. Stan en ik hebben een rustdag. Rust is ook trainen ;-) 

Om half 12 's avonds krijgen we een smsje van Michiel dat hij nu vertrekt vanuit Nederland en morgenochtend om 9 uur op de stoep staat. Snel slapen en onze rust pakken voor morgen, voor de fietstocht met Michiel.

 

Dag 4:

 

Om 9 uur gaat de bel. Michiel. Michiel begroet ons vriendelijk, maar vraagt wel waarom we nog niet in fietskleding zijn. We hebben op hem gewacht met ontbijten, maar hij heeft onderweg al gegeten. Wij dus snel ontbijten en hijsen ons in de fietskleren. Prachtige weer, strak blauwe lucht! Michiel stelt voor om vanuit Chatel over de Pas de Morgins over te rijden en af te dalen in Zwitserland, naar Monthey. Michiel had er zin in, gelijk hingen mijn vader en ik aan het vinkentouw, oeps... 

Een afdaling van 15 kilometer volgt, mooi wegdek. De 80 km/h heb ik wel aangeraakt. In Monthey draaien we om. Alles wat we hebben afgedaald, moeten we nu weer omhoog. Fietsen bij warm weer zijn we nog niet gewend. Al snel gaat alles los, naar beneden of stropen we op. Vooral als je naast de betonnen muur fietst, is het bloedheet. Met een hoogteverschil van 970 meter over een afstand van 15 kilometer is de klim te vergelijken met de Alpe d'huez. Dus daarna nog 5 keer. NOT :-)

In Chatel aangekomen, gaat Michiel even slapen en 'beveelt' Michiel dat wij nog maar een keer de Col de Bassachaux opgaan. Dat doen we braaf, hij komt wel even controleren met de auto. Boven aangekomen proberen Stan en Mattis toch of ze nog verder kunnen met de fiets, maar naar 200 meter sneeuwklunen en 200 meter goed wegdek stuiten ze weer op een sneeuwmuur. Het heeft geen zin om zo verder door te gaan, dus ook zij keren terug naar het chalet. 

We pakken onze spullen in en nemen afscheid van Michiel. Hij blijft daar nog een paar dagen en zal ongetwijfeld nog wel een paar keer Monthey op zijn gefietst! Van het meer van Genéve naar de Bodensee, dwars door Zwitserland op weg naar mijn neef en nicht. Daar is heerlijk gekookt voor ons en is het erg gezellig tot laat in de avond. We slapen hier 1 nacht en de volgende ochtend was het toch wel jammer dat we weer naar Nederland vertrokken met de strak blauwe lucht. 

 

Michiel, heel erg bedankt voor de gastvrijheid! We hebben genoten en het was een goede training!

 

Reageer [0 reacties]

22-4-2012 door Myrthe

 Benefietsmiddag

 

21 april om 13:30 staan we met wat mensen voor de ingang van het filmhuis. Vandaag is de benefietsmiddag georganiseerd door Loes en Evert. Om kwart voor twee gaan de deuren open en mensen druppelen langzaam binnen. Iedereen zoekt een plekje in de zaal en om twee uur kondigt Charlie aan dat we eerst naar de film 'zadelpijn en ander damesleed' gaan kijken. De film past goed in het thema en er wordt hard gelachen. We hebben even tien minuten pauze en er komen wat meer mensen om naar de films 'Il Lombardia' en 'Pijn van de kou' te kijken. 

Voor de films krijgen we een lezing van Thomas Braun. Hij verteld heel inspirerend en mooi, iedereen is muisstil.

Ook de mooie documentaires worden erg gewaardeerd zo te horen (of eigenlijk niet te horen, want iedereen was stil). Vooral het verhaal van Johan van der Velde en Erik Breukink was erg indrukwekkend. Het 'afzien' herken ik erg goed. Al hoop ik wel dat er tijdens Alpe d'HuZes geen sneeuw ligt. ;-)

Om zes uur zijn de films afgelopen en praten we met z'n allen nog even na. Ik wil graag het Charlie Capetti heel erg bedanken voor zijn inzet om deze middag te realiseren. 

 

 

Reageer [1 reacties]

16-4-2012 door Mattis

Limburgs Goud!

 

Het is zo makkelijk en zo moeilijk tegelijk. Het is zo mooi maar zo lelijk ook. Het is zo ver en dichtbij tegelijk. het is haat, nijd en liefde. het is de moed der wanhoop en het recht van de sterkste. Het is kermis een koude, dat ook. Het is de Camerig, de Eyserbosweg, de Kruisberg en de Fromberg. De duivelse Keutenberg en de finish op de Cauberg.

Het is harken op het buitenblad, schelden op het stijgingspercentage. Het is Isostar, luikse wafels, krentenbollen en bananen bij de verzorgingsposten. Het is op en neer, keren draaien, drempels en vluchtheuvels. Het is nerveus, het is druk, gezellig en chaos. Het is buffelen tegen de zwaartekracht en ervoor willen betalen. Het was regen, wind en slijk. Het is oer-Nederlands tourtochten.

 

"Zwemmend de Cauberg op rijden". Rare jongens die fietsers. Rare jongens die mee doen aan de grootste

tourtocht die Nederland kent. Ruim tienduizend deelnemers die over smal Limburgs asfalt denderen. Varierend in afstanden tussen de 65 en 250 kilometer. Van start tot finish is alles tot in de puntjes geregeld, fantastisch georganiseerd.

 

We wanen ons voor even allemaal profwielrenner. Voor even zijn we helden. Heroïek op de flanken van zeiknatte bult in Zuid-Limburg. Omhoog bluffend als de speaker je naam roept en het publiek op de je omhoog schreeuwt en je naarstig op zoek bent naar die goud gele pret cilinder boven op de Cauberg. De Amstel Gold Race is Kermis. Een koude? Echt niet. 

 

Reageer [2 reacties]

9-4-2012 door Myrthe

 Teambijeenkomst Arnhemsmeisjefietst

 

Vandaag (5 april) is de derde teambijeenkomst van Arnhemsmeisjefietst. Alleen is deze teambijeenkomst niet alleen voor de teamleden, maar ook voor de kopgroepleden. En het leuke is dat bijna de hele kopgroep aanwezig is! Ook hebben we een speciale gast in ons midden: Maarten Ducrot! 

Als iedereen er is, openen Gerard en ik de bijeenkomst. We heten iedereen welkom en Stella van der Sluis bedanken we voor het ter beschikking stellen van de ruimte waar de bijeenkomst plaats vindt. We hebben nog een wielershirt met het logo van Papendal en die overhandig ik meteen aan Stella. Het is geweldig dat we steeds een ruimte krijgen op Papendal voor al onze bijeenkomsten. Tot 2010 kon het allemaal nog bij ons in de woonkamer, maar nu, met een team van 30 mensen, gaat dat niet meer passen. Ik sta met Gerard voor al deze mooie mensen en besef dat het niet standaard is voor een meisje van 16. Ik voel me trots. 

 

Gerard neemt vervolgens wat agendapunten door en vertelt daarna een erg inspirerend verhaal over Londen 2012 met een prachtig filmpje erbij. Klik hier voor het filmpje. 

We drinken even wat en daarna verteld Maarten Ducrot over afzien, bergen, pijn en samen zijn.

 

'Uiteindelijk gaat het erom dat je samen onderweg bent.' 

Dat was de boodschap van het verhaal die Maarten Ducrot vertelde. Jammer dat het verhaal zo 'kort' duurde, naar iemand zoals hij kan je wel een hele avond luisteren. Geweldige verhalen!

 

Ik vind het super dat bijna iedereen van de kopgroep er was! Erg bedankt allemaal voor deze bijzondere avond. 

Reageer [0 reacties]

9-4-2012 door Jan

Lezing Frank van Rijn

 

Maandagavond 26 maart, locatie: nieuwe bibliotheek Doetinchem.

Peter Cijs, kopgroeplid vanaf het eerste uur, heeft wereldfietser Frank van Rijn bereid gevonden om een belangeloze lezing te geven tbv Alpe d'HuZes. Frank heeft al eens eerder voor Arnhemsmeisjefietst gesigneerde boeken gegeven voor de veiling, deze zijn via de site van Alpe d'HuZesser Erwin van de Heiden, fietsenmeteenmissie onder de hamer gegaan. Omgerekend heeft Frank al bijna 10 maal de wereld rond gefietst. alle continenten bezocht en dat alles met een Gazelle randonneur met volle bepakking, inclusief tent.

Deze lezing stond in het kader van zijn fietstocht door Madagaskar. Lijkt een klein eiland, maar toch ruim 1500 km. lang. Het was even wennen voor Frank dat de presentatie niet met dia's werd ondersteund, maar via een pc en digitale foto's. Al gauw kreeg hij de toeschouwers stil met mooie beelden maar zeker ook met mooie verhalen/anekdotes over zijn reis, omgoten met de droge humor die hij heeft. Wie één van zijn boeken heeft gelezen, herkent hem in zijn toespraak. Verhalen over de bevolking die zonder voorrem fietst, slecht voor de voorvorken, die zijn allemaal gelast, maar wel de voorremgreep op stuur, tot diepe kloven in gebergte, waar je niet in moet vallen, nergens voor nodig, hoeft ook helemaal niet ;-).

Na de lezing veel mensen met vragen omtrent fietskeuze en overnachtingen in het veld.

Na de lezing komt Peter met een enveloppe met de opbrengst van de avond, € 319,00 "en die maak ik morgen over op het account van Arnhemsmeisjefietst" Dat is een geweldig gebaar!

Reageer [0 reacties]

8-4-2012 door Mattis

Veni Vidi Veenendaal

 

Daar stonden ze weer. Die rare jongens met hun fietsen, helmpjes en wielerkleding. Wat die lui bezielt om op zaterdag voor dag en dauw op staan en voorts met z'n allen achter elkaar aan te gaan fietsen van Veenendaal naar Veenendaal snap is me een raadsel. Rare jongens, die fietsers. Dus.

Veenendaal - Veendendaal, voor velen tourtocht nummertje 2 van het jaar. Voor velen de (ideale?) voorbereiding op de veel grotere, veel belangrijkere, veel zwaardere Amstel Gold Race. Honderden, zo niet duizenden fietsers. Van serieuze wielrenverenigingbikkels, tot vader en zoon op antiek staal. Van korte broek mafkezen tot bierbuikbuffels op dure Italianen. Het praat wat met elkaar, over het weer, over de route, over de komende beklimmingen. Men vergaapt zich aan elkaars fiets. Er is koffie, er is appeltaart, er is koers en ook weer niet. Men ziet af, staat geparkeerd op de Posbank en vraagt zich af waarom ze ook alweer waren op gestaan deze ochtend tijdens het op rijden van de Italiaanse Weg. We zien Robert Gesink trainen, het is koud en nat met extra gratis wind.

Veenendaal - Veenendaal. Dat kan nooit ver zijn en dat is het eigenlijk ook niet. Je rijd een kleine 5 uur door mooi Gelderland. Je bluft wat op een steil heuveltje, komt op plekken waar je anders nooit komt en je kijkt een beetje om je heen. Ondanks de regen, de kou, de wind en de soms stevige klimmetjes kom je uiteindelijk gewoon weer op de plek waar je begon. Appeltje, paaseitje.

Volgende week hetzelfde circus, hetzelfde obligate geouwehoer over het weer en de komende klimmetjes. Dezelfde koffie en dezelfde appeltaart. Dezelfde rare jongens naarstig op zoek naar een goudgele pretcilinder op de top van de Cauberg.

Reageer [1 reacties]

2-4-2012 door Janneke Sterrenburg

Een bijzondere Trainingsrit

 

Ben ik lui? Ik denk meestal dat dit niet het geval is, maar wanneer ik in beweging moet komen dan kost me dat moeite. Niet omdat ik het niet fijn vind om te doen, maar de handelingen vooraf (omkleden, helm op, handschoenen aan, bidons vullen, banden op 8 bar) doen me vaak de moed al in de schoenen zinken. Daarnaast vind ik het leuker om samen te trainen, alle AMF-leden zijn zo gedreven en dat werkt motiverend, maar ARTI ligt niet om de hoek van mijn huis vandaan en bovendien ga ik nog niet zo snel en ver als de zondagmorgenrenners.
Vandaag was het anders, hoewel ik alleen ging trainen was mijn fietskleding aandoen en banden oppompen geen enkel probleem, voor ik het wist zat ik op mijn fiets: vandaag reed ik met Joanne in gedachten.

Joanne haar ouders namen in augustus hun intrek in het Ronald McDonald Huis. Het huis waar ik als vrijwilliger werk.
Bij Joanne (toen 16 jaar) was net leukemie geconstateerd en het was een onzekere tijd voor haar, haar ouders en haar zussen en broer.
Je bouwt vaak een band op met de gasten die langere tijd in huis verblijven, zo ook nu. Het feit dat een neef van Joanne een blog schrijft, omdat hij ook deelnemer is aan de Alpe- d’HuZes, maakte de verbondenheid bij dit gezin alleen maar groter.
Nadat het de goede kant op leek te gaan met Joanne, was er een paar weken geleden een terugslag in haar gezondheid. Een terugslag zo groot dat de artsen van de week aan hebben gegeven niets meer te kunnen doen voor Joanne, een kwestie van een paar dagen denken ze.

Toen ik vandaag op mijn fiets zat, passeerden de afgelopen maanden de revue. De familie was altijd wel ergens tijdens mijn ‘dienst’ in huis. We hebben het over de zorgen gehad, ik heb de blijdschap in de ogen gezien toen de behandeling aan leek te slaan, hun dankbaarheid ervaren voor hun verblijf in het huis, we hebben elkaar gekscherend lopen plagen… en ik heb het verdriet in de ogen gezien toen het een paar weken geleden opeens zo slecht ging.
En nu, nu weet ik dat deze mensen afscheid aan het nemen zijn van een heel erg kostbaar bezit en dat Joanne afscheid aan het nemen is van alles wat haar lief is.
Ik kan het me nauwelijks voorstellen… 17 jaar oud.

Wat vind ik kanker wederom een rotziekte en wat ben ik blij dat ik vandaag kon gaan fietsen.
Het moge duidelijk zijn waarom ik samen met de andere leden van Arnhemsmeisjefietst tegen deze ziekte wil fietsen.
 
