Arnhems meisje fietst samen met ARTI in 2012!

 

Dit wordt voor mij de vierde keer Alpe d'huZes. De derde keer fietsend. Het begon met mijn vader en Harrie in 2009.In 2010 met 1 team. Vorig jaar met 2 teams + een zussenteam omhoog. En dit jaar zullen er 3 Arnhemsmeisjefietst/ARTI teams en vier Alpe d'Huzussers omhoog gaan.

 

ARTI vraagt u zich af? Inderdaad, acht medewerkers van het Arnhems Radiotherapeutisch Instituut voelen zich verbonden met mijn initiatief. Zij zijn dagelijks betrokken bij de behandeling van mensen die kanker hebben. Er ontstaat nu een mooie Arnhemse samenwerking en daar ben ik super trots op!

 

 

Een impressie hoe ik de zesde beklimming vorig jaar heb beleefd, een citaat uit mijn blog:

 

'Ik moet dit alleen doen. Op eigen kracht. Richelle, Caryanne en Niko moesten het ook op eigen kracht doen. Alsof zij even konden zeggen: ‘Ik wil even stoppen, ik heb zo’n pijn.’ Niks daarvan, laat me maar afzien Alpe. Laat me maar lijden vandaag. Laat me mijn benen over twee weken nog maar voelen. Kom maar op, ik overwin jou toch wel. Net als dat wij kanker overwinnen over 9 jaar!'

 

 

 

 

Foto: Charles Keijser

25-1-2012 door Myrthe

 Tweede teambijeenkomst in ARTI

 

Om half twaalf rijden Caryanne, pap, mam, Cora en ik de parkeerplaats van het ARTI op. Gelukkig had ik vrij gekregen van Albert Heijn, want vandaag is de tweede teambijeenkomst van Arnhemsmeisjefietst.nl. Ik voel me gelukkig en trots als ik het ARTI binnenloop. 7 radiotherapeuten fietsen mee in het team en we worden hier heel gastvrij ontvangen, dat is toch mooi?! 

Iedereen druppelt langzaam binnen en zo is het team bijna compleet als we om 13:00 uur beginnen met de lunch. Ik vind het fijn om iedereen weer te zien en merk dat ik weer enthousiast word. Omdat ik de vorige teambijeenkomst heb gemist voelt dat voor mij toch een beetje als een achterstand, maar die heb ik binnen 5 minuten ingehaald heb ik het idee. 

Om een uur of half twee opent Gerard de teambijeenkomst. Ook feliciteert hij Gerrie Elfrink met de geboorte van zijn zoon Im en geef ik hem een rompertje met het logo van Arnhemsmeisjefietst.nl erop.

Iedereen stelt zich daarna nog even kort voor. Ieder heeft een mooi verhaal waarom hij of zij op 7 juni zich sterk gaat maken in de strijd tegen kanker. Sommige verhalen komen hard binnen. De motivatie groeit. En de motivatie groeit alleen maar meer als Ronald Keus een prachtig verhaal houdt over zijn baan binnen ARTI. Henny, medewerker ARTI, vertelt over het behandelproces, wat een patient meemaakt als hij binnenkomt bij ARTI. Ik vind het zo mooi hoe hij over zijn werk vertelt. Ik heb mijn stage in ARTI gelopen en ik vind het zo bijzonder, die mensen daar verrichten zulk mooi werk. Zo dankbaar werk vooral. Sabine sluit de presentaties af met een verhaal over ARTI binnenste buiten. Sabine is de achitect die ARTI heeft ontworpen, ook prachtig werk! 

Het team wordt in 5 groepjes verdeeld en we krijgen een rondleiding door het ARTI, zeer indrukwekkend om te zien hoeveel rust en zorgzaamheid het gebouw uitstraalt.

Gelukkig gaat iedereen niet meteen weg na de rondleiding, maar hebben we nog ruimschoots te tijd om gezellig bij de kletsen.

Jullie weten niet half hoe leuk ook dit team dit jaar is. Half zeg ik? Jullie weten nog niet eens een kwart!

 

Reageer [0 reacties]

21-1-2012 door Myrthe

Van nog geen kopgroeplid meteen in het team.

 

Zoals jullie weten ben ik ben actief op Twitter.
Half november ontving ik ineens een bericht met 'Guido Weijers is now following you'. Gaaf, ik wist dat hij in het comité van aanbeveling van Richelle, Kanker Verziekt Je Taal, zit. Maareuh; waarom zou hij mij willen volgen? Al snel krijg ik een DM dat Guido ook Alpe d'HuZes wil fietsen en dat hij zo bij mij terecht kwam.

Na wat DM'en over en weer, spreken we af in Den Bosch. Guido is oprecht geïnteresseerd in mijn initiatief en dat is voor mij de aanleiding om hem te vragen voor het comité van aanbeveling (kopgroep) maar ook omdat hij verbonden is aan de actie van Richelle.

