Arnhems meisje fietst... Ook in 2010

 

 

Toen ik een jaar geleden begon met mijn actie “Arnhems meisje fietst” had ik nog geen idee wat dat allemaal zou gaan betekenen. Ik wist in ieder geval dat ik 6x de Alpe d’Huez wilde beklimmen om daarmee geld in te zamelen voor KWF kankerbestrijding.

 

Ik hoopte dat de actie veel aandacht zou krijgen en dat veel mensen mij zouden willen steunen. Het werd mooier dan ik had kunnen dromen.  Natuurlijk het was zwaar maar het lukte mij  om 6x de Alpe d’Huez te beklimmen. Samen met mijn vader Jan en begeleider Harrie Cremers. De aandacht was ongelofelijk. [lees meer]

 

 

Nieuwsflits:

 

28-6-2010

Vael Ouwe Toertocht

Op uitnodiging van Gazelle mochten wij op 26 juni bij de Vael Ouwe toertocht staan met een standje. Op de stempel kaart van de deelnemers stond vermeld dat bij inschrijving ze konden meedoen aan een loterij. De prijzen werden door Gazelle beschikbaar gesteld. Onder andere een dag mee als VIP met de volgauto bij een koerswedstrijd. 's Morgens kwart voor zeven waren papa, Frank en ik aanwezig om ons standje op te bouwen. Alle drie onze Gazelle fietsen hadden we meegenomen. Spik en span stonden ze te glimmen, als nieuw. Ook mijn, door Caryanne genoemde, 'ik benner' banner hing bij de stand. Nadat ik het startschot had gegeven om 7uur, kwamen Caryanne en mama ook nog even langs! :-)

 

De bedoeling was: Elke deelnemer die met de loterij wilde meedoen, vulde een strookje in met naam en adres, en doneerde minimaal één euro voor Arnhemsmeisjefietst.nl. Dat liep niet helemaal volgens plan in het begin. Mensen vulden wel het strookje in, maar doneerden niet. De bak voor de strookjes hebben we naar onze stand gedirigeerd, dus ieder die een stookje inleverde móest gelijk dokken. :-) In het begin lagen er meer dan honderd strookjes, maar geen euro te bekennen. Beetje jammer... Dus nu persoonlijke aandacht aan 'de donateurs.' En ineens kwam het geld met stromen binnen. Wel hebben we vaak 'Als u mee wil doen aan de loterij, mag u hier uw strookje in doen, maar moet daar minimaal één euro in' moeten zeggen. Het werkte wel. Na persoonlijke 'begeleiding' naar de donatiebus konden we aan het einde van deze dag er toch weer zeshondernegenendertig euro bijschrijven bij het tussenklassement. Top! :-)

Ik vind het super dat Peter Cijs heeft aangeboden om daar te mogen staan! Geweldig.

 

 

Reageer [2 reacties]

27-6-2010

Posbankpaviljoen,

Boven op de posbank staat het prachtige Posbankpaviljoen. Sinds half april stond ook daar een  ( collecte) bus van arnhemsmeisjefietst. In deze bus kon iedereen een donatie doen. Vrijdag hebben wij de bus opgehaald. Het personeel van het paviljoen schonk ook nog een mooi bedrag. Echt super. Lieve mensen, bedankt dat jullie zo enthousiast waren dat de bus een plekje kreeg in het paviljoen. Het heeft  weer  een mooi bedrag (€ 202,26) opgeleverd. Ook bedankt aan al die mensen die de pot gespekt hebben.

 

Reageer [0 reacties]

18-6-2010

Dag kruk, ik mag weer fietsen.

 

Ja! Vandaag is het zover. Vandaag krijg ik te horen wat ik precies aan mijn knie heb. Ik heb een afspraak met Tjeerd de Vries. Tjeerd de Vries is een sportarts op Papendal voor de KNWU. Om tien voor één was ben ik uit. Nog een proefwerk inhalen, die ik in de week van 3 juni gemist heb. Om twee uur komt Caryanne mij ophalen van school. De bus is toch een beetje lastig. Ik zit op het Beekdal Lyceum. En moet dus vanuit het dal 500 meter omhoog lopen om bij de bushalte te komen, en dat is best een klus met krukken...

 

Om half vier rijden we weg van huis. Mam, Caryanne en ik zitten in de auto op weg naar Papendal. Alledrie een beetje stil. Allemaal vinden we het spannend. Ook voel ik me opgelucht, eindelijk weet ik straks wat er nou precies met mijn knie aan de hand is. Maar nog even wachten. 

 

Aangekomen bij Papendal, parkeerplaats zoeken, door de schuifdeuren naar binnen, lift in. En daar sta ik weer. Net als 16 maanden terug. Toen was ik hier voor een sporttest. Nu sta ik hier weer, net zo zenuwachtig als toen, aan de balie. 

'Hij komt zo, neem maar even plaats', zegt het meisje achter de balie. Ik neem plaats op een stoel die bij een tafel staat. 'Mevrouw Brak', hoor ik Tjeerd de Vries zeggen. We lopen achter hem aan. 

 

Ik moet precies vertellen wat er is gebeurt en hoe ik ben gevallen. Nadat vertelt te hebben wil hij kijken naar mijn knie. Ik moet op de tafel gaan zitten. Hij drukt op mijn knie en vraagt of dit pijn doet. 'Ja.' En dit. 'Ja', antwoord ik weer. En als ik dit doe? 'Minder.' Ik mag op de rand van de tafel komen zitten. 'De binnenband van je knie is ingescheurd en gekneusd' zegt meneer De Vries. 'Wat je het beste kunt doen om te herstellen is...' Ik ben bang voor wat er komen gaat en voel mijn hart sneller kloppen. Alsjeblieft, geen rust. Ik wil niet nog langer rusten. Ik wil zo snel mogelijk weer op de fiets zitten. 'heel veel fietsen, maar met beleid. Oppassen dat je niet door je pijn heen gaan. Goed luisteren naar je lichaam.' Wat?! Hoorde ik goed dat hij zei dat ik weer mag proberen te fietsen? Hij zei het echt! Wauw. Super. Ik hoef mijn brace niet meer om, behalve als ik lang moet staan of lopen. Ook mag één kruk weg en hoef ik nog maar met één kruk te lopen. Wat er daarna allemaal nog wordt gezegd dringt niet helemaal meer door. Ik mag weer proberen te gaan fietsen! Alpe d'HuZes 2011 is begonnen. Het gaat een mooi jaar worden, dat heb het jullie beloofd, maar vooral mezelf!

 

In Frankrijk met mijn tape er nog om.

 

 

Reageer [6 reacties]

12-6-2010

Mijn 3 juni

 

Door wat gestommel word ik wakker. Huh, waarom lig ik in dit bed? Oja, ik zou bij mama slapen, zodat papa en Frank vroeg naar bed konden gisteren. Goed slapen voor de dag. 3 juni. Dé grote dag. De dag waar we als team naar toe hebben geleefd. De dag dat wij onmacht in kracht om gaan zetten. Hoe Frank, papa en Charles het onmogelijke mogelijk gaan maken. En hoe ook ik het onmogelijke mogelijk ga maken. Om vandaag, op 3 juni, niet te gaan fietsen...

 

Ontbijten en de fietsen daarna achter op de auto plaatsten. Het doet me pijn dat mijn fiets niet mee mag. Volgend jaar maak ik het goed, beloof ik mijn fiets maar vooral mezelf. Kanker Verziekt Je Taal shirt aan en op naar Bourg D'Oisans. Daar is de start. Daar staan al die kanjers die niet kunnen wachten om de Alpe op te knallen. Een prachtig gezicht al die fietsen met een rood lampje voor en een wit lampje achter. Lampjes, omdat ze straks in het donker beginnen. Ik denk aan vorig jaar, toen ik vreselijk zenuwachtig aan de start stond, omdat ik nog niet wist wat mij te wachten stond. Ik denk aan Caryanne, aan Richelle, Niko, Suus en al die andere die op mijn bagagedrager zitten. Maar ik denk ook aan papa, Frank en Charles. Mijn top team, die straks een van die vele lampjes zijn.

 

De start maken we niet mee. Mama, Cora en ik gaan om kwart voor 5 naar boven, voordat de berg 'op slot' gaat. Dat was een wens van mij; boven zijn als papa, Frank en Charles voor de eerste keer boven komen. Het lukt, om half 6 zijn we boven gebracht door Coen. Coen is een chauffeur van een busje die vandaag de hele dag mag rijden. Hij gaat tot bocht 7. Maar we zijn nog niet in bocht 18 en hij zegt tegen ons dat hij ons wel tot de finish wilt brengen, omdat ik niet goed kan lopen met mijn knie. Hartverwarmend zulke mensen.

Boven treffen we Wilma. Wilma is de vrouw van Charles. Heel lief mens. Daar zit ik dan boven op de Alpe in het Palais des Sports in mijn gewone kleren. Een dubbel gevoel vult mijn lichaam.

 

Om kwart voor 7 is papa voor de eerste keer binnen. Tranen vullen mijn ogen. Trots, maar wat was ik graag, net als vorig jaar, schouder aan schouder met hem naar boven gefietst. 'Goed zo, pap', zeg ik terwijl in hem knuffel. Kort daarna komt Charles voor de eerste keer boven. Super! Terwijl pap en Charles zich klaarmaken voor de tweede beklimming, maakt Frank ons team compleet boven. Hij ziet er goed uit en roept meteen;'Dat ging goed, ik ga nog een keer! Allemaal gaan ze nog een keer. De helden.

In de tijd dat zij aan het klimmen zijn zie ik allemaal bekende binnen komen. Harrie, Hennie, Frank Speksnijder, Menno, Erwin, Thomas en nog veel meer. Frank Speksnijder, mijn grote 'broer', kwam naar mij toe. Hij is vandaag motard, maar ging 's ochtends één keer naar boven. Hij heeft mijn lampjes op zijn fiets, omdat hij ze vergeten was. Hij wil afdalen in het Arnhemsmeisjefietst.nl jack. 'Met trots', zegt hij.