Joanne: deze kilometers waren voor jou en ik heb ze met genoegen voor je gefietst. In gedachten ben jij met je familie bij me en wanneer het moment daar is voor je, dan wens ik je een goede reis.
 

Reageer [0 reacties]

17-3-2012 door Myrthe

Myrthe Brak haar wijsvinger.

 

Dinsdagochtend: de eerst twee uur sporten op school. We gaan basketballen. Helaas, wielrennen doen we niet op school. We maken teams en doen wedstrijdjes tegen elkaar. Op een gegeven moment gooit iemand de bal onverwachts naar me en ik vang hem verkeerd. Hij stuitert heel hard op de bovenkant van m'n wijsvinger, die de verkeerde kant op klapt en kraakt. Pijn schiet door m'n vinger en ik krijg ijs om m'n vinger 10 minuten te koelen. Na tien minuten is de pijn alleen maar erger geworden en is mijn vinger aan de binnenkant helemaal blauw. Ik zeg tegen mijn lerares dat ik het toch nog een uurtje wil aan kijken en kleed me aan. Even later komt ze naar me toe en zegt dat ze me nu wel naar het ziekenhuis kan brengen, omdat ze een tussenuur heeft. Ik voel de pijn in mijn vinger toenemen en vind het voorstel best prettig.

 

Ze zet Stan en mij af bij het ziekenhuis en we worden opgevangen door een arts. Hij stelt wat vragen en we mogen daarna plaats nemen in een kamertje. Stan is lief voor me en na een uur komt een andere arts naar mijn vinger kijken. Hij vertelt dat er foto's gemaakt moeten worden. Een kwartier later word ik opgehaald om foto's te laten maken. Ik loop terug van de röntgenkamer en hoop zo dat het allemaal wel meevalt, tegen beter weten in...

Ik word bang als ik de serieuze gezichten van artsen zie en ze vertellen wat ik niet wil horen. Mijn wijsvinger is gebroken. Mijn wijsvinger wordt aan mijn middelvinger getapet, omdat het niet gegipst kan worden. Ik slaap slecht, maar voel me overdag wel fit. Ik rust goed uit 's nachts. 

 

Donderdag ga ik naar de ergotherapeut. Het besef komt nu pas als hij me verteld dat ik 6 weken niet mag fietsen. Het is een klap in mijn gezicht, vooral omdat het nu echt mooi weer begint te worden. Hij maakt een spalk voor me en we praten veel over Alpe d'HuZes, hij draagt een 'opgeven is geen optie' bandje en dat is precies wat ik nu niet ga doen. Ik mag wel tacxen en op de gewone fiets naar school. Mijn doel is om over ver weken zo goed hersteld te zijn dat ik de Amstel Gold Race wel kan fietsen. 

Ik klamp me vast aan een tweet van Thomas Braun die aan mij is gericht: "Ach, onthoud 1 ding: Lance Armstong heeft eens gezegd dat hij zo goed werd omdat hij een jaar niks kon doen. Komt goed!" 

 

Die ervaring heb ik al van twee jaar geleden toen ik Alpe d'HuZes niet kon fietsen. Maar misschien is het maar beter voor mijn teamgenoten dat ik een tijdje niet kan fietsen! ;-) 

 

Reageer [3 reacties]

17-3-2012 door Mattis Dielessen

El Dulce de Leche. 

Dat klinkt Spaans. Dat is het niet. Het is Nederlands. Oer Nederlands. Een tourtocht over oer-Nederlandse wegen, door oer-Nederlandse dorpen, met oer-Nederlands nerveus verkeer. De Joop Zoetemelk Classic is voor velen de eerste tourtocht van het seizoen. De eerste serieuze kilometers. Dwars door het Groene Hart van Nederland. Zelfs als het daar niet waait, waait het er. En hard.

 

Er werd gezongen, gevloten, gezucht en gesteunt. Gescholden en gevloekt, geharkt, snot gesnoven en gestoempt. Er waren (on)geschoren benen en dure fietsen. Paaltjes, auto's achter en auto's voor. Lopers en fietsers voor of tegen, kuilen, gaten en woei. Veel woei. Er werd gereden, hard gereden. koers was het. De harde bandjes zongen, wij zongen mee op het ritme van een pelotonnetje wat over velden en wegen dendert. 

 

 

 

Die soundtrack, de zon, de fantastische organisatie door SWIFT en het warme onthaal bij Jeroen Straathof thuis. Jan, Harrie, Gerard, Anders, Rob, Marcel en Dave zorgden voor een fantastische rit. De kers op de taart is Ronald die zomaar eventjes 137 kilometer wegtrapt. Baas!

 

Toch begrijp ik er helemaal niets van. Voor dag en douw naar Leiden om met vijfduizend man achter elkaar aan te gaan fietsen voor een stempel of een lousy t-shirt...... Rare jongens die fietsers. 

 

 

 

 

 

 

Reageer [2 reacties]

11-3-2012 door Thomas Braun

Het was super. Of euro loodvrij.
 

“Ik moet om kwart voor één in Zeist zijn en moet dus om kwart over twaalf weg.” Met die dreigende woorden zwaai ik mevrouw Braun uit op deze druilerige zaterdagmorgen, die zij begint met het doen van de
boodschappen. Ik let dan een beetje op de kinderen en pak intussen mijn tas, want vandaag staat de clinic van trainer Harrie op het programma. Iets met behendigheid en in een groep fietsten. Anyway, om
kwart over twaalf is mevrouw Braun nog niet thuis en ik moet weg, Janneke in Zeist oppikken en dan linea recta richting Papendal. Mevrouw Braun belt om tien voor half één met de mededeling dat ze een cadeautje voor een jarige vriendin heeft gekocht en nu boodschappen gaat doen. Ik ontplof op zó’n moment. ”Je bent al anderhalf uur weg!! Je weet toch dat ik naar Arnhem moet!?” Dan schreeuwt zij net zo hard terug, over dat het leven alleen maar om mij draait enzo, en tien minuten later is ze thuis. Ik begroet haar met de meest onpersoonlijk kus die ik in huis heb en scheur de straat uit.

 

Ik rij op de A27. De auto stottert. Dat hoort een auto niet te doen. Het stotteren stopt en
de auto even later ook. Benzine op. Godallemachtig. Ik ben 45 en maak zo’n puberfout. Ik rol nog net een afslag op richting Hilversum en dan staat de vehikel stil. Gelukkig heb ik een racefiets achterin. Ik grijp mijn nieuwe Bianchi en fiets over de vluchtstrook richting het dichtstbijzijnde tankstation. Aldaar koop ik een jerrycan, gooi die vol met benzine, en rijd weer over de vluchtstrook tegen het verkeer in naar mijn auto.
Automobilisten claxonneren hard, alsof Oranje net wereldkampioen is geworden, en jagen mij angst aan door extra hard, luid toeterend, vlak langs me te scheren. Geert Wilders-types. Ik gooi de benzine in de tank, zeg door de telefoon tegen Janneke dat het iets later wordt en pik haar even later op. Als ik weer de snelweg op rijd, begint de auto wéér te stotteren. Is die 4 liter nu al op? Janneke haar adem stokt in
haar keel. Weer grijp ik naar de fiets, tank mijn jerrycan voor de tweede keer vol en even later vullen we ook de tank tot de bovenste rand. Janneke belt Carryanne dat we iets later zijn omdat “Thomas tot twee keer toe is vergeten te tanken”. Carryanne valt bijna om van het lachen.

 

Aangekomen op Papendal bij trainer Harrie blijkt dat het in de groep leren rijden búiten is. Daar had ik geen rekening mee gehouden. In korte mouwen en korte broek ga ik al snel op zoek naar onderkoelingsverschijnselen. De kleren die ik even daarvoor nog aan had, gooi ik in de auto van Carryanne. Na de interessante training, en de nog interessantere spoedcursus fietspoetsen, vraag ik waar Carryanne is.

Die is naar huis. Met mijn kleren. En dus wacht ik 30 minuten blauwbekkend op onder andere mijn spijkerbroek met daarin mijn autosleutels. Eindelijk kan ik naar huis, de collectief
hoofdschuddende groep achterlatend. Afijn, zondagochtend mooi wel in
twee minuten de fiets schoongemaakt. Ik weet nu hoe dát moet! Bedankt
Harrie, het was super zaterdag. Of euro loodvij, dat weet ik niet meer.

 

Reageer [2 reacties]

11-3-2012 door Martine Onstein

 Zaterdag 10 maart: De dag dat,…………………….

 

• trainerT Harrie gelukkig weer beter is, zodat hij ons de clinic ‘Veilig koersen in een groep’ kan geven.
• Tessa, Jose, Rutger, Henny, Mattis, Thomas, Trinko, Sabine, Janneke, Evert, Renee, Loes Ronald, Jan, Pieter en Martine deelnamen aan deze clinic.
• we om half 2 door het Sportcafé Papendal goed gesoigneerd werden met koffie, thee en andere versnaperingen.
• ik met een halfzieke kop toch maar fijn ging meedoen.
• het niet koud was, maar wel nat en modderig.
• Thomas, samen met Janneke, met de auto stil kwam te staan en dat Thomas benzine ging halen op de fiets.
• Thomas, samen met Janneke, met de auto stil kwam te staan en dat Thomas benzine ging halen op de fiets (He, je typt het 2 keer!! Ja, dat is omdat het ook 2 keer gebeurd is. Oftewel ‘Ga toch fietsen!’
• er een nieuwe koersquote is geboren; ‘De tank al leeg hebben, voordat de training begint’
• wenden en keren nu voor ons een eitje is.
• onze teamsecretaris Caryanne ook heel goed als rechterhand van de trainerT kan fungeren.
• het nationale Martine afzeikdag was. Ik kan er ook niks aan doen dat ik wat kleiner ben! En ……….
• Mattis voor het eerst als 24- jarige op zijn All Black Everything zat.
• Janneke het in- en uitklikken van haar schoenen helemaal onder de knie heeft gekregen.
• het limbokoord nog geen slotakkoord was.
• we hebben geleerd, dat als het fietsen niet meer lukt, we nog altijd springend de pukkel op kunnen. (in het begin leek het eng, maar dat viel heel erg mee!!)
• je sommige fietsers niet in een hokje kunt plaatsen.
• we hebben geleerd stil te staan op een fiets (Waarom eigenlijk? Daar is dat carbonnen ros toch niet voor bedoeld? Pieter is er wel heel goed in.)
• ik heb gemerkt, dat ik het wiel van Rutger wel een fijn wiel vind.
• we elkaar op de fiets ook van een drankje kunnen voorzien.
• het team meer vertrouwen in elkaar heeft gekregen en meer durft bij elkaar in het wiel te zitten.
• het team steeds meer als een team gaat voelen.
• de trainerT aan de hand van mijn fiets liet zien hoe snel je je fiets kan kuizen (daardoor heb ik nu wel tijd om deze column te schrijven)

Oftewel, het was een mooie leerzame dag. En ik heb het gevoel en geloof, dat ik met deze groep fantastische mensen nog heel veel mooie tochten en andere activiteiten ga ondernemen.
De DAG van Alpe d’HuZes is iets heel moois, maar de voorbereidingen en de weg ernaar toe is misschien wel net zo mooi.
 

 

Reageer [1 reacties]

31-1-2012 door Harrie Cremers (TrainerT)

MBT Clinic

 

Afgelopen zaterdag was het zover; voor het eerst sinds tijden gaf ik weer een ATB clinic. En dit keer niet zomaar een clinic, maar een clinic aan een groep van 15 vrouwen uit Utrecht en omstreken. 's Morgens om half 9 ben ik thuis vertrokken richting Papendal. Eerst ben ik het parcours voor de behendigheid  gaan uitzetten. (boomstammen, wip- wap en limbo-koord). Daarna op naar de sporthal waar collega John voor de koffie en thee had gezorgd. Eerst nog even de fietsen van de aanhanger van www.mtbclinic.nl afhalen. Ondertussen druppelen de dames binnen. Andrea had twee lekkere cakes meegenomen en zo werd het al vroeg gezellig. Ik begon met een korte uitleg; daarna nog even omkleden en de fietsen afstellen. We vertrokken richting de Slenk, waar het oefenveldje lag. Achter mij kwamen de dames aan en het leek wel een kippenhok. Was dit van de zenuwen of praten vrouwen altijd zoveel? Op het oefenveldje werd over boomstammen gereden en daarna onder het limbo- koord door. Het was inmiddels al wat rustiger geworden….. Hierna maakten we een klein rondje waarbij wat onderdelen in terug kwamen die we eerder geoefend hadden. Tijdens het oprijden van een wat steilere klim kwam het fanatisme boven drijven en sommige probeerden het wel 3 keer; ze moetsten en zouden boven komen. Daarna weer een klein rondje richting een heuveltje in het bos. Ook reden we door wat modder om toch nog even vies te worden. Aangekomen bij het heuveltje werd het weer stil . “Moeten  we daarvan af?”…..Nadat ik het voor had gedaan, volgde de eerste dame aarzelend, de anderen volgden ook en zo kwam toch iedereen zonder kleerscheuren beneden. We reden terug richting Papendal om nog een examen op de “Rockgarden” te rijden. Dit is het Olympisch mountainbikeparcours op Papendal. We reden alleen het bovenste deel van het parcours en we bekeken met respect  het moeilijke gedeelte van de Rockgarden beneden ons.

Daarna, als afsluiting nog even een korte les “fiets schoonmaken” van de trainert. Marije, mede-organisator van deze dag, had voor broodjes en beleg gezorgd en John weer voor de koffie. Na 3,5 uur door het bos rijden smaakten de broodjes goed en waren we moe en voldaan. We kunnen terug kijken op een geslaagde clinic, ondanks een duikeling van de trainert. Dames, ik wil jullie bedanken voor  jullie inzet en de mooie bijdrage aan Alpe d’HuZes. Ik zal zorgen dat het  bedrag van €40,- op de rekening komt ten goede van het Team Arnhemsmeisjefietst/ARTI.

Groet, Harrie (De Trainert)

 

 

 

Reageer [0 reacties]

29-1-2012 door Klasgenoten

 3HB brengt €1418,01 voor Arnhemsmeisjefietst!