 

Het is al best gezellig boven. Ook staan Rempt, Caroline en Arjen boven, vrienden van Erwin. Leuke mensen. Gisteren heb ik een afspraak gemaakt met Henri van Veen van Omroep Gelderland om geïnterviewd te worden door Corine van Dijk. Corine van Dijk zit in mijn kopgroep en is een heel aardige vrouw. Vorig jaar belde Corine mij tijdens één van mijn beklimmingen en ik legde het interview fietsend af. Ik voel de oordopjes in mijn bodywarmer zitten. Dat zorgt voor een brok in mijn keel. Ik had ze meegenomen om dit jaar weer het interview fietsend te geven. Helaas. Ik heb ze niet nodig...

Ik ben met Corine aan het praten als papa en Charles boven komen. Papa in het Kanker Verziekt Je Taal shirt, hij heeft deze beklimming samen met Dave Earnshaw, een andere Alpe d'HuZes kanjer gefietst. Charles komt bij mij staan en zegt: 'Myrthe, deze beklimming doe ik voor jou.' Tranen. Wat lief! Ze gaan meteen weer naar beneden voor de derde beklimming! Ook Frank komt intussen voor de tweede keer boven. Om kwart voor 10 zijn ze allemaal voor tweede keer boven geweest!

Frank van Winden, ook een Alpe d'HuZesser, had gisteren gezegd dat hij een keer met mijn wielershirt naar boven ging. Hij kwam mijn shirt op halen. Normaal heeft hij een M, mijn shirt is een XS, maar hij deed hem aan. Geweldig. Zo mooi!

 

De derde keer! Ze zijn om kwart over 11 voor de derde keer boven! Ik weet dat Charles deze beklimming voor mij heeft gedaan en dat vind ik een heel bijzonder gevoel.

Ze gaan weer naar beneden voor een vierde keer. Super trots, ja dat ben ik echt op mijn kanjers.

Maar mijn grote 'broer' Frank heeft mij beloofd dat ik een keer mee mocht achter op de motor! 'Kom zus, ga je mee op de motor?' Ja, tuurlijk ga ik mee op de motor! Frank, uit het team, maakt beelden voor het Jeugdjournaal. Hij heeft op 3 juni alles geregeld wat PR betreft. Corine van Dijk noemde hem ook niks voor niks mijn persoonlijke PR mannetje! Nadat er beelden zijn gemaakt van mij op de motor, krijg ik Frank's Flipje (opnamecamera) om beelden te maken óp de motor. Het was super op de motor. Toch de hele berg gezien tijdens Alpe d'HuZes.

 

Gelukkig ben ik boven als Charles en papa boven komen voor de vierde keer! Dit is het moeilijke moment. Ik herken het van vorig jaar en zie het aan papa. Hij is kapot en weet niet of hij nog wel een klimpoging wil doen. Ik weet zeker dat papa uiteindelijk nog 2 keer gaat en laat hem even. Frank staat al in de startblokken om voor hem de derde keer te gaan! Nadat papa zich heeft vol gestouwd met eten, ziet hij er weer wat beter uit. Tranen over mijn wangen. Pap is terug gekomen. Ik mis mezelf naast mijn vader, zo voelt het.

Met zijn 3 dalen ze af. In zie de 3 Arnhemsmeisjefietst.nl shirts steeds verder weg fietsen.

 

De 5de keer. Ze zijn boven! Frank en Charles komen eerst, kort daarna ook mijn lieve vader waar ik zo verschikkelijk trots op ben.

Zij gaan weer naar beneden. Pap en Charles voor de zesde keer, Frank voor de vierde keer. Ik stap achter bij Frank Speksnijder op de motor. Ik heb besloten ze aan te moedigen vanaf de motor. Ben ik er toch een béétje bij. Beneden staan ze zich voor te bereiden op de laatste klim.

Ze beginnen weer. De laatste klim. Elke meter die ze nu ophoog fietsen hoeven ze niet meer. Die laten ze achter zich. Ik denk aan vorig jaar. Toen luchtte deze gedachte mij op. Ik weet zeker dat ook zij deze gedachte nu hebben.

 

Als ik boven ben hoor ik dat Harrie voor de zesde keer boven is. Harrie is een hele goede fietser. 'Harrie is helemaal kapot, Myrthe', zegt ma. Ik zag het startnummer bordje van Harrie. Er staat: zes keer voor Myrthe. Wat een kippenvel moment. Mooie mensen om me heen, dat bevestigd dit maar weer. Ik heb Harrie nog nooit kapot gezien, maar hij zat er helemaal doorheen. Kanjer.

Zoals ik in het begint van de dag heb gezegd: Vandaag had ik met papa schouder aan schouder naar boven gemoeten. Helaas, helaas, helaas kwam daar mijn blessure tussen. Maar dit jaar was de finish onder aan een bultje...

Ik besluit dat ik boven aan het bultje op papa te wachten. Als ik papa zie voel ik trots, verdriet, blijdschap en nog veel meer door elkaar. Ik haak bij hem in. Het is alsof het nooit anders is geweest. Alsof ik vandaag ook zes keer die Alpe heb beklommen. Even is het als vorig jaar. We gaan schouder aan schouder over de finish. Zo vader zo dochter.

 

Charles is ook boven. Zes keer. Ook hij heeft het gehaald. Met zijn allen wachten we op Frank. Ook hij komt binnen. Helemaal kapot, maar hij is binnen. Ze hebben het gedaan. Ze hebben vandaag het onmogelijke mogelijk gemaakt. Woorden tekort, tranen genoeg.

 

Johan van der Waal, koersdirecteur van Alpe d'HuZes kwam met een mooi idee. Johan heeft een paar dagen van te voren zijn hand tussen een muur en een grote oven gehad. Waardoor zijn hand gekneusd is en ook hij niet kon fietsen vandaag. Hij stelde voor om samen boven op het bultje te gaan staan en als allerlaatste te finishen. Samen als twee geblesseerden. Daar stonden we. Te wachten op de allerlaatste deelneemster. En daar was ze. Johan en ik fietsten er achter aan. Johan en ik samen met Petra de Bruin over de finish, het was geweldig. We worden fantastisch onhaald. En ik heb niet eens de Alpe beklommen?! Wat een lieve, lieve, lieve mensen heb ik om me heen.

 

En ja, ook in heb vandaag het onmogelijke mogelijk gemaakt. Ik heb niet 6x de Alpe d'Huez beklommen. Volgend jaar fiets ik de Alpe op alsof hij plat is. Dat beloof ik jullie, maar vooral mezelf.

 

 

Schouder aan schouder over de finish.

 

 

Ik wil alle fysiotherapeuten, artsen en psychologen bedanken, die mij geweldig geholpen hebben. Met het intapen, maar ook de steun die ze mij hebben gegeven.

Reageer [10 reacties]

12-6-2010

Een berg die onder je huid gaat zitten

Het is gewoon maar een berg. 21 bochten en een stukje door het dorp. Myrthe Brak vroeg me in november 2009 of ik met haar mee zou fietsen tijdens Alpe d’HuZes. In een opwelling zei ik ja. Ik had niet eens een fiets. Nou ja, ik had een mountainbike met een laag stof erop. En die laag was er niet in het bos opgekomen.

In 2009 was ik al nauw betrokken bij Myrthe’s actie rondom Alpe d’HuZes. Ik maakte haar website en was sponsor van het eerste uur. Op 4 juni vorig jaar knalde Myrthe met Jan zes keer de alpenreus op. Ik zat de hele dag achter mijn computer, met in een hand de telefoon. Blogberichten schrijven, contact met de pers en met het ijzersterke duo in Frankrijk. Vele momenten van kippenvel probeerde ik door te geven aan de lezers thuis. De website explodeerde bijna. Het voelde alsof ik erbij was. En nu had ik dus ja gezegd tegen Alpe d’HuZes. Ik, met mijn 15 kilo overgewicht en conditie van niets.

 

Nu moet je weten, als ik ergens ja tegen zeg, dan doe ik dat niet zomaar. Bloedserieus ben ik begonnen met trainen. Eerst op de RPM fiets, want het was nog koud buiten en ik had dus nog geen fiets. Maar begin april is ie er. Mijn splinternieuwe Gazelle! Als het maar even mogelijk was zit ik erop. De eerste zware rit maak ik samen met het voltallige team op 4 april. We fietsen 70 kilometer, met een klimmetje bij Berg en Dal. Ik zie huizenhoog op tegen het klimmen in de Alpen. Zware botten hè... 

 

We trainen flink door met het team en Charles geeft me nog een heuse klim-clinic op de Posbank. Aangekomen in Frankrijk fiets ik mijn eerste beklimming. De Col d’Ornon Een dag later de tweede samen met Myrthe. Voorlopig zou dat Myrthe’s laatste worden, want die middag krijgt ze het inmiddels veelbesproken ongeluk op de camping. Gedreven door de motivatie van onze kleine heldin start ik op 3 juni samen met de overgebleven teamleden en bijna 3000 anderen met Alpe d’Huzes.

 

De eerste beklimming heb ik in ruim anderhalf uur achter de rug. Ik daal af met Menno van Winden. We eten samen een krentenbol en dan gaan we weer. Voor de tweede keer naar boven. 

 

Nu weet ik wat er komen gaat. Ik weet waar de zware stukken zitten en ik weet waar de stilte me overvalt. Bij bocht 19 kijk ik zo lang mogelijk naar links. Daar hangt ie weer. Het spandoek voor Myrthe. Ik slik als ik er langs rijd. Menno blijkt een geweldige fietsmaat. Hij heeft met zijn 16 jaar al geweldig veel ervaring en duwde bij zijn eerste beklimming Bas Mulder mee naar boven. Menno waarschuwt me als ik op de minder steile stukken te snel wil gaan. Bocht 7 is weer een prachtig moment. Peter en Monique staan klaar met water en een bemoedigende ‘high five’ Vanaf daar is het zo gepiept. Het begint warmer te worden en na 1 uur en 48 minuten komen we samen over de finish. Dat is twee!

 

Boven aangekomen heb ik het even zwaar. Mijn benen doen pijn en als ik van mijn fiets stap voelt mijn rug alsof ik een nacht op straat heb geslapen. Ik loop naar de medische post en wordt daar meteen opgevangen door een gastvrije Limburgse fysiotherapeut die mijn benen en rug in een half uurtje weer helemaal spik en span boetseert. Wat een kanjers lopen hier toch rond.