 

In de derde moet je een week Maatschappelijke Stage doorlopen. Dit jaar moeten we geld inzamelen voor een goed doel. Arnhemsmeisjefietst.nl wordt aan mijn klas gekoppeld, ik vertel mijn verhaal aan de klas en acties ontstaan! Ik vind het zo gaaf dat ze mijn initiatief hebben gekozen als goed doel!

Lees hier een paar verschillende acties van mijn klasgenoten:

 

Sjoerd, Hunter en Reinier:

 

 

Wij hebben voor Arnhemsmeisjefietst, als eerst op woensdag een collectebus opgehangen. Bij de Albert Heijn bij ons in de buurt. Op vrijdag zijn wij naar de Albert Heijn weer gefietst. en hebben daar het geld in gewisseld wat we hadden opgehaald dat was in totaal 5 euro. wat een beetje tegen viel. Dus toen gingen we collecteren in onze buurt. Wat bleek het was dus vrijdag ochtend en dan is er niemand thuis. Maar in de buurt waren veel winkeltjes. Dus wij zijn langs alle winkels gegaan. En nog geld op gehaald voor Arnhemsmeisjefietst. Wij hebben in totaal 116 euro opgehaald.

 

Lotte, Stan, Jorge en Myrthe:

 

Wij zijn naar het bedrijventerrein ‘De Beemd’ geweest met een deel van ons groepje. De andere hebben op school grote bedrijven gebeld. Het groepje dat naar de Beemd in geweest heeft €600,- op weten te halen. Er waren zelfs bedrijven die boven de €100,- hebben gesponsord. Ook waren er bedrijven met mensen die gewoon particulier hebben gedoneerd. Heel veel mensen waren oprecht geïnteresseerd in ons verhaal, dat was heel leuk om te zien. Wij zijn heel trots op ons gehaalde bedrag.

 

Eva en Emma:

 

 

Emma en ik hadden een probleem want Emma kon niet gaan fietsen en voor ons idee moest je wel gaan fietsen. Dus toen kwamen Myrthe en Lotte met een heel  goed idee dat wij vanaf school wel konden gaan bellen naar grote bedrijven om te vragen voor een donatie. Toen Myrthe en Lotte richting De Beemt gingen hebben ik en Emma gekeken of we ergens een telefoon konden vinden met een computer om de bedrijven te bereiken. Toen zijn  we naar de congierges gegaan om te vragen of we in hun kantoor dat konden doen zolang dat kon. En dat vonden ze wel goed. Dus toen hebben we gekeken wie we konden bellen. In het kantoortje hingen een paar adressen die we hebben geprobeerd. Ik ging een beetje zoeken en Emma ging bellen. We hebben er zeker wel 15 gebeld maar er waren maar 2 bedrijven die een donatie wilden afgeven. Daar waren we al wel heel blij mee en hebben daardoor al wel 70 euro opgehaald. Het was leuk en toch ook spannend en we zijn best trots met deze opbrengst!

 

 

 

 

Reageer [0 reacties]

25-1-2012 door Myrthe

 Tweede teambijeenkomst in ARTI

 

 

Om half twaalf rijden Caryanne, pap, mam, Cora en ik de parkeerplaats van het ARTI op. Gelukkig had ik vrij gekregen van Albert Heijn, want vandaag is de tweede teambijeenkomst van Arnhemsmeisjefietst.nl. Ik voel me gelukkig en trots als ik het ARTI binnenloop. 7 radiotherapeuten fietsen mee in het team en we worden hier heel gastvrij ontvangen, dat is toch mooi?! 

Iedereen druppelt langzaam binnen en zo is het team bijna compleet als we om 13:00 uur beginnen met de lunch. Ik vind het fijn om iedereen weer te zien en merk dat ik weer enthousiast word. Omdat ik d vorige teambijeenkomst heb gemist voelt dat voor mij toch een beetje als een achterstand, maar die heb ik binnen 5 minuten ingehaald heb ik het idee. 

Om een uur of half twee opent Gerard de teambijeenkomst. Ook feliciteert hij Gerrie Elfrink met de geboorte van zijn zoon Im en geef ik hem een rompertje met het logo van Arnhemsmeisjefietst.nl erop.

Iedereen stelt zich daarna nog even kort voor. Ieder heeft een mooi verhaal waarom hij of zij op 7 juni zich sterk gaat maken in de strijd tegen kanker. 

Sommige verhalen komen hard binnen. De motivatie groeit. En de motivatie groeit alleen maar meer als Ronald Keus een prachtig verhaal houdt over zijn baan binnen ARTI. Henny, medewerker ARTI, vertelt over het behandelproces, wat een patient meemaakt als hij binnenkomt bij ARTI. Ik vind het zo mooi hoe hij over zijn werk vertelt. Ik heb mijn stage in ARTI gelopen en ik vind het zo bijzonder, die mensen daar verrichten zulk mooi werk. Zo dankbaar werk vooral. Sabine sluit de presentaties af met een verhaal over ARTI binnenste buiten. Sabine is de achitect die ARTI heeft ontworpen, ook prachtig werk! 

Het team wordt in 5 groepjes verdeeld en we krijgen een rondleiding door het ARTI, zeer indrukwekkend om te zien hoeveel rust en zorgzaamheid het gebouw uitstraalt.

Gelukkig gaat iedereen niet meteen weg na de rondleiding, maar hebben we nog ruimschoots te tijd om gezellig bij de kletsen.

Jullie weten niet half hoe leuk ook dit team dit jaar is. Half zeg ik? Jullie weten nog niet eens een kwart!

 

Reageer [0 reacties]

21-1-2012 door Myrthe

Van nog geen kopgroeplid meteen in het team.

 

Zoals jullie weten ben ik ben actief op Twitter.
Half november ontving ik ineens een bericht met 'Guido Weijers is now following you'. Gaaf, ik wist dat hij in het comité van aanbeveling van Richelle, Kanker Verziekt Je Taal, zit. Maareuh; waarom zou hij mij willen volgen? Al snel krijg ik een DM dat Guido ook Alpe d'HuZes wil fietsen en dat hij zo bij mij terecht kwam.

Na wat DM'en over en weer, spreken we af in Den Bosch. Guido is oprecht geïnteresseerd in mijn initiatief en dat is voor mij de aanleiding om hem te vragen voor het comité van aanbeveling (kopgroep) maar ook omdat hij verbonden is aan de actie van Richelle.

 

Op de Parade in Den Bosch staan pap, Caryanne en ik te wachten in de mist en duiken we het café 't Klumpke binnen. Niet veel later schuift Guido aan. Meteen merk ik zijn betrokkenheid, met name ook de vragen die hij aan Caryanne stelt. Hij is echt geïnteresseerd in hoe het nu met haar is en hoe zij de periode dat ze ziek was heeft ervaren. 'Wat wil je dat ik doe voor je?' vraagt hij aan me. 'Alleen een stukje schrijven lijkt me niet voldoende' Daar ben ik het mee eens. Een stukje is heel mooi, maar het zet geen zode aan de dijk (lees: brengt geen geld op). Ik wil bekende Nederlanders niet om hun naam in m'n 'kopgroep' hebben maar, om hun actieve betrokkenheid met mijn initiatief. Guido gaat zich inzetten voor Arnhemsmeisjefietst en fietst individueel mee met Alpe d'HuZes.  

 

Half december krijg ik bericht van Guido dat een van zijn fietsmaten kanker heeft en wil in teamverband Alpe d'HuZes fietsen omdat hij dan samen met Michiel een team wil vormen. Michiel, een andere fietsmaat, wil ook graag meefietsen. Ik hoorde Guido nog zeggen dat hij in z'n directe omgeving geen mensen met kanker kent. En nu twee weken later fietst hij met een vriend voor een vriend... Hoe hard kan het zijn?!

Toevallig komen er twee plekken vrij in het team en stel ik voor Guido en Michiel willen aansluiten. Heel snel kreeg ik een positief bericht terug dat ze van m'n uitnodiging graag gebruik maken.

 

 

Het verhaal van Guido maakt indruk op mij. Guido die zich met een vriend voor een vriend zich sterk maakt in de strijd tegen kanker.

 

 

Hoe Guido het heeft beleefd en zijn motivatie:

 

Even een jaar geen gehaast van theater naar theater.
Even pas op de plaats om dingen te overdenken. Koers te bepalen.
Elke dag tel ik m'n zegeningen en besef ik me hoe goed ik het heb.
Hoog tijd om me weer in te zetten voor anderen.

Toen ik op internet, via de Alpe d'HuZes, bij de site van Myrthe aan kwam, was in meteen geraakt door haar verhaal.
Een meisje dat vanaf haar 13e al zo'n prestatie neerzet. Zonder te overwegen of het wel kan... Maar gewoon doen...

Het verhaal van Myrthe is er een van 'dromen, durven en doen'...
Een eigenschap herken ik bij mezelf.
Die heeft me veel gebracht (en zit me ook soms in de weg natuurlijk).

In m'n eerste gesprek heb ik tegen Myrthe mogen zeggen: "Ik heb gelukkig niemand op m'n bagagedrager."
Inmiddels zijn er drie gevallen in m'n directe omgeving bekend.
Ook meteen de reden waarom ik Michiel erbij heb gevraagd.
Hij en ik hebben inmiddels een gezamenlijke vriend op de bagagedrager...
Michiel is 100 kilo keiharde spiermassa, waarmee ik regelmatig sport.
Ook hij is gedreven tot op het bot om die top 6 x te halen!

Ik hou van mensen die 'buiten de lijntjes kleuren' en doen waarvan iedereen zegt dat het niet kan.
Ik hou van mensen die zich met passie inzetten voor hun medemens.
Ik hou van de manier waarop Myrthe zich, onbaatzuchtig, vol passie 
inzet voor anderen.

Daarom help ik Myrthe graag om geld in te zamelen voor haar project.


Guido Weijers

 

 

 

 

 

 

 

Reageer [2 reacties]

10-1-2012 door Myrthe

 Gelders sportgala 2011

 

Door de Gelderse sportfederatie ben ik uitgenodigd om bij de uitreiking te zijn van de Gelderse sportman/vrouw, sportploeg, gehandicapte sporter, sportvrijwilliger en Gelders sporttalenten. Ik vind het een eer dat ik daarbij aanwezig mag zijn. 

Datum: 8 december. Locatie: Luxortheater. Kledingadvies: Tenue de ville. Dat wordt dus nog een puntje van aandacht: geen dondere kleding bij mijn vader, die ook is uitgenodigd, in de kast. Dus ik nog met mijn vader de stad in, omdat ik wel wil dat ie er modieus uitziet. Jas, overhemd, vest en broek gekocht. 

Donderdag is het zover. Ik moet wat eerder aanwezig zijn om kennis te maken met de juryleden en om het draaiboek nog even door te nemen. Het plan van de organisatie is namelijk dat ik met Gerrie Elfrink (wethouder Sport gemeente Arnhem), één van de juryleden en fietsend teamlid, de uitreiking ga doen van sportman van het jaar. Oeps, dat is best spannend! 

Het gala begint om 20.00 uur. Voor mij lang wachten want 'onze' uitreiking is als één na laatste. Eindelijk is het zover, de genomineerden zijn Theo Janssen (voetballer), Teun Mulder (baanwielrenner) en Daniël Willemsen (motorsport). De presentatie wordt gedaan door Carrie ten Napel en dat doet ze vakkundig en vlot. Ook zij gaat Alpe d'HuZes fietsen, ze zit in een team van Omroep Gelderland. Carrie stelt mij eerst wat vragen over Alpe d'HuZes en Gerrie vult aan, onder andere over zijn beweegreden om aan te sluiten bij Arnhemsmeisjefietst.nl. In mijn eerlijkheid vertel ik dat mijn voorkeur uitgaat naar Teun Mulder. Maar even later mogen Gerrie en ik bekend maken dat Theo Janssen heeft gewonnen en mag ik hem de cheque overhandigen. Wat een ervaring om even in de spotlights te staan voor 350 mensen, maar ik had het niet willen missen! Daarna is er nog een afterparty, met jurylid en (alweer) fietsend teamlid Trinko Keen gepraat. Tjienta van Pelt en Sylvia van Mullem, heel hartelijk bedankt voor deze uitnodiging het was een hele mooie avond! 

Reageer [0 reacties]

27-11-2011 door Jan en Renée

Eerste teambijeenkomst AMF/ARTI op Papendal.

 

 

Zaterdag 26 november is het zover, de eerste bijeenkomst van AMF/ARTI op Papendal. Ook dit jaar biedt Papendal ons de ruimte aan, een geweldig gebaar! 

Twaalf nieuwe leden, waaronder zeven medewerkers van het Arnhems Radiotherapeutisch Instituut in de drie teams Alpe d'HuZes/ Alpe d'HuZus.

Grote afwezige is kopvrouw Myrthe, zij heeft andere verplichtingen die zij serieus neemt. Sinds enkele weken werkt zij als cassière bij Albert Hein, zit in haar proefperiode, waardoor zij geen vrij kan vragen.

Rond 9.30 uur druppelt iedereen binnen op het koffieplein en om 10.00 uur opent Gerard de meeting. We beginnen met een voorstelronde, prachtig en emotioneel om ieders motivatie te horen waarom zij zich hebben aangesloten bij Arnhemsmeisjefietst. De teamleden zullen zich binnenkort voorstellen op de website. Na de voorstelronde krijgt onze trainer(t) Harrie het woord. Ondanks dat hij besloten heeft om in 2012 niet mee te fietsen, blijft hij actief en betrokken bij ons. Onderwerpen als conditieopbouw en materiaalkeuze komen aan de orde. En passant deelt hij nog trots mee dat hij de ontwerper is van het Alpe d'Huzes-logo. 

Na Harrie komt Bob van Oosterhout, eigenaar van sportmarketingburo Triple Double, aan het woord. Een enthousiast en bevlogen man, die zich ook om persoonlijke reden in wil zetten voor ons team wat betreft de sponsorwerving. Dat ziet er veelbelovend uit. Hier zijn we erg blij mee.

Caryanne, die de taak als teamsecretaresse met verve vervuld, doet de mededelingen omtrent huisvesting in Frankrijk etc. Als verrassing leest Gerard een sms voor, waarin Peter Cijs, accountmanager van Gazelle, toezegt om het team ook in 2012 van wielerkleding te voorzien, hoe super is dat?

Iets over twaalven sluiten we af met het officiele gedeelte nog even nakletsend op het koffieplein. Mooie ochtend, mooie mensen, mooie plannen, op naar 6/7 juni!

Reageer [0 reacties]

1-11-2011 door Myrthe

 Eindbedrag Alpe d'HuZes en Gazelle Experience Center

 

Zondag 23 oktober was het zover: Het eindbedrag van Alpe d'HuZes werd bekend gemaakt in het Agora theater in Lelystad. Het was een hele happening. Zo fijn om iedereen weer te zien. Iedereen die het voor elkaar heeft gekregen dat we €20.176.381,45 konden overhandigen aan de directeur van KWF kankerbestrijding. Een recordbedrag! Daarbij heeft team Arnhemsmeisjefietst €90.000 aan heeft bij gedragen! Het is ongelofelijk! 

Natuurlijk was dit bedrag niet tot stand gekomen zonder de sponsoren en donateurs.

 

Gazelle Experience Center

 

25 oktober zijn we, mijn vader, mijn moeder, oma en mijn tante, uitgenodigd in het Gazelle Experience Center. 

Dat is een showroom waar de gehele collectie van Gazelle staat. Het is een super mooi gebouw en het filmpje van Arnhemsmeisjefietst wordt afgespeeld op een tv scherm als we binnenlopen! Peter Cijs, de accountmanager van Gazelle, verteld wat over de geschiedenis. Daarna overhandig ik het shirt aan Gazelle. Gazelle is altijd heel belangrijk geweest, en is nog steeds, voor Arnhemsmeisjefietst.

We krijgen een rondleiding en ik sta versteld hoeveel soorten fietsen Gazelle heeft! Ook mogen we even op zo'n elektrische fiets fietsen. Fietst echt heerlijk! 

Heel erg bedankt Peter! 

Reageer [0 reacties]

8-10-2011 door Myrthe

 Afsluiting Arnhemsmeisjefietst 2011

 

Het is vandaag 30 september. Ik ben op weg naar de barbeque als afsluiting van Arnhemsmeisjefietst 2011. Alles is fantastisch geregeld door Eric Tax van TAX wijnen als ik aan kom. Bijna allen teamleden zijn er en tegen acht uur begint de barbeque. Ik vind het fijn om iedereen weer te spreken en zie hoe een hecht team we eigenlijk zijn. Om negen uur spraken Gerard en ik de teamleden toe. We bedanken Harrie en Frank in het bijzonder, omdat ze erbij waren toen Arnhemsmeisjefietst werd geboren en volgend jaar niet meer in het team zullen fietsen. Ook nemen we afscheid van Mathijs, Anders, Adrian, Charles, Wilma, Sara en Chantal. We bedanken Peter en Monique voor een super sponsor te zijn voor Arnhemsmeisjefietst. Onze laatste actie, het Focus film theater heeft €500 euro opgeleverd! Zo sluiten we af met een bedrag van €88.345, maar tussen neus en lippen door zegt Peter Cijs, accountmanager van Gazelle, dat Gazelle het bedrag aanvult tot €90.000! Ongelooflijk!

Gerard vraagt vervolgens aan mij wat Alpe d'HuZes mij heeft gebracht en of ik volgend jaar weer ga. 

Ja, volgend jaar gaan we weer. Met 3 volle teams en 3 Alpe d'HuZussers! Elk jaar was mooi. Het ene jaar niet mooier dan het andere, maar anders dan het andere. Ook volgend jaar zal weer anders, maar heel mooi worden! 

Reageer [0 reacties]

4-10-2011 door Gerard

Ze vierde het leven tot het laatste moment.

 

Uiteindelijk is het onvermijdelijke onvermijdelijk gebleken.

Vorige week woensdag overleed Josephine van Hees. Een hele goede vriendin van arnhemsmeisjefietst.nl Op 19 april vertelde Josephine op een indrukwekkende manier haar verhaal over hoe om te gaan met kanker tijdens de eerste AMF_talk in Huis Oostpool en wat sport voor haar betekent. Dat heeft ze daarna laten zien. Tijdens Alpe d’HuZes, op 9 juni, fietste ‘Phine,’ samen met haar teamgenoten van Team Fien maar liefst 3x Alpe d’Huez op. Alle teamleden van AMF waren er bij toen zij deze geweldige prestatie leverde.

Maar ook voor Alpe d’HuZes en daarna, was Phine altijd in de buurt. Als geen ander inspireerde zij de mensen om haar heen met haar oneindig enthousiasme, creatieve ideeën, scherpe opvattingen, ongelimiteerde betrokkenheid en veel heel veel meer. Maar uiteindelijk bleek Josephine niet te kunnen winnen van de darmkanker, die in haar lichaam woekerde.

Vorige week woensdag, op 28 september, overleed zij op 30-jarige leeftijd. Tot het laatst heeft ze gestreden. Ze besloot uiteindelijk zelf om niet langer te lijden. In haar afscheidsbrief schreef zij indrukwekkend en vol kracht: “morgen zal ik komen te overlijden, ik heb er rust en vrede mee.”

Afgelopen zondag 2 oktober heeft een aantal teamleden van Arnhemsmeisjefietst.nl afscheid genomen van Phine in haar ouderlijk huis in Soest. Onder aanvoering van Myrthe fietsten Matthijs, Jan, Mattis en Gerard in het tenue van AMF naar Soest en weer terug. Ook Adriaan kwam naar Soest. Het werd een hele mooie ‘herdenkingsrit’. Mooi om zo afscheid te kunnen nemen van een dierbare vriendin van Arnhemsmeisjefietst.

 

 

En op maandag 3 oktober was bijna het hele team aanwezig tijdens de uitvaart en de begrafenis in Soest. Honderden mensen waren getuige van de indrukwekkende uitvaart met veel mooie herinneringen over het (veel te) korte leven van Josephine van Hees.

Ze vierde leven tot het laatste moment.

Het was daarom ook geen verrassing dat ze Viva la Vida (leef het leven) van Coldplay had uitgezocht als laatste nummer dat haar begeleidde naar haar laatste rustplaats.

Het Team Arnhemsmeisjefietst.nl is er trots op deze bijzondere jonge vrouw te hebben leren kennen.

In 2012 zal Phine ons allemaal inspireren om weer zoveel mogelijk keren Alpe ‘d Huez op te fietsen.

 

Namens alle leden van Team_AMF,

Gerard en Myrthe

 

Reageer [1 reacties]

28-8-2011 door Myrthe

cheque- en shirtoverhandiging

 

Reiny Westerveld en Vincent van Voorden kwamen met een spontane actie. Op 3 en 4 juni vond er een Autorally plaats, dat elk jaar wordt georganiseerd voor de businessclub van FC Utrecht. Reiny en Vincent hebben er dit jaar een invulling aangegeven. Zij gingen niet met een dure auto, zoals gebruikelijk, maar met een TukTuk. Een Aziatisch pruttelend autootje. Zij wilden hiermee geld ophalen voor het KWF. Reiny doet elk jaar wat voor het KWF en w

ilde er dit jaar team Arnhemsmeisjefietst aan verbinden. Reiny heeft voor deze actie ook een site opgericht: www.nietmetdeauto.nl. Als mensen wilde weten met welk voertuig ze de autorally gingen doen, moesten ze eerst doneren of sponsoren. Als streefbedrag hadden ze €5.000 ten doel gesteld, maar al gauw lieten ze weten dat ze daar overheen waren.

 

 

Gisteren was de grote dag. Reiny en Vincent hadden Gerard, Caryanne, Mattis, m'n vader en

mij uitgenodigd in een Skybox van de Galgenwaard om de cheque in ontvangst te nemen. Reiny en Vincent hadden ook meerdere sponsorenuitgenodigd. Het was dus erg gezellig! Toen Reiny en Vincent de cheque overhandigden, was ik totaal overdonderd. Zoveel had ik niet verwacht! €15.250! 

 

Reageer [2 reacties]

23-8-2011 door Myrthe

La Vita é bella

 

Allemaal plannen voor deze vakantie in Italie. Bergen. Hoogtemeters. Veel haarspeldbochten. Nee, niet de Alpe d'Huez, daar heb ik voorlopig wel even genoeg van. Klimmen met een gemiddeld percentage van bijna 10,5%. Waar als je gaat staan je achterwiel wegslibt. En als je zit je voorwiel omhoog komt. Vakantie, was het toch?

 

Reageer [1 reacties]

23-7-2011 door Myrthe

Hoezo bijzonder?! 

 

Ik was erg verrast en nog veel stiller toen ik het blog van Thomas Braun las wat hij over mij heeft geschreven. 

Thomas Braun is een inmiddels een slanke sportieve veertiger en ook door het fietsvirus gegrepen. Hij is de auteur van het boek 'Ga toch fietsen'. Dit boek heb ik aan Mattis gegeven nadat hij vijf (!) keer de Alpe d''Huez beklom. Het verhaal van Mattis lijkt wel een beetje op het verhaal van Thomas. Grootse prestatie van Mattis. 

 

Ik kwam via Twitter in contact met Thomas en heb hem inmiddels zelfs al in het echt ontmoet. Het is mooi dat je door het lezen van een boek in contact komt met zo'n bijzonder mens. 

Wat ook bijzonder is, is dat hij in zijn boek de beklimming van de Stelvio, Mortirolo en Gavia vertelt. Ik vertrek morgen naar Italie en ik moet dat nog maar zien waar te maken. 

Ook een mooi moment toen ik gisteren een brief in de gang zag liggen, hem open maakte en de beklimmingen en routes te voorschijn haalde met een brief van Thomas erbij. We kunnen die twee weken helemaal vullen met al die routes. Bedankt Thomas, m''n benen beginnen steeds meer te kriebelen.

 

Hij is nu een beetje doorgeslagen, want op 28 augustus gaat hij op z'n fiets zitten om met een team Tour For Life te fietsen. Dat is afzien en zo zwaar. Ik hoop dat ik tegen die tijd hem heb kunnen vertellen dat de Stelvio een vluchtheuvel is. De Gavia een warming up en de Mortirolo van de categorie Posbank is. 

Ook daag ik hem bij deze uit, want ik fiets die drie 'bergjes' op, zal jij, Thomas, volgend jaar zes keer de Alpe aandurven? :-)

Fijn dat ik uw vriend mag zijn. ;-) En wij zullen 4 september op de Cauberg staan om je binnen te halen bij je wereldprestatie!

 

Hieronder het indrukwekkende blog wat Thomas over mij schreef. 

 

"Wie is Myrthe Brak?"

 

Zit hier gewoon emotioneel te doen na het lezen van “Ga toch fietsen”. Typisch zo’n @myrthebrak actie om dit boek aan mij te geven.”

 

Deze tweet van ene Mattis Dielessen viste ik laatst op een avond uit de virtuele grabbelton die twitter heet. Mooi, dat een voor mij onbekend persoon emotioneel gaat gaat zitten doen door het lezen van mijn boek. Maar meteen denk ik: wie is Myrthe Brak?

 

Ik klik op haar accountnaam. @myrthebrak dus. Ik lees haar bio. Arnhemsmeisjefietst.nl staat erbij. Ze heeft dus een website en ze fietst. Interessant. Ik laat de link de poorten tot haar website openen. Al snel kom ik erachter dat deze Myrthe Brak, die dus mijn boek heeft gekocht en aan ene Mattis Dielessen heeft gegeven, die vervolgens emotioneel heeft zitten doen, 15 jaar is. De metamorfose van een dikke veertiger wordt dus gekocht, gelezen en cadeau gedaan door een 15-jarige! Toen Max, mijn zoon van 7, aan de uitgever vroeg voor hoe oud mijn boek eigenlijk was, had ze 18 jaar gezegd. O jee.

 

Ik kijk verder op de site. Myrthe blijkt aan Alpe d’HuZes te hebben meegedaan en de berg op één dag zes te hebben beklommen. Sterker nog, dat deed ze als 13-jarige in 2009 ook al. Haar motivatie: een buurvrouw met borstkanker met ferme daden ondersteunen. Ik zie op haar websites berichten staan van Marco Borsato en Giel Beelen en Robert Gesink, die haar complimenteren met haar daden en wilskracht. Ik zie teksten en filmpjes waar ik flink emotioneel bij zit te doen.

 

Ik besluit Myrthe te followen op twitter. Even later krijg ik een berichtje van haar.

 

‘Wat een held bent u! Heb uw boek in één zucht uitgelezen.’

 

Alsof Dennis van der Geest tegen me zegt: wat ben jij groot! Want Myrthe is natuurlijk de held, niet ik. Ik heb Myrthe een gesigneerd exemplaar van mijn boek gestuurd. Was ze dolblij mee. We twitteren heen en weer en twee weken terug, toen ik op de Posbank in Arnhem ging trainen, heb ik het Arnhemse fietsmeisje ontmoet. Het was een mooie ochtend. Afgelopen zaterdag vroeg ze of ik een keer met haar en haar team mee wilde fietsen. Dat ga ik zeker doen. Is het niet prachtig: door mijn boek ontmoet ik bijzondere mensen. En het fijne is: ze zegt inmiddels geen u meer tegen me. Zo gaat dat met vrienden, die zeggen je tegen elkaar. En als u ook vrienden wilt worden met Myrthe Brak, en dat kan ik u van harte aanbevelen, bezoek dan haar site en doe bijvoorbeeld een kleine donatie voor haar heldhaftige strijd tegen kanker. 