 

 

Na de massage wil ik liefst weer op de fiets stappen, maar belofte maakt schuld en ik heb de afspraak dat ik nog een paar mooie beelden van Myrthe naar het Jeudjournaal zou sturen. Bovenop de Alp doe ik daarom de afgesproken interviewtjes met haar en stuur de beelden door naar de NOS. 

 

In het jeudjournaal wordt het een treurig maar mooi stukje. Ik ben er best trots op eerlijk gezegd.

 

Derde keer boven

Na alle media-inspanningen fiets ik samen met Charles weer naar beneden en... jawel. nog een keer omhoog. Zonder te stoppen fiets ik de derde keer naar boven. Mijn hartslag heb ik keurig onder controle en in een respectabele 1 uur 42 sta ik weer bovenop. Ik ben trots en tevreden. Hierbij moest ik het maar laten.  Of toch niet?

 

Het is kwart over vijf als Jan en Charles gaan afdalen om hun zesde beklimming te gaan maken. Ik zie Myrthe en roep haar toe: “Weet je wat, ik ga ook nog een keer. Wat kan mij het ook schelen” Ik spring op mijn fiets, trek m’n windjack aan en pedaal achter de mannen aan naar beneden. Diep over het stuur gebogen, met de handen in de beugels zoeft het afvalt onder mijn ogen voorbij. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en geniet van het suizen van de wind langs mijn oren. Ik hoor niets, ik zie niets, ik voel alles. Zoef, bocht 1, 2, 3, 4, 5. Villar Reculas. Woesj, bocht 6. Daar is de Gazellebocht. “Ik ga nog een keeeeeeer!” roep ik in het voorbijgaan aan Peter en Monique. Ik zinder van de spanning. Mijn lichaam is moe, maar mijn wil is ijzersterk. Ik snap niet waar het vandaan komt, maar ik heb honger naar de klim.

 

De vierde beklimming

Beneden eten we een krentenbol, drinken een flesje water en daar gaat ie weer. We blijven niet bij elkaar, maar ieder gaat zijn eigen tempo. Mijn tempo is niet hoog, maar het gaat gestaag. Mijn hartslag is laag en blijft laar 115 bpm op de zware stukken. Hoe kan dat nou? Ik heb een bizar gevoel. Ik weet dat ik dit niet kan. Mijn lichaam is zo moe. Ik denk aan Caryanne, aan Ben Albers, aan Richelle Laurijssen. Ik denk aan Demi en aan Wim Ik denk aan al die mensen die zo dapper strijden of gestreden hebben tegen die kloteziekte. Zij hadden of hebben geen keuze. Ik wel. Ik kies hiervoor. Ik voel de onmacht in mijn lichaam. Mijn benen kunnen niet meer. Ik denk alleen, ik ben alleen. 

 

Bocht 7, voor de 4e keer. Ik huil als ik Peter en Monique passeer. Ik wordt weer een beetje mens, voor heel even. Dan keer ik weer in mijzelf. Ik tel mijn cadans niet meer. Ik voel hem. Coen van Veenendaal komt even naast me fietsen en we maken een praatje. “Hoe ga je dit nu thuis vertellen, Frank?” vraagt hij me. Ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Na nog een paar bochten ben ik weer alleen. Ik hoor mijn naam roepen door de supporters langs de kant. Het klinkt hol. Ik fiets in slowmotion, zo voelt het. Mijn lichaam is zo moe, zo moe, maar ik geniet van iedere centimeter die ik fiets. In bocht 3 krijg ik ineens enorme honger en het wordt grijs voor mijn ogen. Ik wankel een beetje en het duizelt me voor ogen. De mensen langs de kant schreeuwen me omhoog. Ik voel me alsof ik op een roltrap sta in een tunnel. Ik merk amper dat ik nog fiets, maar ik ga nog vooruit. Na twee uur en vijf minuten kom ik volkomen leeg over de finish. Voor de vierde keer. Iedere spier in mijn lichaam trilt. Ontlading. Tranen. Mijn ademhaling schokt. Ik krijg een knuffel van Renee, Cora en Myrthe. Jan en Charles zijn al boven. Langzaam voel ik het bloed weer terugkomen in mijn hoofd. Vier keer. Dit was mijn uiterste. Meer was voor mij niet mogelijk dit keer. Dat staat vast. Wat een dag, wat een week. Wat een berg. Alpe d’Huez zal nooit meer het zelfde zijn. Die berg. Die berg zit onder mijn huid.

 

Reageer [5 reacties]

8-6-2010

De grote dag zonder fietsmaatje

 

Maandag 31 mei fietsen Myrthe en ik met de rest van het team naar de Col d'Ornon, een klim van 15 km. Ieder zijn eigen tempo, 2 kilometer voor de top sluit Myrthe bij mij aan, zo zal het ook gaan donderdag, schouder aan schouder 6 maal de Alpe d'Huez bestormen, net als vorig jaar.

Hoe anders verloopt het in de komende dagen, Myrthe komt ongelukkigerwijs ten val.

Donderdagochtend, 3.30 uur zitten Frank en ik aan het ontbijt met de wielerkleding aan en Myrthe in haar dagelijkse kloffie. Twee fietsen laden op de auto i.pv. drie en richting startplaats. Renée, Cora en Myrthe proberen vóór 4.30 uur een lift te krijgen voordat de berg "op slot" gaat om 5.00 uur. Charles staat vooraan in de rij en wij sluiten bij hem aan, ontmoeten ook fietsmaat Erwin, Frank Speksneider en Thomas Zijlma. Dan om 5.15 klinkt het startschot en vertrekken we bergopwaarts. Bij de eerste bocht omhoog loopt de ketting van mijn voorblad en verlies ik Frank en Charles uit het oog. Snel ketting erop en alleen naar boven. In het donker fiets ik langs de ruim 3000 kaarsjes die zijn opgesteld in de bochten, ter nagedachtenis aan de mensen die zijn overleden aan of strijden tegen kanker, bijzonder!

Tussen de vele kaarsjes branden er ook 3 voor een vriendin van Caryanne, Richelle en Niko, de man van Annemieke.

 Ondanks dat ik een fietser ben die op stoom moet komen ben ik in nog geen anderhalf uur boven. Myrthe wacht mij op en zie in haar ogen een mengeling van vreugde en verdriet, zo begrijpelijk! Ik probeer mijn tranen te onderdrukken. De zon begint zijn rode gloed al te vertonen aan de andere kant van het dal.

Tien minuten later komen ook Frank en Charles boven. Ik besluit om bij de tweede klim het shirt van Richelle aan te trekken over mijn wielerkleding. Charles en ik dalen af om aan de tweede klim te beginnen, al gauw raken we elkaar uit het oog en fiets ik samen met Dave Earnshaw, hij twittert met Myrthe, vandaar dat ik zijn naam ken. Dave is iemand van de buitencategorie, overwon Lymfeklierkanker én huidkanker! Fietst nu 6 maal de Alpe en vertelt dat hij mede geïnspireerd is door Myrthe, voordat we het weten fietsen we gezamenlijk over de finish, fijn om met hem te mogen fietsen!

Klim nr. 3: ik fiets alleen, wordt aangemoedigd door supporters aan de kant en dat ik me nog niet Brak moet voelen, ze moesten eens weten. Om 11.45 daal ik weer af om aan de vierde beklimming te beginnen, zit het tussen de oren, de eerste beklimming van de tweede helft, het loopt van geen meter, hartslag is goed, ik kom alleen niet vooruit, moeie benen, ik begin te tellen 1,2,3,4 en opnieuw, niet stilstaan, niet aan denken. Is dit het moment om aan Richelle te denken, stel je niet aan, ga door! Helemaal munt kom ik boven, ik moet snel gaan zitten anders val ik om. Frank staat alweer in de startblokken en vraagt of ik weer mee ga naar beneden. Ik vraag me zelf af of ik úberhaupt nog een klimpoging doe, laat me met rust!

Na een half uur kom ik weer wat bij, gelletjes naar binnen gewerkt en een kruidkoek en sportdrank. In mijn eentje doe ik de vijfde klim. alleen, laat mijn gedachten de vrije loop en ben vrij snel boven. Charles, Frank en Erwin van der Heiden staan te wachten om gezamenlijk af te dalen. De laatste beklimming, al snel heeft ieder zijn tempo, supporters langs de kant van de weg schreeuwen je naar boven, in een langzaam maar continue tempo vervolg ik mijn weg. 200 meter voor de finish wacht Myrthe mij op op de fiets en gezamenlijk rijden we naar beneden, schouder aan schouder over de finish. Toch nog met Myrthe gefietst!Charles zijn zesde beklimming zit er op en ook Frank komt voor de vierde! keer boven, een ontlading volgt.

 

En Myrthe denkt al aan volgend jaar, die fietst de Alpe op "alsof hij plat is"

 

 

 

Reageer [11 reacties]

8-6-2010

een berg verzet

Ja, beloofd is beloofd. En ik beloofde Myrthe dat als zij in 2010 weer mee zou doen met de Alpe d'HuZes ik  de dag ervoor de Alpe d'HuZus zou fietsen. En het werd een echte Alpe D'HuZus want mijn zus Cora zou met me mee gaan. Natuurlijk veel twijfel. Of ik het wel zou kunnen want o.....die berg is zo hoog en zo steil. Maar de wil was er. Eerst maar eens trainen. Alleen of met Cora. Cora had eerst nog geen fiets en toen die er wel was was de tijd schaars. Toch kwam ze regelmatig naar Arnhem waar we wat tochten samen deden. Want hier waren immers bergen... Ja, ja de Posbank daar waren wij vaak te vinden. Heerlijk fietsen en praten hoe het zou zijn om de puist te beklimmen.

Toen eindelijk in Frankrijk. We hadden tegen elkaar gezegt dat we niet voor de grote dag de Alpe op zouden gaan. Jan beklom hem met ons per auto en toen wij boven waren hadden we witte bekkies en de praatjes waren even op. Wat een berg. Die dwong respect af. Jan, Myrthe , Frank, Charles en Wilma deden de dagen ervoor wat trainingsritten en uiteindelijk besloten wij dat we toch even de eerste 3 bochten zouden fietsen. Kijken hoe steil het was. Nou steil genoeg, maar het ging eigenlijk wel goed en dat gaf ons moed.

Op 2 juni waren we om 9.30 uur bij de rotonde en wie stond daar? Mijn "eigen"Harrie. Hij vertelde mij dat hij de gehele beklimming met me mee zou fietsen. Even slikken want dit was een cadootje. Ik had voor de grap gezegd dat ik alleen mee deed als ik ook een eigen Harrie zou krijgen. Harrie  (Cremers) heeft Myrthe  (en Jan) op een zeer liefdevolle, en professionele wijze begeleid. Adviezen gegeven over training, voeding en hij fietste toen zelf 6x met Myrthe en Jan naar boven. Ook Wilma gaat vandaag mee naar boven. Kleine vrouw, kleine fiets, maar grote kracht. Dat straalt ze uit. 

Om 10.00 uur was het dan zover. Na een warming up met z'n allen als een lint naar de voet van de berg. En toen begon het grote avontuur. De eerste 3 bochten zijn het zwaarst. Echt stampen op de pedalen, en proberen om de ademhaling onder controle te krijgen. Na 2 bochten was het kontje van mijn zus al veel kleiner en nog een bocht verder was ze weg. Ze ging als een speer. Ik voelde me trots op haar. Ik ging voor mijn gevoel ook best wel lekker en na het steilste gedeelte kon ik zelfs onder het fietsen praten met Harrie. Wat een feest ...al die mensen aan de kant van de weg en al die mensen op de fiets. Grote en kleine mensen, kinderen. Ieder bezig met z'n eigen rit. Wat een heerlijk gevoel om met zijn allen met hetzelfde doel deze berg te verzetten.

In bocht 19 en 16 even wat gedronken en natuurlijk in bocht 7 Peter en Monique begroeten. Wat een lieve enthousiaste mensen zijn dat toch. Toch gauw weer verder want de top was nog ver weg. Soms pratend, dan weer in gedachten, praten tegen me zelf en hoe verder ik omhoog kwam hoe meer ik voelde dat ik het ging halen. De berg en ik...Ik voelde me sterk En wat was het goed dat Harrie naast me fietste. Even het gelukssteentje aanraken wat achter in mijn wielershirt schitterde. Denken aan Caryanne, aan Richelle, Marijke en vele anderen. Slikken, even tranen voelen maar ook blijdschap. Blijdschap omdat ik de kracht heb dit te doen voor anderen. Ik geniet van alle juichende mensen en ik hoor mezelf zeggen.."Wat ben ik goed hé"? Even een witte vlinder zien  (paps is er toch weer bij). Voorbij bocht 6 heb ik het even heel zwaar. De benen willen even niet meer. Dan maar in een echt slakkengangetje. Ik kom echt wel boven hoor!!!Harrie zegt dat als we bij het rode spandoek zijn wij er bijna zijn. Ik kijk omhoog. Nog zo ver??? Ja Renée nog zover. Opeens zomaar gaat het weer. Daarna heb ik het vlindertje niet meer gezien.Weer praten met Harrie, in mezelf, en ik hoor mezelf zingen...Als je opgeeft is het voor altijd. Nou mooi niet. En daar is bocht 1 en zomaar ineens het dorp. nog een stukje klimmen en daar is de rode loper. daar is rose Bettie die ons binnen haalt. TOPWIJF! Harrie en ik gaan met de handen ineen over de streep.  Jan, Myrthe, Cora, Wilma, Frank, Charles, Esther en al die anderen zijn er. Tranen van geluk van trots. Ik wordt onthaalt als een held. Voel me ook even zo. Wat hoop ik dat  Myrthe morgen kan starten om zo haar droom uit te laten komen. En wat ben ik trots op Jan en Myrthe en al die andere kanjers die dit al eens 6x op een dag gedaan hebben en het morgen weer willen doen. En natuurlijk Frank die morgen ook zijn kracht gaat geven. Wat een avontuur. Met zijn allen het onmogelijke mogelijk maken.

De berg strekt zijn armen uit en ik heb me erin gekoesterd.

Renée

Reageer [10 reacties]

7-6-2010

De berg was even van mij....

2 Juni , de dag van de alpe d'HuZus .
Ik lig al vanaf 6 uur wakker , een gezonde spanning door mijn lijf.
Vandaag ga ik samen met zus Renee doen, waarvoor we gekomen zijn .
Die enorme berg op, naar de top.

De eerste keer dat ik uberhaupt een berg opfiets . Zondag even met de auto de berg opgeweest.
Al bij de eerste bochten, krijg ik er steeds minder vertrouwen in, dat ik dit ga volbrengen.
Zo steil , bijna onmogelijk om tegenop te fietsen. Zoals Myrthe zei "Hierbij is de posbank een verkeersdrempel ", erg bemoedigend , maar niet heus. De woorden "In de auto lijkt het steiler dan het is", geven me weer een beetje moed en vertrouwen.

Maandag met Renee het steilste stukje gefietst , was zwaar en kreeg mijn ademhaling niet onder kontrole.
Nu is de grote dag aangebroken en zal ik het moeten doen... We gaan doen waar we zoveel voor getraind hebben.
Om 8.45 stappen we op de fiets in het alpe d"HuZus tenue, richting de rotonde waar iedereen zich verzamelt. 260 fietsers die allemaal de strijdt met deze enorme berg aan te gaan. Wilma voegt zich bij ons, ze heeft gisteren besloten om mee te doen.

Eerst nog even gezamelijk wat opwarmoefeningen om de spieren los te maken. Om 10 uur gaan we allemaal als in een lint van fietsers, door het dorp heen, dat een week lang door 10.000 Nederlanders, in het teken staat van de alpe d'HuZes. Daarna terug, waarna het startschot wordt gegeven en het lint van 260 fietsers langzaam in beweging komt. Zus Renee heeft voor deze klim haar eigen 'Harrie' (Harrie Cremers, Red.) gekregen, die samen met haar naar boven gaat. Eerst nog een stukje vlak,  tot aan de voet van de berg en dan linksaf naar boven.
Daar is hij.....  trots en ontzagwekkend staat mijn eerste berg voor me. Ik kijk er tegen op, wat voel ik me nietig bij deze reus. Ik probeer een weg te vinden tussen al die fietsers.

Ik word gedwongen om rustig te starten, wat me een goede kontrole geeft op mijn ademhaling. Langzaam laat ik mensen achter me, en begin in een goed fietsritme te komen. Al gauw laat ik bocht 21 en 20 achter me. Mijn benen voelen goed en mijn ademhaling heb ik goed onder controle. Ik kan nog steeds hele zinnen praten, alhoewel het meeste wat ik zeg tegen mezelf is.

Bij bocht 16 stap ik zoals afgesproken, even af om te kijken of zuslief al in zicht is. Maar na een minuutje besluit ik om verder te fietsen, om niet uit mijn ritme te raken. Ik bedenk dat mijn zus Harrie bij zich heeft, dus die komen samen wel boven. Vanaf bocht 16 wordt de berg even iets minder steil naar boven voor mijn gevoel. Mijn benen vinden weer gauw het ritme.Tik...tik...tik....mijn pedalen gaan met een eigenlijk onvoorstelbaar gemak rond. Ik zit nu in een heerlijk ritme ,en heb zelfs de tijd om te genieten van al die mensen die in de bochten staan om ons alemaal naar boven te schreeuwen.

Voor me rijdt Gijs met zijn vader .Gijs vertederend in een klein alpe d'HuZes tenue, op een miniscuul wielerfietsje.
Ik schat Gijs op een jaartje of 7-8. Ik blijf een tijdje achter ze hangen. Gijs krijgt natuurlijk de volle aandacht van het publiek. Heerlijk om te zien. Bij bocht 13 ga ik alleen verder, ik voel me nog steeds goed. Heb het niet te warm en ik kan zelfs de mensen die ik voorbij rij, die het moeilijker dan ik lijken te hebben, een bemoedigend woord toeroepen. Hoe hoger ik de berg opkom, hoe meer ik merk dat ik me helemaal in mezelf terugtrek. Ik fiets met heel veel mensen om me heen, maar dit is iets wat ik alleen moet doen. Gedachten flitsen door mijn hoofd , het ene beeld gaat snel over in het andere, alsof ik niet genoeg tijd krijg om aan alles te denken.

Bocht 7 komt in zicht. Ineens besef ik dat ik in een stuk doorgefietst ben. Voelt heerlijk, het lijkt me echt te gaan lukken. In bocht 7 staan Peter Cijs en Monique van Gazelle, die voor iedereeen drinken en een bemoedigend woord hebben. Geweldig !!! Ik vraag even aan Peter, of hij naar mijn wielen wil kijken. Heb al een tijdje het gevoel dat mijn remmen aanlopen. Maar alles is goed. Het is een normaal gevoel, omdat de berg zo steil is, dat je op een bepaald moment zelfs in je lichtste verzet, zwaarder moet gaan trappen. Ik stap weer op en vervolg mijn weg. Nog 6 bochten en dan ben ik boven.

De weg wordt heel even iets minder steil. Ik fiets het beboste deel uit, en krijg een goed overzicht van de weg die ik nog moet afleggen. Ik kan het dorp boven in de top al zien, maar wat lijkt het nog ver. 1...2....3       1...2....3.... mijn  pedalen blijven regelmatig rond gaan. Ik voel nog geen verzuring in mijn benen. De weg wordt nu weer steeds steiler. Door het overzicht, wat ik heb kan ik goed zien wat ik nog moet fietsen. Ik dwing mezelf om alleen een paar meter op de weg vooruit te kijken. Bocht 4 .....ik voel dat ik begin in te zakken, mijn benen krijg ik niet meer goed rond. Ik zoek naar iets dat me een duwtje en nieuwe kracht kan geven. Mijn rechterhand gaat naar een van de  zakjes op mijn rug. Hier zit het gelukssteentje in die ik van Carryanne heb gekregen. Ik denk aan haar, aan haar gevecht dat ze heeft moeten leveren. Ik denk aan Miep......die nu bezig is met haar gevecht. Aan Sherida ....aan Kitty. Ik denk aan Myrthe, aan haar knie. Op dat moment weet ik nog niet, dat haar droom nog die middag zou instorten. Dat ze morgen niet 6 x die berg op mag, door een stompzinnig ongelukje op de camping.