 

 

Reageer [1 reacties]

1-7-2011 door Cora

 De dag van Cora

Een berg zonder woorden... Het is donker buiten. Inéén gedoken lig ik onder mijn dekbed te wachten, tot ik de klok van mijn telefoon, naar kwart voor drie zie gaan. Heb ieder uur voorbij zien komen deze nacht. Heb de berg al minstens drie keer beklommen, en nog meer keer geprobeert om de spookbeelden die ik mezelf aanpraat, uit mijn hoofd te verbannen. Ik ben er klaar voor, laat het maar komen... Ik hoor Jan al rommelen, dus tijd om eruit te gaan. Ik sta op, en ga me klaarmaken voor de klim naar boven. Nog een kom dikke Brinta naar binnen werken, en dan is het tijd om op de fiets te stappen. Zus Renée en de rest van de 'zussen' zijn al weg , want ze moeten voordat de berg gesloten wordt, boven zijn. Om kwart voor 4 rijden we met elkaar richting de start, t' is ongeveer 7 km, net lekker om warm te draaien. Het is prachtig om al die mensen voor me te zien fietsen. Al die lampjes in het donker. Het gaat bijna warm aanvoelen als je de enthousiasme om je heen ziet. Iedereen staat te trappelen om aan de uitdaging met de berg te beginnen. Na het afschieten van twee vuurpijlen, mag om half vijf het eerste vak vertrekken. Wij staan in het tweede, en niet lang daarna komen wij in beweging. Langzaam kom ik op gang, erg veel mensen om me heen. Ik zie dat er op dit erge vroege tijdstip, al heel veel mensen aan de kant staan te klappen en te joelen. Langzaam een weg vindend, nader ik de berg. Terugschakelen naar het lichtste verzet, en de klim kan beginnen. Om me heen zie ik alleen maar bewegende lichtjes, die langzaam omhoog gaan. Ik probeer mijn ritme tussen al die lichtjes te vinden. De anderen van het team zijn  waarschijnlijk al een stuk verder, niet erg, ik ga dit vandaag alleen doen met de berg. Bij nadering van bocht 20, krijg ik al door dat dit geen makkie wordt vandaag. Blij dat het nog donker is, ik heb nu niet zo in de gaten hoever ik nog moet van bocht naar bocht. De vele brandende kaarsen in iedere bocht, herinneren me waarom ik om half vijf s´morgens deze gigantische puist op fiets. Ieder vlammetje lijkt de naam van een geliefde uit te stralen. Ieder vlammetje geeft me een beetje warmte mee, op mijn klim naar boven. In bocht zeven staat de kaars die ik neergezet heb voor Margo. Zij heeft al van veel geliefden afscheid moeten nemen, door deze vreselijke ziekte. Ook staan hier de kaarsen voor de vader van Janneke. Janneke en haar moeder hebben me een persoonlijke boodschap meegegeven, die ik voor hen op de kaarsen heb geschreven. De boodschap zal vast overkomen, iedere bocht lijkt ons een stukje dichter bij de hemel te brengen. Ik trap door, mijn benen voelen goed. Bocht na bocht zie ik het langzaam licht worden. Ik praat onderweg wat met  mensen. Blijf een tijdje achter iemand hangen, die mijn tempo heeft. Zo gaat het lekker. Af en toe even rechtop zitten, want er zit een plekje onder in mijn rug die pijnlijk aanvoelt. Het is ondertussen helemaal licht geworden en ik kan zien waar ik fiets. Ik kan naar beneden kijken en zie dat ik al een heel eind ben. Jeetje wat is die berg toch kolossaal. Hadden ze hier de posbank niet voor uit kunnen kiezen? Ik nader bocht 4, het open gedeelte. Je kan hier zo goed zien hoever je nog moet, en nog erger... Hoe steil het is. De mensen aan de kant joelen me naar boven, dat maakt het een stukje minder steil in mijn gevoel. Bij bocht nul, de bocht die naar Bas Mulder is vernoemt, knipoog ik even naar Bas. Wat zal hij vanaf boven op zijn wolk, genietend op ons neer kijken. Ik zie weer wat er om me heen gebeurt. Hoor mijn naam schreeuwen vanaf de kant. Het voelt  fantastisch en het geeft me vleugels, ondanks de pijn  in mijn rug die ik steeds meer begin te voelen. Door de tunnel en ik weet dat ik er nu zo ben. Nog even doortrappen en de eerste keer zit erop. Eindelijk komt het stuk waar ik af mag dalen naar de finish. Veel mensen roepen, klappen, zingen. In de verte kan ik de in het roze geklede Betty al zien. Ik fiets over mijn denkbeeldige rode loper naar de finish toe. Ik zeg tegen mezelf, 'meid je hebt het weer gedaan'. Mijn arm gaat in een overwinningsgebaar de lucht in. Mijn ogen vullen zich met tranen, als ik door de meiden boven wordt opgevangen. Ik voel armen om me heen, dit voelt erg goed. Mijn fiets wordt onder me weggehaald, ik krijg een stoel onder me, en wordt in dekens gewikkeld. Brrrrr. wat is het koud. Drinken en eten komt mijn kant op. Wat zorgen ze goed voor me... Ik kom langzaam weer bij en begin me weer beter te voelen. Alleen het plekje in mijn rug, voelt nog steeds niet goed. Op advies laat ik  me even masseren, Loes gaat met me mee. Mijn benen voelen wel erg stram aan, als ik richting de hal loop, waar vele massage tafels staan. De massage haalt de pijn nagenoeg weg. Ik voel me na een tijdje weer zo goed,  dat ik me klaar voel om aan de tweede klim te beginnen.
De afdaling is erg koud . Ik voel de koude wind langs mijn lijf striemen, ondanks mijn windjack. Onderweg krijg ik bijna meelij, met de mensen die zwoegend aan het klimmen zijn. Even stop ik weg, dat ik daar over pakweg 20 minuten ook weer tussen zal bufferen. Ondanks de kou voel ik me weer top, en begin beneden weer van voor af aan, aan de klim naar boven. Ik ben nog niet bij bocht 21, of ik besef al weer hoe zwaar het is. Waarom doe ik dit in godsnaam,  gaat er weer door mijn hoofd. Ik kijk om me heen en zie fietsers met foto's van geliefden fietsen. Ik denk aan Miep die de strijdt verloren heeft, aan Sherida die gelukkig genezen is... Ik denk aan Henk, onze vroegere buurjongen, toen ik nog thuis woonde. Hij moest een paar maanden geleden, na een lange strijd afscheid nemen van zijn geliefden. Op de ochtend van tweede kerstdag vorig jaar, moest hij ze hier achterlaten... Er schiet me een liedje te binnen, die me aan Henk doet herinneren.  Het brengt een glimlach om mijn mond. In bocht zeven staat een kaars voor Henk. Van zus Katrien moest ik de tekst 'waar blijf je nou ?', erop schrijven. Bij het zien van de kaars voelt het, alsof hij door het bewegen van het vlammetje even wil zeggen ´ik ben er wel hoor´ Ja hoor Henk is er... , hij zit achterop, en laat me even weer lachen. Henk geeft me even weer de kracht, om een paar bochten verder te komen. De klim wordt steeds zwaarder. Ik heb geen last van mijn ademhaling, dat gaat goed. Mijn bovenbenen begin ik te voelen. Ik krijg de pedalen niet meer soepeltjes rond. Bij bocht zeven, stap ik even af. De vertrouwde gezichten van Monique en Peter duiken voor me op. Even een paar minuten om op adem te komen, en om de lieve bemoedigde woorden van Monique en Peter in me op te nemen. Mijn schouders voel ik ook steeds meer. Bedenk, dat ik het vorig jaar al in de eerste klim voelde, dus dat is al winst, dat ik het nu pas voel. Ik rij weg, om bij Yvonne  die een stukje verder in bocht 7 bij de massage tent staat, te vragen of ze even mijn schouders los wil gooien. Het voelt weer een stuk prettiger aan,  als ik na een minuutje of 7 weer op mijn fiets stap. Met een 'Hermannetje' van Yvonne, vervolg ik de klim naar boven. Nog maar 6 bochten... Maar wat is bocht 6 ver weg, mijn bovenbenen beginnen meteen weer te protesteren. Wat zeur ik nou, zeg ik tegen mezelf. Je wil dit toch zelf... Niemand dwingt je hier toch toe? Je kan toch gewoon stoppen en verder te voet gaan? Nee, maak ik mezelf wijs. Ik kan hier niet stoppen. Als ik dat doe, breng ik andere fietsers in gevaar. Dus trap ik gestaag door. Ik kijk op mijn kilometerteller. Há er zit nog beweging in... 6 km. per uur. Ik zal er komen, al is het op mijn tandvlees... Ineens duikt het grote spandoek met alleen het woordje JA,  weer voor me op. Ja... wat een heerlijk positief woord... jullie hebben gelijk. Ja, ik zal het redden!  Met een, 'daar hebben we Cora weer', vanaf de kant, rij ik het dorp weer binnen. Het einde is in zicht, de finish lonkt. Ik haal alles uit mijn benen wat er nog over is, en laat me voor de tweede keer over de finish glijden. Wat was dit een zware klim... Weer armen om me heen, stemmen die vertellen hoe geweldig ik het gedaan heb. Geweldig? Ik ben kapot ik wil alleen nog maar janken, de moeheid en pijn uit mijn benen persen. En ik moet nog een keer die puist op,  hoe ga ik dat in godsnaam redden. Even denk ik, twee keer is toch ook goed... maar al gauw sla ik deze gedachte af, en vertel mezelf dat ik toch echt nog een keer moet. Ik heb drie keer gezegd, tegen mijn geweldige sponsors, maar nog meer tegen mezelf . Kan ik ergens de kracht vandaan halen, om nog een keer van bocht 21, naar 20, 19,18.... naar de top te komen? Je hoeft niet meteen, vertel ik mezelf, je hebt nog tijd genoeg. Kan lekker eerst even mijn benen laten masseren. En dan komt Loes, die me vertelt dat ze de derde keer met me omhoog wil. Loes heeft gisteren al de alpe d'HuZus gedaan, en wil nu met mij nog een keer die berg op. Met een ´maar je zult me dan wel die berg op moeten trekken´ , stem ik toe. Ik maak me na een tijdje weer klaar om naar beneden te gaan. Ik duik achter Loes aan, de berg af. Onderweg bedenk ik me dat ik nu iedere bocht die ik haal achter me kan laten. Iedere bocht is de laatste keer van de klim. Loes fietst voor me uit, als ik voor de laatste keer aan de voet van de berg mijn klim weer begin. Op de een of andere manier voelt het goed, om haar voor me te zien fietsen. Tuurlijk gaat zij een stukje sneller die berg op. Heb gezegd ,dat ze op haar eigen tempo naar boven moet gaan, en niet op mij hoeft te wachten. Maar de schat, staat bij bocht 16 rustig te wachten tot ik gearriveerd ben. Ze draagt me op om te gaan drinken. Dit is door vermoeidheid steeds moeilijker geworden, om dit tijdens het fietsen te doen. Samen gaan we na een paar minuten weer verder. Ik probeer alleen maar vlak voor me op de weg te kijken, zodat ik de weg die omhoog gaat niet zie. Gedachten wisselen zich af in mijn hoofd. Papa duikt weer op. Zal hij met me  meefietsen? Ja vast, die zal dit voor geen goud willen missen van zijn meiden. Nou pap, geef me dan op zijn minst een duwtje... Ik leid mezelf af, door  naar de mensen die aan de kant staan,  te kijken en te luisteren. Dit helpt even. Ik moet lachen om de bont uitgedoste figuren die ik helemaal niet ken, maar die elke rit naar boven bekender voor me worden. Gezichten, ieder spandoek, iedere toeter, ieder muziekje wordt een herkenningspunt voor me. Om de ongeveer vier á vijf bochten staat Loes op me te wachten, om me  te laten drinken en even bij te laten komen. Even strekken en dan weer verder. Langzaam komen we weer richting de top. Vlak bij bocht tien hoor ik in de verte al weer  de muziek. Bij bocht zeven, de Gazelle bocht is het nog steeds een groot feest, en lijkt het steeds drukker te worden. Even weer uitblazen, en weer verder. Loes nog steeds voorop, en ik er naar mijn gevoel als een alpe- oma achteraan. We fietsen het dorp weer binnen, waar we weer de inmiddels vertrouwde gezichten zien. De stemmen die ons omhoog schreeuwen. Mijn benen lijken te ontploffen, maar ik krijg de kracht die ik voor het laatste stuk nodig heb uit het publiek. Door de tunnel en nu nog een klein stukje klimmen. Ik blijf achter Loes hangen, die over haar schouder roept,' we pakken ons moment wel hé'. Túúrlijk roep ik terug. Naast elkaar dalen we af naar de finish. We grijpen elkaars omhoog gestoken hand, en glijden zegevierend over de finish. Ik geniet, ik schiet vol, de tranen lopen, ik heb het gedaan! Mijn zus die ik hoor schreeuwen, 'daar is Cora', de armen om me heen.  Ik laat het als in een waas over me heen gaan. Dit voelt lekker. Drie keer die enorme berg op. Drie keer enorm afgezien naar mijn gevoel.   Maar wat een geweldig euforisch gevoel overvalt me. Wat voelt dit lekker! Ik hoef niets te zeggen, alleen maar te voelen. Te genieten van dit gevoel. Afzien voor een ander, is zo erg nog niet. Zeker als dit gevoel je beloning is. Wat liggen er op deze berg veel zweetdruppels, veel gedachten, veel tranen ,veel glimlachen, veel gevoelens. Veel denkbeeldige vlaggen zijn op deze top geplant. Vlaggen die voor een ieder iets anders symboliseren. Deze berg heeft geen woorden nodig. Dit is de berg zonder woorden! De emoties brengen je vanzelf, hoe dan ook naar de top!

Reageer [1 reacties]

19-6-2011 door Renée

En even was de berg weer van mij (ons) 

8 juni….De dag van de Alp d’Huzusjes,

Wat moet je schrijven als er eigenlijk geen woorden voor zijn. Omdat het zo onbeschrijflijk mooi is. Mooi was het toen ik met “mijn” Alpe d’Huzussen Loes, Chantal, Sara, Wilma en Yvonne ons avontuur aan gingen. Wij zouden die dag de berg bedwingen.Ik wist wat me te wachten stond, dacht ik, maar toen ik links de bocht om ging dacht ik:”hij is nog steiler geworden”. Vooruit Renée trappen maar…. zwaar ademend en zoekend naar mijn ritme.

Bocht 21, bocht 20, bocht 19, bocht 18, bocht 17, en op naar bocht 16. En ondertussen al die mensen langs de kant die je toe schreeuwen, de berg op. En ik maar roepen “wat goed van mij hé?