Zachtjes hoor ik mezelf zeggen ,"Pap , als je bij me bent, geef me dan even een duwtje "......
Ik voel tranen over mijn wangen lopen. Het voelt goed, lucht op en ik word lichter. In de verte hoor ik iemand schreeuwen .... "Meid wat ga je goed, je zit in de kopgroep " .....nog een paar bochten en je bent er bijna. Ik voel de kracht weer terug komen, ik kan zelfs versnellen. Ik passeer de eerste huizen. De top komt steeds dichterbij, de mensen aan de kant schreeuwen steeds harder. Daar is het tunneltje waar ik doorheen moet. Even lijkt het of ik alleen meedoe, ik ben de enige die door het tunneltje gaat op dat moment. Ik trap en trap, ik ben er bijna ......

 

Nog een klimmetje .....ik kom boven en zie dat ik het laatste stukje mag afdalen. Ik fiets tussen de dranghekken door, die voor mij op een rode loper lijken. De mensen die aan de kant staan, schreeuwen me letterlijk binnen. Ik zie iets rose opduiken ..... het is Betty in haar rose pakje met rose crocks eronder. Ze schreeuwt iedereen persoonlijk de finish over. Mijn rechterarm gaat omhoog en grijpt al fietsend, de ook omhoogkomende hand van Betty. Met de woorden .....een diepe buiging voor je ..... pak je moment .......glij ik over de finish. Ik val in de armen van Esther, de tranen komen weer tevoorschijn.

Ik heb het gedaan!!!!!
Wat eerst onmogelijk voor me leek, mogelijk gemaakt ...
1 uur en 40 minuten was de berg even van mij .......

 

Cora (tante van Myrthe)

Reageer [10 reacties]

7-6-2010

Nog een bergje...

Prachtig om te zien dat de bezoeken op de website een enorme piek laten zien op de koersdagen van Alpe d'HuZes. Ik ben benieuwd hoe het was geweest als onze helding Myrthe zelf op de fiets had gezeten. Ik gok het driedubbele.

Reageer [0 reacties]

4-6-2010

De eerste beklimming

 

Het is donderdag 3 juni, 3.00 uur in de morgen. De wekker gaat. We hebben allemaal een slechte en korte nacht gehad, maar dat hoort erbij. Op de camping wordt langzaamaan iedereen wakker. Vreemd is dat op dit uur, maar iedereen op de camping komt hier voor Alpe D’HuZes. De fietsen gaan op de auto en in het restaurant van de camping ontbijten we. Er heerst een serene rust en iedereen is een tikkeltje zenuwachtig. Ik heb helemaal geen honger, maar eet toch maar met tegenzin een bord Spaghetti Bolognaise en een stokbroodje kaas. Geestig, zo’n dieet. Ik kan het allemaal nog net binnenhouden.

 

Ik heb zo te doen met Myrthe. Ze had er zo voor getraind, ze was er zo klaar voor! En nu zit ze daar. Spijkerbroek, bodywarmer en een wit treurig snoetje eronder. Waar is die glimlach en haar fietspakje? Dat zou het toch moeten zijn. Jan en ik hebben onze fietskleren aan. Dik ingepakt, want het is nog koud. Het voelt zo dubbel...

 

Na het ontbijt vertrekken we naar le Bourg d’Oissans. In het donker ziet het er allemaal heel indrukwekkend uit. Racefietsen met lampjes. Myrthe, Renee en Cora gaan zo snel mogelijk de berg op, want vervoer naar boven zal na de start moeilijk zijn.

 

Als snel vinden we Charles in het startvak, hij staat bijna vooraan en we gaan bij hem staan. Er heerst een gezonde spannende sfeer. Drieduizend fietsers in een startvak. De rij is enorm. Vanaf de voet van de Alpe tot aan de rotonde is het één massa fietsers. In het donker is het een prachtig gezicht met al die lampjes. We staan met veel bekenden bij elkaar in de buurt. Frank Speksnijder, Erwin, Charles, Thomas Zijlma, Jan, we wisselen onze gedachten stilletjes uit. Mijn hart gaat tekeer als en wilde. 110 bpm. Ik sta nog stil. Hoe kan dat nou? En wat gaat dat straks doen, tijdens de klim? 

 

Tijd om me lang zorgen te maken is er niet, want daar valt om 5.15 het startschot. Voorop starten Peter en Coen. Dan de ploeg van Michael Bogaert. Al snel komt de massa in beweging. We fietsen eerst de rotonde rond richting de officiële startplaats.  Om 5.17 rijden we over de startmatten. Met een schelle piep dringt het tot me door: We zijn begonnen. Ik voel kippenvel en denk aan Chantal, Sara, Lisa en Caryanne, die thuis waarschijnlijk voor de webcam zitten om ons te volgen. Ik denk aan Myrthe, die hier ook hoorde te zijn. Mijn hart klopt in mijn keel. Eerst een stukje vlak tot aan de voet van de berg en dan linksaf naar boven. De eerste paar bochten zijn killing, dat wist ik al. Nu merk ik het ook. Mijn hartslag schiet binnen en mum van tijd naar de 182. Veel te hoog. Ik begin te hijgen. Dit gaat niet lukken! Ik doe kort mijn ogen dicht en denk aan de woorden van Charles, die me heeft leren klimmen. Hartslag naar beneden Frank. Kalm aan! Ik krijg het voor elkaar om de boel onder controle te krijgen en krijg weer lucht. Gelukkig begin ik ook weer warm te worden. Als ik merk dat ik de juiste cadans begin te vinden kijk ik voor het eerst goed om me heen. Shit! ik ben al bij bocht 20! De eerste bocht zit erop. Hoeveel ik nog voor de boeg had, wist ik toen nog niet...

 

Het gaat lekker, Jan en Charles zijn al vooruit. Ik fiets met bijna 3000 mensen naar boven, maar ik ben helemaal alleen. Zo voelt het even. Ik ben super geconcentreerd. Langs de kant staan al behoorlijk wat mensen aan te moedigen. Dan kom ik in bocht 19. Daar hangt het enorma spandoek van Arti en Elekta, met reuzegroot het Arnhemsmeisjefietst logo erop. Weer kippenvel. Nog 18 bochten!

 

De tijd kruipt vooruit. Ik ga langzaam denk ik. Ik merk dat ik steeds meer begin te beseffen waar ik mee bezig ben. In alle bochten staan honderden kaarsjes met namen van kankerpatiënten en overleden dierbaren waarvoor we fietsen. Om me heen fietsen honderden andere fietsers. Niemand zegt iets. Iedereen is stil en bezig met de loodzware beklimming. Ik tel mijn pedaalslagen en hou mijn hartslag scherp ik de gaten. Ineens voel ik een hand op mijn rug. “Gaat het, Frank?” Harry Cremers komt voorbij. Op zijn bordje voorop zijn fiets staat: “6 x 4 Myrthe” Wat een kanjer. Daar gaat ie weer, ik kijk hem na en krijg nog meer energie. 

 

De bochten volgen elkaar langzaam op. Bij bocht 13 kijk ik naar beneden en zie hoe hoog ik al zit. Heb ik dat gefietst? Ineens zie ik de auto van Peter Cijs van Gazelle staan. Bijna bij bocht 7! Nog een paar honderd meter en dan de bocht door. Een enorme opblaasbare boog van Gazelle staat over de weg. Muziek, mensen en Peter en Monique. Wat is dit gaaf! Ik krijg een high five van Peter en Monique en een flesje water en ik fiets door, zonder te stoppen. Ik zit in de juiste cadans en ik wil naar boven. 

 

Na bocht 7 wordt de weg heel eventjes minder stijl. Er staan enorm veel mensen langs de kant. Het is inmiddels licht geworden en de berg is rood-wit-blauw van de fietsers. Wat een machtig gezicht! We hebben Alpe’ d’Huez ingepakt met 3000 Nederlandse fietsers en 7000 supporters. Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Ik voel mijn benen niet eens. Dit is zo mooi.

 

Ik kom het beboste gedeelte uitrijden en heb nu goed zicht op et kale gedeelte boven me. Helemaal boven op de top zie ik Alpe d’Huez liggen. Het is nog zo ver weg. De bochten zijn nu bijna allemaal goed te zien. Nog 5 bochten Frank, dan ben je er!

 

Eén, twee, drie, vier, één, twee, drie, vier... Langzaam blijf ik mijn cadans tellen. Niet denken aan hoever het nog is, gewoon langzaam blijven doortrappen. Niet omhoog kijken, maar naar beneden. Dat heb je al gedaan. Langs de kant lezen de supporters de naambordjes van de fietsers. Ze moedigen je aan met je naam. Als je me dat vooraf had verteld had ik waarschijnlijk gezegd dat ik dat onzinnig zou vinden, maar het is de grootste motivatie die je je maar kunt bedenken. Wat een energie komt er uit die mensen. Waanzinnig!

 

Nog twee bochten. Het dorp is in zicht. Bovenop een Chalet staat een massa uitzinnige mensen de fietsers toe te zingen. Het dorp! Linksaf het tunneltje door, dan door de straatjes van Alpe d’Huez. Het laatste stukje voor het finish terrein staat er niemand. Het is er even stil. Stilte voor de storm.

 

De bocht om en daar is het Palais du Sport. De finish! De laatste 200 meter is het iets bergaf. Tussen de dranghekken door. Uitzinnig, een muur van mensen. De ontlading. Ik heb het gedaan! Ik ben boven. Tranen van ik weet niet wat. Boven staan Renee, Cora en Myrthe. En Jan en Charles zijn er ook al. Ik zie mijn tijd. 1 uur en 35 minuten. Wat? Dat is niet normaal. Ik heb het nog snel gedaan ook. Ik had rekening gehouden met 2 uur. Jan en Charles gaan alweer naar beneden. Ik wil eerst even bijkomen. We eten en drinken wat en trekken warme kleren aan.

 

Menno van Winden komt naar me toe en stelt voor om samen de volgende beklimming te doen. Menno is een super getrainde wielrenner, dus ik voel me wat bezwaard. Hij zegt dat ie het gen bezwaar vind om rustig aan te doen en dus vertrekken we samen naar beneden. Bijna 20 minuten afdalen in de ijzige kou. Klappertandend kom ik beneden aan. We warmen even op in het huisje waar Menno met zijn ouders Frank en Esther verblijven. en dan zijn we er weer klaar voor: De tweede beklimming...

Reageer [6 reacties]

3-6-2010

De Alp

 

Na de ontgoocheling van gisteren dat Myrthe niet mee mag fietsen zijn de 3 heren uit het team van Myrthe vanochtend wel gestart! Om Half 4 zaten ze heerlijk aan een ontbijt dat bestond uit een bord spaghetti bolognese! Dat moest hun wel die berg op helpen, al die koolhydraten. Om 5.20 uur zijn ze dan eindelijk gestart voor de eerste beklimming en na ca. 1,5 uur waren ze alledrie ook boven. Wat een prestatie! Zelfs Frank was zo overdonderd door z'n eigen kunnen, dat hij er meteen weer een keer op wilde! Na 2 keer gingen Jan en Charles door voor de derde keer en Frank ging richting perscentrum om daar filmpjes voor het Jeugdjournaal door te sturen en een interview live in de uitzending van Omroep Gelderland te geven. In de middag trok Frank de stoute fietsschoenen weer aan om voor een derde en laatste keer de Alp te beklimmen. Jan en Charles waren inmiddels al bezig met de 5e keer!! Ongelofelijk.
Inmiddels is Frank weer boven en zingen Margriet Eshuis en Maarten Peters het Alpe d'HuZes lied. Wat een sfeer. Nu nog even wachten tot Jan en Charles voor de zesde keer binnenkomen!! 

Reageer [14 reacties]

2-6-2010

 Een paar foto's van vandaag

 

Kijk in het album

Reageer [5 reacties]

2-6-2010

Soms is opgeven geen optie, maar een verplichting

Wat een vervelende mededeling moeten we doen. Waar moeten we beginnen?

We schreven gisteren al dat we een heerlijk eind gefietst hadden. Alles ging voorspoedig.

 

Terug op Camping La Piscine ontmoetten we Peter en Monique van Gazelle. We waren er helemaal klaar voor. Alleen nog even terugfietsen naar de Caravan en dan een rustdag, om 3 juni fris te starten aan de onmogelijke afdaling.

 

Dan ineens komt er een klein meisje de hoek om rennen. Myrthe kan niet op tijd remmen en fietst tegen het meisje aan en komt ten val. Ze kan net niet op tijd uit haar pedalen klikken en verdraait daardoor haar knie.

 

Het lijkt eerst mee te vallen. Maar dan blijkt dat lopen niet echt lekker gaat. Natuurlijk zijn we direct naar de medische post gegaan, waar de dokter haar bekijkt en de knie wordt ingetaped. We hebben nog altijd goede hoop dat het meevalt en dat ze na een dag rust toch kan opstappen.

 

Vandaag, woensdag tijdens Alpe d´HuZus houdt Myrthe de hele dag rust. Aan het einde van de dag probeert ze heel even een klein eindje op de fiets. Dat lijkt nog redelijk te gaan ook. We hebben nog een afspraak staan bij de dokter.

 

Vanavond om 17.00 uur komt de dokter na het onderzoek met een keihard bericht. De meniscus is inwendig beschadigd en Myrthe mag niet opstappen morgen. Dat nieuws komt keihard aan. Tranen! Bij alle teamleden en begeleiders. Maar vooral bij onze held Myrthe. Ik mag niet vloeken op de site, maar ik zou graag willen. Toch laat ik onze gedachten graag aan jullie verbeeldingskracht over.

 

We zijn zo teleurgesteld, boos en verdrietig. Myrthe is stil en kijkt voor zich uit. Maar ze is er morgen wel. Op de berg. Achterop een motard. Om ons aan te moedigen. Wij fietsen nu met een extra missie. Met trots zullen we in het shirt van Richelle Laurijsen naar boven fietsen.

 

Alles is NIET VOOR NIETS GEWEEST want de gedachten en het doel blijven natuurlijk staan. En ik vertel het nu maar vast: Volgend jaar zijn we er weer. En Myrthe helemaal!

 

Reageer [36 reacties]

2-6-2010

 2 juni: Alpe d'HuZus

Vandaag hebben de kanjers Cora, Renee en Wilma het em geflikt! De dames fietsten mee met de traditionele Alpe d'HuZus, een prachtige beklimming van 260 kanjers, die ons morgen gaan aanmoedigen. Soms op een tandem, of een gewone stadsfiets, maar bovenkomen deden ze. Ook hier geldt: Opgeven is geen optie!

 

De foto's en een uitgebreider blog over Alpe d'HuZus volgt later. Nu gaan we ons voorbereiden op de dag van morgen. Dat betekent in ons geval: Tukkie doen. Dat is na de gebroken nacht van gisteren wel nodig.

 

Vanochtend nog even alles geregeld voor het Jeugdjournaal morgen.

FTP Server op de laptop: Check!

Camera opgeladen: Check!

Dataverbinding geregeld met de organisatie: Check! (Super bedankt Guido en zijn team)

Motard en motorpak geregeld: Check!

Vragenlijstje voor Myrthe klaar: Check!

 

Ik ben er klaar voor. Jullie ook?

 

Oh ja: Myrthe vind het waanzinnig leuk als jullie massaal reageren op de website.

Reageer [8 reacties]

2-6-2010

Gelukssteentje

 

Om half zeven word ik wakker en ik voel me een beetje zenuwachtig. Voor Cora en mama, die vandaag meedoen aan de Alpe d’Huzus! Zij gaan vandaag ook een keer de Alpe op fietsen! Zelfs nadat we in de auto de Alpe op gingen en ze wit wegtrokken, omdat ze het toch wel erg steil vinden. De Heldinnen!
Over 2 uur is het zover! Dan vliegen ze naar boven. Het is maar goed dat Frank vandaag niet hoeft te fietsen. Hij roept om de 5 minuten; ‘Auw, mijn benen.’  Maar dat mag ook wel, hij heeft gisteren super goed gefietst. En er komt nog een dag dat Frank zegt; ‘Zeg Myrthe, die Alpe heb ik nu wel gezien. Kunnen we niet iets meer uitdaging? 6x de Galibier ofzo?’

Toen ik gisteren keurig mijn huiswerk zat te maken, ja ook dat moet gebeuren, belde Omroep Gelderland op! Ze vroegen of ze mij 3x mochten bellen. 3x! Maar natuurlijk mag dat. Dus vanavond ben ik in de uitzending om 18:50. Waarom bellen ze mij eigenlijk niet 6x? Grapje!

Gisteren besefte ik dat ik mijn gelukssteentje van Caryanne niet bij me had. Ik schrok me een hoedje! En vanaf vandaag neem ik hem overal mee naartoe!

Reageer [1 reacties]

2-6-2010

Kaarsjes

Alpe d’HuZes is iets bijzonders, dat weet inmiddels iedereen. Het was ook vandaag weer een bijzondere dag. Vanochtend stonden we rond acht uur op. Myrthe moest nog behoorlijk wat huiswerk maken, dus na het ontbijt zou ze daaraan gaan werken. Aangezien ik ook nog wat werk meegenomen had zouden Jan en Charles vandaag samen gaan fietsen en Myrthe en ik zouden dan later in de middag met z’n tweeën gaan.

Ondertussen lagen de gezusters Jansen (Cora en Renée) buiten op ligstoelen in het zonnetje, om zich mentaal voor te bereiden op Alpe d’HuZUS. Beide dames gaan morgen een keer Alpe d’Huez op, samen met 260 andere vrouwen. De deelnemers van 3 juni staan langs de route om aan te moedigen.

Jan, Charles en Wilma vertrekken dus in de ochtend om een fiks eind te fietsen. Vergeef me, ik heb werkelijk geen idee meer welke Col het precies is. Voor de bekenden onder ons: Ik heb niets met landkaarten, routes en namen van bergen. Ik kan net Alpe d’Huez onthouden en de rest van mijn caravangenoten ligt inmiddels op een oor. Maar geloof me, het is hoog en lang, want dat vinden Jan en Charles nu eenmaal leuk.

Om twaalf uur eten we een stokbroodje en kleden we ons om te gaan fietsen. We vertrekken richting Allemond, langs het stuwmeer en dan via Sardonne naar Villard-Reculas (die namen had ik even opgeschreven, vandaar dat ik ze onthouden had) een fikse en steile klim naar 1500 meter. Weer een tikkeltje zwaarder dan de dag ervoor.

Het klimmen gaat best aardig. Met een gangetje van ongeveer 10 km per uur lukt het me om zonder kleerscheuren boven te komen. Het waait er hard en het is fris daarboven. Op zichzelf logisch. We hebben het hier over wintersport dorpen. Je weet wel. Sneeuw, skiliften enzo. En daar zijn wij nu dus aan het fietsen. Rare ons!

Vanaf Villard Reculas fietsen we door, een klein stukje omhoog nog, om uit te komen bij bocht 6 van Alpe d’Huez. We twijfelen daar of we naar boven zullen doorfietsen op het parcours van donderdag, maar we vinden allebei dat dat niet bij vandaag hoort, dus fietsen we de 15 bochten naar beneden.

We zijn veel te vroeg weer terug, dus brengen we een bezoekje aan Camping La Piscine, waar veel deelnemers verblijven. Daar is ook het Café Alpe d’HuZes. Eigenlijk zijn we op zoek naar Peter en Monique Cijs, van Gazelle. We weten dat die hier ergens moeten zijn en we willen graag even hallo zeggen.

We rijden 4 rondjes over de camping, zonder ze te vinden. Uiteindelijk vinden we ze op het terras bij et zwembad. Ze liggen in een deuk, omdat ze eerste rang hebben zitten kijken hoe wij overal aan het zoeken waren.

We moeten nog naar boven om de bikechips voor donderdag op te halen, dus vertrekken we met de auto naar de top. De fietsen laten we even achter bij de fietsenmaker op de camping. Het is behoorlijk druk boven. En gezellig Bert Kranenbarg is bezig me de uitzending.

We kopen kaarsjes die donderdag in alle bochten zullen branden. Onze kaarsjes staan in bocht zeven. Dat is de bocht waar Peter en Monique donderdag zullen staan. De bocht van Gazelle. Onze bocht. Maar vooral de bocht waar wij extra zullen denken aan de kankerpatiënten waaraan wij extra zullen denken donderdag. De mensen die dichtbij ons staan of stonden. Die ons motiveren om niet op te geven.