Het voelde ook zo goed. Samen bezig zijn voor anderen. Dat geeft echt kracht.Ik wist waarom ik dit wilde. Voor Henk –mijn vroegere buurjongen- die de strijd veel te vroeg op moest geven. Maar ook voor Caryanne die gelukkig straks stralend bij de finish staat. Het beschermengeltje dat ik van haar gekregen had zat stevig vastgespeld aan mijn wielershirt.

Gedachten en emotie in vrije loop. Zomaar lachen, zomaar huilen. Laat maar gebeuren Renée... het is goed.

Verder fietsen. Samen met Chantal. Wij zouden af en toe even wachten op elkaar. Wilden samen hand in hand de finish over. Op naar bocht 7. De bocht waar ik warm onthaald werd door Peter en Monique. De lieverds. Even wat drinken en verder. Het fietsen gaat lekker. Ik geniet. Bij bocht 4 wordt het zwaar. De Top in het vizier maar de benen doen het even minder. Ik knok om vooruit te komen. Krijg de pedalen haast niet meer rond.

Geeft niet berg, mij krijg je niet klein. Dan het dorp in. Even moeten stoppen omdat de dikke tranen zomaar komen. Een onbekende die een arm om me heen slaat en zegt; “Hé kanjer je bent er bijna” Dat geeft energie en ik moet denken aan de woorden uit het Alpe d'HuZes-lied.. je zult zien dat je je kracht weer vindt. Chantal komt er ook aan en samen fietsen we het laatste stuk. Ik voel de blijdschap opborrelen. Bocht 0 …de bocht van Basje. Vette knipoog en respect. En dan die stem van Bettie. Onze Bettie die iedereen als een held (in) over de streep schreeuwt.

Dan…..Jan, Myrthe en al die andere mensen van het team. Armen om me heen. Emotie, ontlading, blijdschap, trots …onbeschrijflijk mooi. Ja berg ik vond het weer een eer om met je te knokken. Ik heb het weer geflikt en weet…

Je bent nog niet van me af. Ik kom terug!

 

9 juni………En dan mogen de Alpe d’Huzessers in de startblokken en op de pedalen. Samen de strijd aan voor het goede doel. Zo’n 4000 fietsers waaronder onze arnhemse ”meisjes” Myrthe, Jan, Frank, Gerard, Mattis, Anders, Cora, Mathijs, Charles, Harrie, Adrian, Menno, Evert en  Martine. Ook zij gaan hun eigen strijd aan. Ieder op hun eigen wijze, eigen tempo en eigen drive.

Loes, Hélene, Anka, Lisa, Sara, Wilma, Caryanne, Chantal, Marrit, Nicole en Annemiek staan om 3.30 uur al op de top. Yvonne zal de hele dag in bocht 7 staan. (Zij zal de stramme koude ledematen en ruggen masseren daar waar dat nodig is)  Wat is het koud maar de koffie is warm en de sfeer prima.Enkelen van ons blijven nog even lekker in de auto en dutten nog wat. Wij hebben een prachtig plekje direct bij finish. Heel veel eten en drinken voor die dag staat klaar evenals tassen met kleding en warme dekens (met dank aan Anka) Later op de dag komen ook de ouders van Mathijs en zijn broer(tje) Luuk. Wij gaan onze fietsers vandaag steunen met eten, drinken, maar vooral mentale steun geven. Trots als de eersten boven komen. Het wordt al wat lichter. Iedereen zegt  dat het mee valt. Ik denk stiekem “wacht maar mensen jullie zijn er nog lang niet” De echte strijd komt nog. En inderdaad, nadat een ieder de berg een paar keer beklommen heeft wordt het zwaarder en zwaarder. Fysiek maar ook mentaal. Wij zagen hoe iedereen zijn/ haar strijd streed. Emoties die los kwamen. Hun hierin steunen. Een arm om iemand heen, mee lachen, mee huilen. Zwaar maar wat mooi om dit mee te maken. Samen sterk. Zo voelde het ook echt. Niet op willen geven ondanks de pijn. Hup weer naar beneden en weer omhoog.

Een mooi moment als de teamleden in het shirt van Kanker verziekt je taal omhoog fietsen. Een ode aan Richelle, de dochter van Menno en Hélene, die de strijd ook veel te vroeg verloren heeft.

Dan gaat ook ons jongste arnhemsemeisje Sara  vandaag nog 1x omhoog samen met paps Frank. Wat een ontroering als ze samen boven komen. En Loes besluit om met de laatste klim van Cora mee te fietsen. Heldin. Gerard en Mattis die uiteindelijk toch besluiten om nog een vijfde keer omhoog te gaan. Ze wilden samen met Myrthe voor de laatste keer over de streep komen. Jan, Harrie, en Adrian die de hele dag als een kwartet met Myrthe over de finisch kwamen.  Samen strijden, letterlijk en figuurlijk, kreeg hier gestalte.

Lieve, mooie mensen….Wat heb ik genoten, gelachen, gehuild, gevoeld en me vooral verwonderd. Over jullie kracht! Het maakt niet uit hoe vaak je boven bent gekomen. Het gaat om de intentie. En die hadden jullie allemaal. Diep respect! Ik hoop dat we elkaar blijven zien. Samen nog veel zullen fietsen en misschien weer nieuwe plannen maken. En....... prachtige berg, wie weet misschien zie je ons wel weer terug op 7 juni 2012.

 

 

 

Reageer [2 reacties]

15-6-2011 door Cora

Een blog van Cora

 

Lieve 'Arnhemsemeisjes',
 
Het is nu bijna een week geleden dat ik mezelf (en jullie) ben tegengekomen op die berg.
Samen met jullie, heb ik toegeleefd naar die dag.
Eerst als een gegeven dat ik dit wel 'even' zou doen.
Dit veranderde echter, naarmate de grote dag naderde.
Het alpe d'HuZes avontuur begon ergens vorig jaar, toen ik hoorde dat ik een plekje in het team had.
Het trainen kwam langzamerhand op gang, en de eerste sponsorbrieven gingen de virtuele deur uit.
De sponsoractiviteiten kwamen op gang, en daarbij ontmoette ik jullie als teamgenoten.
Vele kende ik al.
Sommige onbekend, die langzamerhand een gezicht voor me kregen.
Gezichten die allemaal het alpe d'HuZes virus gingen uitstralen.
Een stel prachtige, gedreven mensen bij elkaar.
Samen,  om de droom van Myrthe, die ook onze droom werd (is), waar te maken.
Alles (en meer) uit jezelf halen om die klote ziekte, te lijf te gaan.
Ik wil mezelf een einzelgänger noemen, die volop kan genieten van alles om me heen.
En mensen, wat heb ik van jullie genoten de hele week!!
Allemaal totaal verschillende mensen, maar wat een geweldige warme mensen!!
Ik heb genoten van jullie aanwezigheid
van jullie warmte,
van jullie knuffels,
van jullie humor,
van jullie doorzettingsvermogen en kracht.
(Loes, dank je wel, voor de kracht die je me gegeven hebt, om voor de derde keer naar de top te komen.)
Op de dag zelf heb ik erg afgezien, heb ik echt pijn gevoeld.
Maar meer nog heb ik jullie gevoeld.
Jullie die me het afzien en de pijn,  weer snel deden vergeten.
Jullie warmte, die ik als een warme deken heb ontvangen, en om me heen geslagen.
De 'zussen' (en niet fietsende dames) voelden echt als zussen, zo zorgzaam.
De mede teamfietsers, met ieder zijn eigen goal, eigen pijn en eigen afzien, bleven ook de ander zien.
Daar op die berg móet je het zelf doen.
Maar zonder jullie allemaal, had ik me vast niet na iedere klim, zo in de 'wolken' gevoeld als nu.
Mijn hoofd zit nu vol met flarden van herinneringen, plaatjes die nog één geheel moeten gaan vormen.
Als dit één geheel is, ga ik mijn verhaal van die dag op 'papier' zetten.
Maar eerst een zéér groot  dank je wel voor ieder van jullie.
Het was een súper top week !!!
 
 

Reageer [1 reacties]

12-6-2011 door Charles en Wilma

Alpe d’HuZes  9 juni 2011

Afgelopen week waren Wilma en ik weer deelnemer aan het Alpe d’HuZes evenement in Frankrijk. Samen met de teamgenoten van ArnhemsMeisjeFietst hebben we ons ingespannen voor het KWF.
Even in het kort: in 2006 zijn 66 toerfietsers gestart met 6x op één dag de Alpe d’Huez te beklimmen om zo geld in te zamelen voor het kankerfonds. Nu, 5 jaar later, stonden we met ruim 4000 mensen aan de start. Naar mijn eigen bescheiden mening blijft het opmerkelijk dat we in een welvaartstaat als Nederland particulier initiatief nodig hebben voor iets wat toch een basisbehoefte voor ieder mens zou moeten kunnen zijn. Meer ga ik er op dit moment niet over zeggen.
Nu we inmiddels een klein beetje ingeburgerd zijn binnen de Alpe d’HuZes -familie kunnen we niet ontkennen dat de doelstelling van de stichting: “faciliteren en inspireren om goed, gelukkig en gezond te leven met kanker” een juiste is.  Door de inspirerende houding van Myrthe en haar ouders, alsook door de teamgenoten, hebben we zulke prachtige mensen ontmoet. Hun verhalen over het beleven van ‘kanker hebben’, hoe daar toch kracht uit te halen en daardoor onverschrokken op de fiets stappen om te proberen die Alp op te komen, maken dat onze prestatie als gezonde personen totaal verbleekt. 
Ik zal onderaan een paar site’s vermelden voor hen die daar interesse in hebben om daar te kijken wat ik bedoel.

Ook hebben we mensen ontmoet uit onze eigen regio / verzorgingsgebied.  Zowel familieleden als patiënten hier uit de streek doen hun verhaal over hoe ziekteprocessen verlopen zijn. Sommige zaken blijken beter te kunnen, in ieder geval anders. Toch is het ook goed om te vernemen dat sommige specialisten betrokkenheid tonen middels een kaartje bij overlijden of zelfs een enkele keer een huisbezoek. Ook  enkele medewerkers van het Slingeland Ziekenhuis blijken familieleden te hebben die meefietsen.
Wilma heeft woensdag deelgenomen aan de Alpe d’HuZus. De verzorgers kunnen dan een keer de gedurende de klim autoluw gehouden Alp beklimmen, met officiële start- en finish. Er waren zo’n 250 deelnemers. Samen met Sara, de 12 jarige dochter van onze teamgenoten Frank en Chantal, is ze omhoog gefietst. Breed lachend en nauwelijks vermoeid kwamen ze 1 uur en 45 min later aan de meet. Het verschil tussen de jeugd en de oudjes: Sara moest tijdens de beklimming een keer stoppen om even te Twitteren waar ze op dat moment was en hoe het ging!! Kort voor het vertrek viel de regen nog met bakken uit de lucht, gelukkig was dit maar van korte duur en verwarmde een mild zonnetje de deelnemers. En ons ook op de top, want ondanks dat was het niets te warm.

Donderdag was de ‘grote tocht’. Al om 02.30 u ging de wekker en als anti-ontbijter worstelde ik me in de lengte door het stokbrood om toch iets naar binnen te werken. Wilma naar de andere dames gebracht die voor 04.15 u met de auto de Alp op moeten, daarna is deze gesloten voor autoverkeer. Zelf stonden we met het team om 05.00 uur in het centrum van Bourg d’Oisons  te wachten op het startschot. Gelukkig was het niet zo koud als vorig jaar, maar de winteruitrusting was wel nagenoeg compleet. Starten gebeurde middels ‘startvakken en gespreid vertrek’ wat prima was. De tijdwaarneming begon bij de rotonde.  De finish was boven bij de sporthal, wel nadat we de maximale route door het dorp omhoog gereden waren.

Niet alle teamleden wilden zes beklimmingen doen, ieder had zijn eigen doelstelling. Zelf vond ik vier keer prima en zes keer een uitdaging. Zes keer de Alp opfietsen is te doen. Voor een niet-klimmer als ik een boute uitspraak, maar de feiten bewijzen het ook dit jaar weer.  Feit blijft dat de inspanning, met name de eerste beklimmingen, gedoseerd moeten gaan. Wilma stond boven telkens met verbazing te kijken dat ik iedere keer nog zo fris van de fiets stapte. Sommige van onze teamleden begonnen toch al wat slijtage te vertonen toen ik de vijfde beklimming besloot om ‘zelf te gaan’.  Ik had me voorgenomen om in ieder geval één klim ‘voor anderen’ te fietsen. Woensdagochtend tijdens het ontbijt werd ik gebeld dat de partner van een collega plotseling overleden is, op 38 jarige leeftijd. Ook onze familie is op dit moment niet vrij van kanker, dus de onzekerheid over de uitslag van onderzoeken, het verdragen van de chemo en alles wat daarbij hoort, maken we van dichtbij mee. En verder ken ik diverse mensen in mijn familie en omgeving waarvoor ik het nodig vond om in ieder geval even met mijn gedachten bij te zijn. ‘Pluk de dag’ is een door mij vaak gebezigde kreet. Maar als je dan tegen zo’n pukkel opfietst, voor de vijfde keer op dezelfde dag, dan realiseer je je des te meer hoeveel geluk je eigenlijk hebt dat je dat nog kunt doen. Ik voel me niet oud maar ik ben de jongste ook niet meer. Met het vervliegen van de jaren weet je dat de kans steeds groter wordt dat je iets kan overkomen.  Met prikkelende ogen kwam ik boven over de streep. In de brede lach van Wilma las ik de conclusie van ‘hij lapt het hem weer.’ Zonder te vervallen in ritueel gedrag of iets dergelijks, het was een mooi moment.