Daar zijn we weer even stil van. Even terug op de plek waar we horen. Twee benen op de grond. Alpe d’HuZes is een feest, maar ook een evenement met een hart. Een bijzonder gevoel. Het gaat ineens even niet over fietsen, niet over klimmen maar over de strijd die zo veel kankerpatiënten strijden of gestreden hebben. Dierbaren die we in ons hart hebben gesloten. En samen strijden we er dan voor dat de medische wetenschap het binnen nu en 10 jaar voor elkaar krijgt om van Kanker een chronische ziekte te maken, in plaats van een dodelijke ziekte. Het onmogelijke mogelijk maken. Daarover gaat Alpe d’HuZes.

Morgen is het een rustdag voor Myrthe, Jan, Charles en Frank. Morgen fietsen we niet, maar supporten we Renee en Cora. Donderdag gaan wij ervoor. En als we weten dat jullie in Nederland aan ons denken, dan gaat het ons hier nog beter af. Wedden?

Reageer [3 reacties]

1-6-2010

Stadsgezichten

 

Vandaag een prachtig artikel in de gelderlander. Wel jammer dat er een heel pijnlijke fout in staat.

Het moet natuurlijk zijn: Doodgaan MET kanker in plaats van AAN. En inmiddels veel meer sponsorgeld opgehaald. Beetje jammer!

 

Reageer [0 reacties]

1-6-2010

Een Berg!

 

Vandaag zagen we waarachtig een berg! Kijk maar...

 

Reageer [0 reacties]

1-6-2010

Col d'Ornon

Ik wordt wakker door de regen. Dat komt doordat ik zo’n beetje met mijn oor tegen et raam aan lig. Ja, hoor es even. Daarvoor zijn we hier niet gekomen natuurlijk. Regen hebben we thuis genoeg. En ik heb gisteren de weg naar boven gezien met de auto... Nou, daar wil ik dus niet vanaf rijden als het regent. “Wel naar boven dan? “, hoor ik je vragen. Nou, maak je geen zorgen, naar boven ga ik ongeveer net zo hard als een bejaarde met een rollator, denk ik, dus of het nu regent of niet...

 

We besluiten te wachten met fietsen tot het droog is. Dat is gepland voor elf uur, lezen we op mijn WeatherPro app. Het is tien voor elf en het regent nog altijd pijpenstelen. Ik vraag me af hoe het mogelijk is dat het over tien minuten helemaal droog kan zijn. Maarja, het zal wel, want het staat op internet. Onze caravan lijkt ondertussen op een woonboot. Over de camping lopen mensen heen en weer met pallets om bruggen te maken naar hun tenten. Wat een drama. Ik spreek met mezelf af dat ik nooit van mijn leven meer in een tent hoef. Deal!

 

We hebben gezien dat er rook van het zwembad afkomt, dus besluiten Myrthe en ik dat het de hoogst tijd is om te gaan zwemmen. Dan maar in de regen. Want, waar rook is, is warm zwemwater, dat heeft iedereen vroeger op school gehad. We liggen nog geen twee tellen in het zwembad of de zon breekt door. Hehe! Even wachten tot het wegdek is opgedroogd en dan hup op de fiets. Het is nog een tikkeltje koud, dus we kleden ons goed aan. Fietsbroek en shirt, beenstukken, jack, regenjas mee. Ons kan niets gebeuren. Om twee uur komen Charles en zijn vrouw Wilma ons ophalen. Met z’n vijven vertrekken we richting de Col d’Ornon. 1371 meter hoog en een klim van 12 kilometer. Makkie volgens Myrte en Jan. Niet voor mij, het wordt mijn Berg-ontmaagding. Mijn hoogste beklimming zonder zijwieltjes tot nu toe is de Posbank. Hier liefkozend ‘verkeersdrempel’ genoemd.

 

Anyway, we vertrekken. Veel te snel natuurlijk. Binnen een mum van tijd zit mijn hartslag op 185 Bpm. 178 is mijn toegestane piek en 157 is optimaal qua zuurstofopname. (Voor de lezers die dit niet begrijpen: Je hijgt dan als een labrador die net een kwartier achter zijn staart heeft aangerend). Ik schakel terug en ga langzamer fietsen. Na een paar bochten zakt mijn hartslag en begin ik langzaam een soort ritme te vinden. De zon begint te branden, ik heb het heet. Halverwege trek ik mijn jas en beenstukken uit. Ik prop het hele zaakie onder mijn wielershirt op mijn rug en vervolg mijn weg als een fietsende Quasimodo, met een enorme bult op m’n rug.

 

Een kwartier na Myrthe en Jan bereik ik de top. IK BEN TROTS! Allemachtig, wat een klim. Boven drinken we koffie. Het wemelt er van de fietsers. Allemaal Alpe d’HuZessers. Het is er gezellig. Wat een sfeer toch! 

 

De beloning van zo’n klim is zoet. De afdaling. Met een gangetje van 67 KM per uur denderen Myrthe en ik van de berg af. Ik blijk helemaal niet bang! Het gaat heerlijk. Achter me rijdt een auto. Ha! Hij haalt me niet in. Ik ga te hard... 

 

Ik ben geen newbee meer! Ik heb een berg bedwongen. Een kleintje. Donderdag de Alp. Ik voel dat ik er klaar voor ben. En hoe vaak ik hem op ga fietsen? Ik weet het niet! Eerst maar eens één keertje. Het echte werk laat ik over aan Myrthe en Jan. Die gaan voor de zes keer.

 

Frank

Reageer [1 reacties]

30-5-2010

Op een ouwe fiets....

 

Myrthe is er hlemaal klaar voor....

Of toch niet? Kijk maar eens:

 

Reageer [7 reacties]

30-5-2010

Myrthe op het jeugdjournaal

 

Ik ben zo supertrots op het filmpje van het jeugdjournaal.

We hebben het hier gekeken met een enorme groep via uitzending gemist op een heel trage internet verbinding. Maaaaaaar, we hebben het gezien.

 

En speciaal voor de kijkers van het jeugdjournaal: Ook heel kleine donaties zijn super welkom hoor!

 

Reageer [1 reacties]

30-5-2010

De reis

Zaterdagochtend 5.15 Waarom beginnen vogels in hemelsnaam zo vroeg te fluiten? En waarom hoor ik dat? Adrenaline is iets raars het houdt wakker op momenten dat je beter kunt slapen. En dat is dus nu. 

 

Om half zes laat ik het bad vollopen. Liggend in het schuim val ik gelukkig toch nog even in slaap. Neehee ik ben helemaal niet zenuwachtig. Hoe stijl kan zo’n berg nou helemaal zijn? Half acht hebben we afgesproken. Sara is al vroeg wakker, ze moet hockeyen vandaag en is niet bij het uitzwaaien. Stiekem ga ik mijn gezinnetje toch wel heel erg missen deze week. Niet omdat een week nou zo lang is hoor! Het zal een bijzondere, zware en emotionele week worden. Alpe d’HuZes is niet iets waar je naar kijkt of aan meedoet. Je zit er middenin en Alpe d’HuZes gaat in je zitten. In iedere vezel van je lichaam. Sinds de kickoff in Papendal op 24 mei en het interview met Teun van Vliet stroomt het bijzondere bloed door de aderen van iedereen die betrokken is. Virtuele doping. 

 

Alles is ingepakt. De spullen in de auto en klaar voor vertrek. Oh ja, fietsschoenen. Die ook nog. Kleinigheidje.  Een dikke knuffel van Lisa, die in mijn oor fluistert: “Zet em op papa, Ik zal je missen”. Het brok in mijn keel slik ik weg en we vertrekken. We zijn onderweg, er is geen weg terug meer. Alsof we dat zouden willen! Ha!

 

Het is gezellig in de auto. Jan en ik wisselen elkaar af als chauffeur. Het is rustig op de weg en de tijd vliegt. Onderweg komen we verschillende auto’s met fietsen erop tegen. “Kijk, Alpe d’HuZessers” is een de veelgehoorde uitspraak onderweg.

 

De laatste 2 uur zijn we er wel een beetje klaar mee. Vooral Myrthe is het beu om opgevouwen achter in de auto te zitten. Origamibenen heeft ze ervan. 

 

Om kwart over acht komen we aan op de camping. Ik heb moeten beloven van Jan dat ik niet in het blog zou schrijven dat bij aankomst bleek dat we eigenlijk pas zondagavond verwacht werden en dat dat ook op de bevestiging stond, dus dat zal ik dan ook maar niet doen.... :-)

 

Gelukkig zijn de mensen camping Belle Donna super gastvrij en vriendelijk en het probleem is in een mum van tijd opgelost. We slapen 1 nachtje in een andere caravan en dan verhuizen we naar ‘onze eigen’ plek. Vlakbij de receptie, zodat we ook in de caravan internet hebben. 

 

Voor het eten gaan we een kijkje nemen aan de voet van de Alp d’Huez. In het dorp wapperen overal banieren van Alpe d’HuZes....

 

wordt vervolgd....

 

Reageer [6 reacties]

30-5-2010

En route

Zaterdag 29 mei 2010

 

Er is geen mooiere manier om uit Nederland te vertrekken dan de manier waarop wij dat hebben gedaan. De Kunstveiling van Dudok was werkelijk een enorm succes. Om vijf uur vertrokken Myrthe en ik bepakt en bezakt naar Dudok.  Toen beseften we ons nog niet wat we later die avond allemaal zouden meemaken. 

 

Het was al zo’n bijzondere dag geweest. Om 11 uur ‘s Ochtends - ik was nog volop aan het werk- werd ik gebeld door de redactie van het jeugdjournaal. Of ze vandaag nog even een item met Myrthe op de fiets konden draaien. Maar natuurlijk kan dat. Publiciteit is een belangrijke succesfactor in de hele actie. En het jeugdjournaal. Tja, dat is voor een meisje van 14 toch wel echt ‘vet’ om te halen. De aswolk in IJsland, verkiezingsdebatten met kiftende lijsttrekkers en dan natuurlijk Myrthe Brak. Het Arnhemse meisje dat Alpe d’HuZes gaat fietsen. Kijk, die redactie snapt het helemaal.

 

Om half twee zouden ze er zijn. Alles in kannen en kruiken. Nou ja, bijna dan. Nog even Myrthe bellen. Mythe zat alleen nog op school en daar zijn mobiele telefoons dus niet toegestaan tijdens de les. Tssss! Ha! Bij ons zou dat gemogen hebben op de middelbare school. (1983) Maar nu dus niet meer....

 

Gelukkig mag smssen wel kennelijk, want ik kreeg snel een sms terug. ‘ik bel je als ik uit ben om 13.15’ Oeps, een snelle rekensom leert mij dat dat met een gemiddelde snelheid van 40 km per uur net mogelijk moet zijn voor Myrthe. 

‘kom na school zo snel mogelijk naar huis fietsen, jeugdjournaal is dan hier, vanavond op de buis‘  Zo, probleem opgelost. Het was de bedoeling dat er beelden van een fietsende Myrthe en een spulleninpakkende Myrthe te zien zouden zijn, tijdens en interviewtje over Alpe d’Huzes. Leuk voor het verhaal. 

 

Filmen op een kamer van een van een tiener, zonder dat 3 dagen vooraf af te spreken is overigens niet iets wat je zomaar kunt doen, begreep ik van Renee (Myrthe‘s moeder), die snel de sneeuwschuiver ter hand nam om de weg vrij te maken voor de cameraploeg. 

 

Om een lang verhaal kort te maken, om half twee was onze soapster thuis en kon het feest beginnen.  (De cameraploeg was later dan Myrthe, de heldin...)

Onder het kritisch oog van Sara, Sijmen en Daniel werden de beelden voor het jeugdjournaal gemaakt. Het was prachtig weer en de opnamen zijn geweldig gelukt. Wat een ervaring weer! Dat leer je dus niet op school he...

 

Om half zes lopen we Dudok binnen. Ongelofelijk! Het lijkt wel een filmset daar bij Dudok. Hoe geweldig! Twee enorme schermen met de logo’s van de sponsors van de veiling. “Het Beekdal staat erop, hoe kan dat nou?” Het blijkt dat Myrthe’s school voor € 250,- garant staat voor een van de kunstwerken. Wa een heerlijke verrassing is dat. Het zou niet de laatste zijn van de avond.

 

Het is onmogelijk om alle hoogtepunten van de avond te benoemen. Het zijn er gewoonweg te veel. Een emotionele achtbaan, dat was het. Geweldig om te zien dat er zo veel mensen op de veiling af kwamen. Vrienden, familie, kennissen, sponsoren,  wethouders, oud-wethouders, kunstenaars, burgermeester Pauline Krikke. Ze waren er allemaal. 

 

De veiling gaat van start en alle remmen gaan meteen los. Het eerste kunstwerk gaat voor meer dan € 500 weg, de tweede voor € 1500. ALLEMEMAGGIES! Dit gaat goehoed! Misschien wel een van de mooiste verrassingen van de avond was dat Menno en Helene Laurijssen ineens binnen kwamen. Dit maakte de avond helemaal compleet.  Maar oh oh oh, wat was het een avond. Kippenvel, koude rillingen en tranen. En ook veel te lachen. Het was een avond uit duizenden.  Op weg naar huis lachte de volle maan ons vriendelijk toe. We hebben vriendelijk teruggelachen.

 

Het zou een korte nacht gaan worden.... 

Reageer [0 reacties]

29-5-2010

Pakket 3 juni

Gisteren kregen wij van de COOP (Rijkerswoerd) een geweldig pakket artikelen. Dit uit handen van Dave van Alfen. In het pakket allemaal lekkere en gezonde spullen . Wij zullen ervan genieten , tijdens de reis naar Frankrijk en op de grote dag 3 juni. En natuurlijk de dag ervoor als Cora en Renée de Alpe d'HuZus fietsen. Coop bedankt voor jullie steun en belangstelling.

Reageer [0 reacties]

29-5-2010

Megasucces! Veiling brengt € 11.235 op!

 

De kunstveiling vanavond bij Dudok heeft een ongekend hoog bedrag opgeleverd! Maarliefst € 11.325

We werden helemaal stil van de enorme biedingen die werden uitgebracht.

 

We kwamen om half zes aan en maakten kennis met de 20 gulle kunstenaars en hun partners die allemaal een werk schonken voor de veiling. Dankzij veilingmeester Bart van Meer en zijn sidekick bleven de bezoekers maar tegen elkaar opbieden.

 

Het is nu laat en we vertrekken morgenvroeg naar Frankrijk, dus later een uitgebreider verslag van de avond. Maar dit resultaat wilden we jullie toch niet onthouden.

 

Iedereen die heeft meegewerkt en meegeboden op de veiling enorm bedankt. We denken aan jullie allemaal tijdens onze beklimmingen.

 

Myrthe, Jan, Charles en Frank

Reageer [0 reacties]

29-5-2010

28 mei Kunstveiling Dudok

De voorbereidingen voor de kunstveiling zijn in volle gang. Het wordt een heel bijzondere veiling. Er wordt geveild volgens het Amerikaanse veilingsysteem. Hierdoor is er de mogelijkheid om ook met een klein budget mee te bieden en kans te maken om heel fraaie kunstwerken voor een prikkie op de kop te tikken. Lees hier meer over de veilingregels.

 

 

Klik hier voor het veilingboekje

Reageer [0 reacties]

27-5-2010

Veel donaties!

 

Nog één dag en we vertrekken naar Franrijk, het begint al te kriebelen, de spullen bij elkaar zoeken en fietsen in orde maken. Harrie Cremers, parttime mecanicien van de dameswielerploeg en onze fietsenmaker aan huis, had ook nog een verrassing. Hij gaf mij een bidon gevuld met € 189,00! Het potje wat hij zelf bijhield wat mensen hem betaalden voor een fietsbeurt, super! Daarnaast mijn twee jongere nichten Karmen en Kenna, die elk € 50 hebben gedoneerd uit eigen spaarpot, daar word ik toch wel even stil van, zo lief en meelevend. Daarnaast ook mijn ooms en tantes Karla, Karin en Jenne, Astrid en Ton en neef René en Dunja die met een mooi bedrag over de brug kwamen. Ook de familie van Tongeren, fietsvrienden die we hebben leren kennen via Cycetours hebben een heel mooi bedrag gedoneerd, super!

De teller staat nu op €11.450 en er komt nog meer bij, de appeltaartactie van Duduok loopt nog zes weken en morgenavond de Kunstveiling, morgenavond over deze veiling meer nieuws.

Reageer [1 reacties]

20-5-2010

Interview bij Omroep Gelderland

 

Op vrijdag 14 mei kwam Omroep Gelderland bij thuis voor een kleine docu voor mijn initiatief, opnames bij mij op de (opgeruimde) kamer gemaakt en daarna mee met fiets en al in de bus naar de Posbank, zie en luister naar het filmpje voor het resultaat;

 

 

 

Reageer [1 reacties]

18-5-2010

Hélène en Menno in de kopgroep!

Eigenlijk al een stille wens gehad om Hélène en Menno te vragen voor de kopgroep, maar vond het moeilijk om te vragen. Na het bezoek aan hun hebben zij aangegeven om het een eer te vinden om een stukje voor de kopgroep te schrijven. Voor mij is het ook een eer om een stukje van hun in mijn kopgroep te hebben. Een dierbaar schrijven.  

 

 

Lieve Myrthe,

 

Wie meer dan jij zouden we moeten aanbevelen, onbaatzuchtig, alles voor het goede doel KWF Kankerbestrijding en met het geweldige motto ‘Opgeven is geen optie! Het is enorm indrukwekkend hoe honderden teams de strijd aan gaan met die berg, Alpe d’Huez. De onmacht van kanker (wij weten wat het is) omgezet in kracht, bergen verzetten, niet voor jezelf maar voor anderen, hoe sterk kan je zijn. Dat in het bijzonder jonge mensen zoals jij, als voorbeeld naar anderen laten zien welke prestaties (en dan hebben we het niet alleen over het fietsen) er mogelijk zijn door grote inzet, positivisme en wilskracht, vinden wij zeer bewonderenswaardig. Alpe d’HuZes, een ongeëvenaard evenement dat zeker zal bijdragen aan een andere toekomst met, en zomogelijk zonder kanker. Voor onze dochter Richelle was die toekomst helaas nog te ver weg. Ze moest zich in de oneerlijke strijd tegen de kanker helaas gewonnen geven. In een eerlijke strijd zou ze zeker gezegevierd hebben, laat dit dan ook de kracht en inspiratie zijn voor al die mensen die nog aan het strijden zijn. Myrthe, jij en al die anderen die dit ondersteunen door 3 juni die berg op te fietsen, en dit ook doen ter nagedachtenis aan al die mensen die veel te vroeg aan kanker zijn overleden, wensen wij heel erg veel succes en voldoening. En als het op het einde misschien toch wat moeilijk gaat worden, zal Richelle jou zeker dat laatste zetje in de rug willen geven om boven te komen! En die mannen die jij op sleeptouw neemt zal ze daarbij niet vergeten en uiteraard ook ondersteunen. Op 3 juni zullen onze gedachten bij jou zijn.

Menno en Hélène Laurijsen (www.kankerverziektjetaal.nl)

Beste mensen, de teller staat nog niet op € 30.000,-, steun dit geweldige initiatief, steun Myrthe en doneer. klik op deze site, net onder Arnhemsmeisjefietst.nl op doneren)

 

Reageer [0 reacties]

18-5-2010

Marco Borsato in de kopgroep

Tijdens de nationale sportweek in Arnhem ontmoette ik Marco Borsato. Naast een artikel over Arnhemsmeisjefietst heeft hij nu ook een stukje geschreven voor in de kopgroep, heel erg fijn!

Als je al als 13-jarige voor het eerst de Alpe d’Huez rijdt en hem meteen maar liefst 6 keer weet te beklimmen en daarmee een prachtige bijdrage voor KWF Kankerbestrijding bij elkaar weet te fietsen, dan verdien je mijn steun ten volle! Lieve Myrthe, ik vind het geweldig dat iemand van jouw leeftijd zo’n uitdaging is aangegaan om aandacht te vragen voor de strijd tegen kanker, ik vind het fantastisch dat je het als 14-jarige nog een keer wilt herhalen en ja, natúúrlijk wil ik heel graag aan je kopgroep deelnemen! Je verdient niet alleen mijn steun en de steun van nog veel meer mensen met mij, maar ook een groot applaus. Alleen al door je motto ‘Opgeven is geen optie’, vind ik het een eer om achter je te mogen staan. Ik maak voor jou een diepe buiging! Veel succes!

Marco Borsato

Reageer [1 reacties]