Samen met de teamgenoten zijn we voor de vijfde keer afgedaald om de laatste klim met zijn allen te doen. Vanaf begin dit jaar zijn we als team diverse keren bij elkaar geweest, samen gefietst, activiteiten ontplooid etc. De zesde klim was niet voor iedereen gemakkelijk maar naast elkaar over de finishlijn komen is daadwerkelijk een streep passeren waarop je je realiseert dat het voorbij is. We feliciteren elkaar en hier en daar vloeit er een traantje. Caryanne, de buurvrouw van ‘Arnhems Meisje’ Myrthe, is voor het eerst aanwezig bij het gebeuren. Haar ziekte was de aanleiding tot oprichting van het team en de deelname aan het evenement. Geweldig.
Iedereen bedankt voor alle inspanningen, donaties, aanwezigheid, sms’jes, aanmoedigingen etc. om het ons mogelijk te maken dat we dit konden doen.

Website’s:

• www.opgevenisgeenoptie.nl
• www.kankerverziektjetaal.nl
• www.josephinevanhees.nl 
• www.fietsenmeteenmissie.nl
• www.tegenkracht.nl 
• www.thomaszijlma.nl

En voor de twee moeders uit Hengelo (G) die bij ons in hetzelfde hotel als gast waren, wiens zonen deelnamen en zich voorgenomen hebben om zelf volgend jaar de berg op te lopen: eerst stoppen met roken!

• www.stivoro.nl
   

 

Reageer [2 reacties]

12-6-2011 door Mathijs

"Wat een mooie dag"

Donderdag 9 juni 3.00u, het is tijd om op te gaan staan. Dit is de dag waar ik bijna een jaar lang naar toe heb geleefd, getraind en mijn leefstijl op heb aangepast.
De voorbereidingen beginnen eigenlijk al de dag ervoor, het klaarleggen van de fietskleding, klaarmaken van de fiets en het maken van eten voor de volgende ochtend. Toch wel spannend zo om alles voor te bereiden. Ik ga vroeg naar bed om half 9 maar slapen doe ik nauwelijks hoogstens een uurtje of 2 a 3. Ik kom simpelweg gewoon niet in slaap ook al heb ik de hele dag gekeken naar de zusjes (alpe d’HuZus). Zij hebben het allemaal gehaald behalve Yvonne die door verschillende pechfactoren het helaas niet kon afmaken. Erg jammer. Rond een uur of 3 maakt Chantal mij wakker om op te gaan staan. De zussen zullen de hele dag boven op de berg staan om ons aan te moedigen, te voorzien van eten en morele ondersteuning. Echt heel erg fijn! Ze vertrekken naar boven om half 4. Frank en ik beginnen met eten dat we de vorige avond al hadden klaargelegd. Frank smult van de Brinta en ik van de koude pannenkoeken, heerlijk. Niet dus.

We werken nog een bidonnetje Fantomalt naar binnen en dan gaan we de fietsen pakken. Inmiddels is iedereen uit bed en staat te popelen om richting de start te gaan. Iedereen heeft een lampje op zijn fiets, het ziet er echt heel mooi uit. Om kwart voor 4 vertrekken we richting de start, waar we dan na een rondje door het dorp om kwart over 4 aankomen. We staan in het tweede vak, wat dus betekend dat we om kwart voor 5 mogen gaan starten. Ik wens iedereen heel veel succes. De eerste vuurpijl gaat de lucht in en de eerste groep begint te rijden. Na een kwartier gaat de tweede vuurpijl de lucht in en dan begint onze groep te rijden. We rijden de hoek om en daar staat een 2 rijen dik publiek, echt fantastisch dat deze mensen zo vroeg uit hun bed zijn en in de kou staan om ons aan te moedigen! Na weer een rondje door het dorp rijden we dan over de startmat, deze registeren onze tijden.

Daar gaat hij dan, richting de Alpe. Hij begint, omdat het nog donker is zien we niet hoe stijl het is, maar voelen doe ik het zeker. Ik schakel terug naar mijn aller lichtste tandje. Deze zal ik de hele dag gaan gebruiken, behalve in de afdaling. Ik rijd de eerste beklimming samen met Myrthe, Jan, Adriaan en Harrie. Erg speciaal voor mij. Naar mate de klim vordert begint het steeds lichter te worden, nu begin ik pas te zien hoe stijl de klim eigenlijk is. Na ongeveer 1 uur en 40 minuten komen we voor de eerste keer de finishstraat binnen rijden, echt geweldig. Met Betty en al die supporters. In de beklimming heb ik het behoorlijk warm gekregen, maar die warmte verdwijnt al snel wanneer ik boven kom. Het is erg fris. Ik begin te rillen, dus besluit om wat nieuw eten te pakken en alleen naar beneden af te dalen. In de afdaling is het heeeel erg koud, ik heb koude handen, voeten en mijn lichaam is ook erg koud. Ik probeer me wat op te warmen door even flink te bewegen en te wapperen met mijn handen.

Ik ga nu aan mijn tweede klim beginnen, het is 7 uur. Het is inmiddels licht geworden en nu zie ik pas echt hoe stijl de eerste bocht is, ik voel het ook. Ik rijd alleen, maar toch ook weer niet, er zijn altijd wel mensen om je heen. Ik rijd richting bocht 20, mijn lichaam begint weer warm te worden door de inspanning. Ik rits mijn bodywarmer open om wat verkoeling te krijgen. Gestaagd met een tempo van ongeveer 10 kmh rijd ik omhoog, bocht voor bocht. In de bochten drink ik elke keer wat en geef mijn benen wat rust, door ze stil te houden. Even de spanning van de spieren af. Lang gebeurt dit niet, want als je benen stil houd, sta je gelijk bijna weer stil omdat het zo stijl omhoog loopt. Ik rijd weer richting de dorpjes, La Garde, waar mijn vader staat als vrijwilliger voor het Medisch team, dan door richting bocht 7, dit stuk is het een heel erg rot stuk, het zijn namelijk hele lange lussen met een gestaagd percentage van ongeveer 8 a 10%. Dit is het langste stuk waar je dan ook meer dan een half uur over doet om van bocht 16 tot bocht 7 te rijden.

Inmiddels kom ik aan in bocht 7 waar onze sponsor Gazelle staat. Ik zie Peter en Monique en Yvonne die daar ook voor het medisch team staat. Van deze bocht ga ik echt houden, kom ik later achter. Net als van bocht 16 overigens. Je merkt dat je toeleeft naar iets bekends, in dit geval mijn vader en Peter, Monique en Yvonne. Het stuk na bocht 7, wat moet ik daar van zeggen. Het is een rot stuk, je rijd door een soort van stijgend weiland met een weg ertussen. Je ziet waar je heen moet rijden en in de loop der tijd, merk je dat het je steeds meer tegen gaat staan om te zien waar je heen moet gaan rijden. Je ziet de fietsers zeg maar rechtsboven je omhoog gaan. Erg demotiverend. Toch rijd ik nog steeds gestaagd door met het tempo van ongeveer 10 kmh. Ik kom in het dorp Alpe d’Huez, het is geen mooi dorp. Het staat vol met hotels voor het winterseizoen en voor fietsers in de zomer. Brede wegen lopen dwars door het dorp. Wel staan er veel supporters, erg fijn in het begin. Ik rijd richting de finishstraat, waar ook heel veel supporters staan. Wat mij betreft ook helden. Ik passeer de finish, en ga naar de zussen toe, mijn moeder is er nog niet. Ik krijg het snel weer koud, dus ik vul mijn bidonnen, pak weer wat nieuw eten, eet wat en trek weer wat warmere kleren aan en daal vervolgens af voor mijn derde beklimming. Erg is voor de afdaling een maximum snelheid van 45 kmh, maar daar hou ik mij niet zo aan, ik vind het maar onzin. Als je gewoon normaal doet en goed uitkijkt, is er geen probleem om harder dan 45 kmh af te dalen. Beneden aangekomen heb ik het weer heel erg koud, mijn lichaam rilt weer, toch trek ik mijn afdaaljackje weer uit en rijd vervolgens weer richting bocht 21. Halverwege gaat de bodywarmer weer open en begint het allemaal weer overnieuw. Weer richting die geliefde bocht 16. Papa staat weer te wachten en rent een stukje met mij mee en geeft me wat advies. Weer dat rotstuk tussen 16 en 7.

Ik begin mijn benen nu toch wel te voelen, ze beginnen wat stram te word en een beetje moe. Van de toeschouwers trek ik me nu niks meer aan, ik kijk gewoon vooruit en sluit me een beetje af. Het tempo ligt nog steeds op 10 kmh ongeveer. Niet te hard en een mooi tempo om niet buiten adem te raken. Weer bocht 7, inmiddels komt de muziek op gang en dendert vrolijk uit de boxen. Ze delen ook drinken uit: water en sportdrank, maar ik heb mijn eigen sportdrank en een bidonnetje met Fantomalt. Ik eet een reep ontbijtkoek onderweg, ik krijg het nog redelijk goed weg met wat sportdrank en fantomalt. Dit is het vaste ritueel. In elke bocht 2 slokken sportdrank en 1 slok met Fantomalt. Ik geleerd dat te weinig drinken je kan nekken, daarom drink ik meer dan voldoende. Ik merk ook dat ik meer moet plassen daardoor.

Bocht 7 weer voorbij en dan weer dat rotstuk op, de wind begint wat aan te wakkeren en zorgt ervoor dat het net nog iets zwaarder wordt. Ik zie Alpe d’Huez al liggen en rijd nog steeds gestaagd door. Ik kom voor de derde keer boven! Ik heb het gewoon al 3 x gedaan, zonder dat het al teveel moeite kostte! Het gaat veel makkelijker dan verwacht, ik had verwacht dat ik al redelijk stuk zou zitten, maar het valt me allerzins mee. Weer eet ik wat, vul m’n bidonnen, stop eten in mijn zak, trek mijn bodywarmer en afdaaljack weer aan en krijg het weer koud. Ik rust niet veel, achteraf gezien niet heel erg slim. Ik daal af, begin onderaan weer te rillen en rijd weer naar boven. Altijd hetzelfde ritueel. Halverwege weer de bodywarmer uit. Op weg naar bocht 16. Het gaat weer gestaagd tot bocht 16, nog steeds met ongeveer 10 kmh. De enige verandering is dat ik deze beklimming muziek op gezet. Coldplay, de muziek die staat voor Alpe d’HuZes, de muziek waar ik van hou. Van bocht 16 naar 7, erg begint iets te veranderen in mijn lichaam, ik voel dat het niet meer goed wil mijn benen worden zwaar en het begint me nu echt kracht te kosten. Ik begin te schudden met mijn hoofd en voel dat ik aan het ‘harken’ ben. Het gaat niet goed. Ik heb gehoord dat veel mensen de 4de klim als de zwaarste ervaren. Ik merk dit nu ook. Ik ben blij als ik bocht 7 kom, mijn tempo zakt naar 7 a 8 kmh. Ik zweet en mijn ademhalingsnelheid begint te stijgen. Na bocht 7 gaat het nog slechter, ik slinger haast over de weg en begin een beetje scheel te kijken, net zoals Lance altijd doet als hij het zwaar heeft. Eenmaal boven aangekomen, ben ik helemaal kapot. Mijn benen voelen als betonblokken, mijn knieën doen zeer en ik heb last van mijn onderrug. Ik heb het zo koud, zit op een stoel met 2 dekens en een muts op. Ik krijg een massage van Loes en mijn moeder. De bidons worden weer gevuld en eten word weer in mijn zak gestopt.

Jasje aan en gaan met die banaan. Dit is het moment dat je niet op moet geven en door moet gaan. Ik moest me er echt even overheen zetten om vervolgens weer door te gaan. Ik moest van mezelf gewoon 6 keer omhoog. Voor Rob en voor Eddy. Ik daal af. Koud en vervolgens weer warm in de beklimming. Mijn benen voelen echt weer heel goed! Ik kan weer 10 kmh rijden, mijn geliefde tempo. Gelukkig mijn lichaam kan weer en ik ga voor die 6x wat er ook gebeurd. Richting bocht 16, waar papa druk is met iemand behandelen, dus ik rijd gewoon door.

De zon schijnt inmiddels, dus ik trek mijn ondershirt uit in bocht 16. Armstukken naar beneden en door. Het gaat soepel. Bocht 7 voorbij en op naar dat rotstuk. De wind is aangewakkerd, heerlijk in mijn half openstaande shirt. Ik twijfel nog om mijn beenstukken uit te trekken maar dat vind ik teveel gedoe, dus besluit om ze maar aan te houden. Ik rijd het dorp binnen en voel me erg trots omdat ik toch al 5 x omhoog ben gereden. Ik rijd overigens altijd alleen en ben als eerste van het team boven. Ik rijd ongeveer 1 klim voor op alle anderen. Elke keer op de foto. 1 vinger, 2 vingers, 3 vingers, 4 vingers en nu 5 vingers. BLIJ! Weer het ritueel en ik vertrek weer richting de start beneden. Alle kleren weer aan, voor de ene laatste keer. Beneden doe ik me muziek af. Kleren weer uit en daar gaan we voor de laatste beklimming. De allerlaatste beklimming. Weer naar bocht 16, waar ik mijn vader weer niet zie. Erg jammer. Hij blijkt mij achteraf wel gezien te hebben. Deze beklimming valt me zwaar. Erg zwaar. Ik bel in het stuk van bocht 21 tot 20 met Sander, een van mijn beste vrienden. Het is erg fijn om hem aan de telefoon te hebben, toch wel redelijk buiten adem vertel ik hem trots dat ik met de laatste beklimming bezig ben, ik krijg succes van Rob en de rest van de familie, dit werkt echt als een soort energie. Ik ga weer een stuk beter, maar lang duurt het niet. Bocht 7 haal ik, redelijk afgemat. De benen willen gewoon niet meer, maar de conditie kan nog wel. Mijn tempo is weer afgezakt naar 7 a 8 kmh. De ademhaling weer omhoog, samen met anderen strijd ik om omhoog te komen, dit is de strijd, de strijd waar ik een jaar lang voor getraind heb om de strijd te kunnen leveren. Het rotstuk na bocht 7 gaat langzaam, puffend, maar de mensen beuren me op. Ik ben dan wel in mezelf maar ik hoor ze toch nog wel. Het geeft energie, de mensen klappen voor je en zeggen niks. Het ultieme respect vind ik. Respect voor wat je doet. Ik heb ook respect voor hun, dat zij daar de hele dag hebben gestaan. Voor ons!

 Ik rijd de laatste bocht door, volledig afgemat, kapot maar toch voldaan. De finishstraat op, ik laat mijn handen van me stuur los. Ik besluit om niet te gaan juichen. Gewoon rustig over de finish rijden, het applaus ontvangen en genieten van alles. Ik geniet ook echt van alles. Ik word ontvangen door de teamleden, ik krijg een knuffel van iedereen. Een knuffel, heel erg belangrijk voor mij. Ik krijg bijna nooit knuffels. Doet me veel.

Ik moet nog een anderhalf uur wachten voordat de rest binnen komt. Het is erg koud, maar warm van liefde. Myrthe, Harrie, Adrian, Anders, Charles en Jan zijn 6 keer omhoog gereden, Mattis en Gerard 5 x, Menno en Frank 4x, Martine reed 3 x omhoog en Cora is ook 3 x omhoog gereden. Echt klasse! Trots op iedereen.
Ook ik feliciteer iedereen, geef een knuffel, echt klasse! Ik bel Sander om over alle klimmen te vertellen. Ik krijg heel veel SMS’jes van vrienden en familie echt heel erg mooi! Na een tijdje dalen we af naar beneden voor de aller laatste keer, passeren een ongeval en daarna daal ik toch maar wat rustiger. Achter Adrian, die goed kan fietsen. Vandaag heeft hij de Galibier beklommen. De held!

Ik ben volledig gesloopt als we op de camping aankomen, ik heb moeite om te gaan lopen en op te staan. Ik bel met een van mijn beste vriendinnen, om haar alles te vertellen. Echt fijn om mijn verhaal te kunnen vertellen en fijn om haar gesproken te hebben na een week van bijna geen contact met thuis.

We eten pizza en daarna drinken we nog wat. Ik ga slapen, en slapen dat heb ik gedaan echt heerlijk. Op het moment zijn de benen nog steeds moe, heb wat spierpijn in mijn kont en last van wat verbranding van de zon. Het was echt helemaal geweldig, een bijzondere ervaring die ik nooooooit meer ga vergeten. Nooit!

Reageer [2 reacties]

12-6-2011 door Anders

Reageer [1 reacties]

12-6-2011 door Myrthe

Het uiterste uit jezelf halen voor mensen van wie je houdt. 

 

Beklimming 1:

 

Het is midden in de nacht als de wekker gaat. ‘Hallo het is nog donker’ gaat er als eerste door me heen. Ik moet uit m’n bed. Om kwart voor drie hijs ik me in een wielerpak. Ongeveer 10 lagen aan, want het is nog koud wat achteraf gezien allemaal heel erg meeviel. Het was bij de start warmer dan in de afdaling van de tweede beklimming. 
Om kwart voor 4 reden we hier weg met het hele team, want om half 5 is de start. We worden helemaal door het dorp geleid. En we kunnen aansluiten in startvak 2. We worden namelijk in startvakken ingedeeld omdat er 4000 mensen meedoen. 
Om half 5 schieten er twee vuurpijlen de lucht in. Dat is het startschot. Ik ben zenuwachtig merk ik aan mezelf. Ik heb namelijk geen idee meer hoe de Alpe er uit ziet. Hoe die voelt. En hoeveel pijn hij me gaat doen vandaag.
We rijden door het dorp naar die rare berg die ons vandaag gaat laten afzien. Het is nog pikdonker en als ik in de eerste bocht kom zie ik de kaarsjes al staan. de kaarsjes met namen van mensen die overleden zijn aan kanker of die nu nog aan het strijden zijn. Prachtig gezicht. Kippenvel. 
De eerste klim gaat wonderbaarlijk makkelijk, als dit zo de hele dag gaat dan ben ik voor 12 uur binnen voor de zesde keer. Maar ik herken de gedachte van twee jaar terug. Elke beklimming wordt steeds zwaarder met als hoogtepunt de vierde, dan ga je helemaal kapot! Bij de eerste keer is het is vooral de adrenaline die vrijkomt. Je leeft een heel jaar naar deze dag toe. Weekenden vol getraind. Geld bij elkaar gefietst. Nu fiets ik hier en ben ik binnen anderhalf uur boven. Tijd voor de tweede beklimming! 

 

Beklimming 2:

De tweede beklimming al. En ik ben nog helemaal niet moe! Even wat eten en warme kleren aantrekken. Over al die lagen heen trek ik het shirt van Kanker Verziekt Je Taal aan. 'Deze klim doe ik voor jou, Richelle,' zeg ik zacht, vooral tegen mezelf. 
De afdaling is vreselijk koud en ik sta helemaal te rillen als ik beneden ben. Ik wil nooit meer iets uittrekken, maar na de eerste bocht denk ik daar alweer anders over en trek ik mijn windjack uit. Harrie, die alle beklimming naast me gaat fietsen stopt mijn jack in de zak van mijn koersshirt. Na de eerste vier bochten, bekend als de zwaarste bochten van de Alpe d’Huez, verbaas ik me erover hoe goed mijn benen nog aanvoelen. Dit geeft me een goed gevoel en soepeltjes rijden we naar bocht zeven. Met papa, Mattis, Harrie en Adrian gaat het ook goed. Met z’n allen rijden we even later over de finish. 

 

Beklimming 3:

 

Ik merk aan mezelf dat ik een beetje opzie tegen de afdaling. Ik vind het vervelend als ik weinig grip meer heb op mijn remmen omdat mijn vingers er bijna afvriezen. Gelukkig gaat ook deze afdaling ook weer goed en kunnen we weer omkeren naar boven. Voor de derde keer alweer. Na deze klim zit ik op de helft. Op de helft pas! Het is dan wel pas half 10, maar het wordt steeds zwaarder al gaat het tot nu toe prima. Vol goede moed begin ik aan de derde klim. Het wordt steeds gezelliger op de berg met mensen. En in drie bochten wordt hard muziek gedraaid. De gedachte die ik ongeveer de hele dag had was: ‘Als ik bij bocht 7 ben red ik het wel tot boven.’ En zo rijden we naar bocht 7. Dat ik trouwens ook de gezelligste bocht van de hele berg. Er wordt volop muziek gedraaid. Iedereen roept, juicht en zingt. En Peter en Monique van Gazelle geven me elke beklimming weer een energie om verder te gaan. En dus ook tijdens de derde beklimming. Zo zijn we al snel weer bij de laatste bocht en is er een kleine afdaling naar de finish. Op de helft. Ik wil het eigenlijk niet toegeven, maar ik begin mijn benen te voelen. 

 

Beklimming 4:

Het zonnetje is inmiddels gaan schijnen en de afdaling was minder koud. Ik herinner me nog van twee jaar geleden dat de vierde beklimming het moeilijkste was. Ik begin mijn benen inderdaad te voelen, maar nog niet zo erg dat ik denk dat dit een vreselijke beklimming wordt. 
Bij de startmatten, dat zijn de matten die de tijd registreren, komt er een vrouw naar me toe en die vraagt of ik op de foto wil met haar dochter, omdat ze het artikel in Opzij hebben gelezen. ik weet niet wat me overkomt. Ik wil net voor de vierde keer omhoog, gebeurt dit. Ik voel me vereerd! 

‘Het zijn er al bijna zes!’ spreek ik mezelf toe als ik in bocht 21 aankom. Niet dus, ik moet nog 20 bochten plus nog 42 van de volgende twee, dat zijn in totaal nog 62 bochten. Wat nou, ik ben er bijna Myrthe Brak. Ik voel m’n benen langzaam zwaarder worden en de zon schijnt op mijn rug, ook niet ideaal met een thermohemd onder mijn koersshirt. Opgeven is geen optie. Ik kan het en het gaat me ook lukken ook. Al weet ik even niet hoe.

Toch weet ik het tot bocht 7 te schoppen. Ik zie Peter en Monique al staan. Die mooie Gazelle die ik onder mijn kont heb zitten heb ik aan hun te danken. Ik mag hier rijden met die fiets en een team van 13 mensen. Ik moet niet zo zeuren. Gewoon trappen, zo moeilijk kan het nooit worden. Die gedachte geeft me een duwtje in de rug. Zo rij ik om half 1 voor de vierde keer over de streep. Nog ‘maar’ 42 bochten klimmen...

Beklimming 5:

Na elke beklimming stond ik weer te springen om naar beneden te mogen. Ik ben echt een afdaler. Afdalen vind ik heerlijk. Je handen in de beugels parkeren, remmen op het goede moment en naar beneden suizen. En je hoeft er niet eens wat voor te doen, je kan gewoon je benen stil houden. Maar iets in me wil niet meer afdalen, want dat zou betekenen dat ik ook weer omhoog moet. Mijn benen hebben het gehad. Het is genoeg zo vinden ze. Tot deze beklimming zijn allen trainingen geweest. De rest zal ik op karakter moeten doen. Ik twitter: ‘Voor de vierde keer boven. Jullie weten niet half hoe pijn m’n benen doen. Half zeg ik? Jullie weten nog niet eens een kwart!’ 

Mijn bagagedrager heb ik meer nodig dan ooit en ik kijk naar Caryanne die daar op de berg staat te stralen. Annemieke die haar man heeft verloren aan kanker, Niko, die ook op mijn bagagedrager zit. Voor wie ook een kaarsje in bocht 7 brandt! Naar de vader en moeder van Richelle ook zij staan te genieten. En maak mij hier druk om te pijn in mijn benen. Afdalen Myrthe, en wel nu! 
De fijnste afdaling van de hele dag zit erop. Ik mag weer naar boven! Bruggetje over. En daar rijden we dan de muur op. De Alpe d’Huez heeft achter elke bocht een muur. En al die muren vormen de weg. 22 muren die niet afslijten, zelfs niet als je er met 4000 mensen overheen rijdt. Met het beklimmen van deze Alpe haalt het team nu al op € 71.000. Ik hoef daar alleen maar 6 keer deze berg voor op te fietsen. Als er een sponsor opstaat met het voorstel dat hij het bedrag verdubbeld als ik ook mijn beklimmingen verdubbel, zou ik het doen (dat durf ik nu wel te zeggen, nu ik weer terug ben in Nederland ;-) )

Ik schrik op uit mijn gedachte als ik de muziek hoor in bocht 21. We zijn pas bij bocht 21?! Nog 20 bochten te gaan. Langzaam klimmen we verder. Mijn vader, Harrie en Adrian zijn al de hele dag bij me. Het maakt niet uit hoe snel of eerder gezegd hoe langzaam ik naar boven klim, schouder aan schouder zullen we aan het einde van deze dag over de finish komen. 
Ik weet niet wat er door me heen gaat. Volgens mij gaat er niks door me heen. Ik moet boven komen, al moet ik kruipen. Ik kan me niks meer herinneren van twee jaar geleden. Toen ging de vijfde beklimming toch gewoon goed? Wat is er aan de hand? De Alpe is heus niet steiler geworden. En waarom is die wind er opeens. Straks waait dat lichte carbonnen frame nog onder me vandaan. 

Oh, supporters langs de weg, het is dat ik niet meer kan praten, anders zou ik schreeuwen hoe geweldig jullie zijn. Dat jullie mij omhoog schreeuwen, zingen en juichen. Geweldig! Ook in de laatste bocht die in beeld komt staan er supporters. Nog een klein stukje. Een kleine afdaling. De startmatten die mijn langzaamste tijd gaan registeren van vandaag. Huilend kom ik over de finish. Mijn fiets wordt van me afgepakt, ik krijg een deken en de tranen blijven maar lopen. Ik krijg soep van Caryanne, mijn mobiel wordt uit mijn koersshirt gehaald en ook de oordopjes die ik in heb om interviews mee te geven worden uit mijn oren gehaald. Nu even geen telefoontjes meer. Maar me richten op de zesde beklimming. 

 

Beklimming 6:

Er zullen genoeg mensen gedacht hebben: ‘Die zit er doorheen. Zij gaat niet nog een keer.’ Daar is alles van waar, maar ik ga wel nog een keer. Ik mag hier afzien op de berg. En elke meter die ik nu klim op de Alpe d’Huez zal de laatste hier zijn voor dit jaar. Bovendien gaan Gerard en Mattis ook nog mee voor de laatste keer. Schatten zijn het! In de afdaling merk ik al dat het rustiger is op de weg. Niet iedereen gaat zes keer en sommige zijn al binnen! Over twee uur hoop ik dat ook te zijn, als het niet nog langzamer gaat. Het is frisser geworden. Ik ben al 13 uur bezig met fietsen. En daar rijden we 1100 kilometer voor naar Frankrijk, om hier kapot te gaan en af te zien voor de mensen van wie we houden. Oh, wat mooi! Ik heb al 4 bochten achter me gelaten. Ik krijg het zwaarder en zwaarder. Harrie en Adrian zien het en zeggen; ‘Als we je moeten duwen, moet je het zeggen he?!’ Nee, ik wil niet geduwd worden. Ik moet dit alleen doen. Op eigen kracht. Richelle, Caryanne en Niko moesten het ook op eigen kracht doen. Alsof zij even konden zeggen: ‘Ik wil even stoppen, ik heb zo’n pijn.’ Niks daarvan, laat me maar afzien Alpe. Laat me maar lijden vandaag. Laat me mijn benen over twee weken nog maar voelen. Kom maar op, ik overwin jou toch wel. Net als dat wij kanker overwinnen over 9 jaar! 

Die mensen die ons de hele dag aan staan te moedigen, wat een respect! Nog net zo enthousiast als toen we langs kwamen om 5 uur vanmorgen. En dan iedereen die boven staat. Die ons van eten voorziet. Die al vanaf 4 uur boven staan! Dat mag ook wel eens genoemd worden, topsport!
Heel erg moe en vooral de verzuring in mijn benen vallen bijna weg als ik de finish zie. De tranen lopen over mijn wangen. Het hele team staat er en ik omhels iedereen. De Tweets stromen binnen en het doet me goed dat zoveel mensen het hebben gevolgd! 
Wat heeft team Arnhemsmeisjefietst.nl vandaag afgezien. Ik ben zo trots op ze, ongelooflijk trots! 

En nog even: De teller staat nu op €73.000. En we gaan voor een ton. Onmogelijk? 6x de Alpe d’huez opfietsen is ook onmogelijk. Dus klik vooral op de doneer button bovenaan in de header van de website.

 

Reageer [6 reacties]