 

Op de Parade in Den Bosch staan pap, Caryanne en ik te wachten in de mist en duiken we het café 't Klumpke binnen. Niet veel later schuift Guido aan. Meteen merk ik zijn betrokkenheid, met name ook de vragen die hij aan Caryanne stelt. Hij is echt geïnteresseerd in hoe het nu met haar is en hoe zij de periode dat ze ziek was heeft ervaren. 'Wat wil je dat ik doe voor je?' vraagt hij aan me. 'Alleen een stukje schrijven lijkt me niet voldoende' Daar ben ik het mee eens. Een stukje is heel mooi, maar het zet geen zode aan de dijk (lees: brengt geen geld op). Ik wil bekende Nederlanders niet om hun naam in m'n 'kopgroep' hebben maar, om hun actieve betrokkenheid met mijn initiatief. Guido gaat zich inzetten voor Arnhemsmeisjefietst en fietst individueel mee met Alpe d'HuZes.  

 

Half december krijg ik bericht van Guido dat een van zijn fietsmaten kanker heeft en wil in teamverband Alpe d'HuZes fietsen omdat hij dan samen met Michiel een team wil vormen. Michiel, een andere fietsmaat, wil ook graag meefietsen. Ik hoorde Guido nog zeggen dat hij in z'n directe omgeving geen mensen met kanker kent. En nu twee weken later fietst hij met een vriend voor een vriend... Hoe hard kan het zijn?!

Toevallig komen er twee plekken vrij in het team en stel ik voor Guido en Michiel willen aansluiten. Heel snel kreeg ik een positief bericht terug dat ze van m'n uitnodiging graag gebruik maken.

 

 

Het verhaal van Guido maakt indruk op mij. Guido die zich met een vriend voor een vriend zich sterk maakt in de strijd tegen kanker.

 

 

Hoe Guido het heeft beleefd en zijn motivatie:

 

Even een jaar geen gehaast van theater naar theater.
Even pas op de plaats om dingen te overdenken. Koers te bepalen.
Elke dag tel ik m'n zegeningen en besef ik me hoe goed ik het heb.
Hoog tijd om me weer in te zetten voor anderen.

Toen ik op internet, via de Alpe d'HuZes, bij de site van Myrthe aan kwam, was in meteen geraakt door haar verhaal.
Een meisje dat vanaf haar 13e al zo'n prestatie neerzet. Zonder te overwegen of het wel kan... Maar gewoon doen...

Het verhaal van Myrthe is er een van 'dromen, durven en doen'...
Een eigenschap herken ik bij mezelf.
Die heeft me veel gebracht (en zit me ook soms in de weg natuurlijk).

In m'n eerste gesprek heb ik tegen Myrthe mogen zeggen: "Ik heb gelukkig niemand op m'n bagagedrager."
Inmiddels zijn er drie gevallen in m'n directe omgeving bekend.
Ook meteen de reden waarom ik Michiel erbij heb gevraagd.
Hij en ik hebben inmiddels een gezamenlijke vriend op de bagagedrager...
Michiel is 100 kilo keiharde spiermassa, waarmee ik regelmatig sport.
Ook hij is gedreven tot op het bot om die top 6 x te halen!

Ik hou van mensen die 'buiten de lijntjes kleuren' en doen waarvan iedereen zegt dat het niet kan.
Ik hou van mensen die zich met passie inzetten voor hun medemens.
Ik hou van de manier waarop Myrthe zich, onbaatzuchtig, vol passie 
inzet voor anderen.

Daarom help ik Myrthe graag om geld in te zamelen voor haar project.


Guido Weijers

 

 

 

 

 

 

 

Reageer [2 reacties]

10-1-2012 door Myrthe

 Gelders sportgala 2011

 

Door de Gelderse sportfederatie ben ik uitgenodigd om bij de uitreiking te zijn van de Gelderse sportman/vrouw, sportploeg, gehandicapte sporter, sportvrijwilliger en Gelders sporttalenten. Ik vind het een eer dat ik daarbij aanwezig mag zijn. 

Datum: 8 december. Locatie: Luxortheater. Kledingadvies: Tenue de ville. Dat wordt dus nog een puntje van aandacht: geen dondere kleding bij mijn vader, die ook is uitgenodigd, in de kast. Dus ik nog met mijn vader de stad in, omdat ik wel wil dat ie er modieus uitziet. Jas, overhemd, vest en broek gekocht. 

Donderdag is het zover. Ik moet wat eerder aanwezig zijn om kennis te maken met de juryleden en om het draaiboek nog even door te nemen. Het plan van de organisatie is namelijk dat ik met Gerrie Elfrink (wethouder Sport gemeente Arnhem), één van de juryleden en fietsend teamlid, de uitreiking ga doen van sportman van het jaar. Oeps, dat is best spannend! 

Het gala begint om 20.00 uur. Voor mij lang wachten want 'onze' uitreiking is als één na laatste. Eindelijk is het zover, de genomineerden zijn Theo Janssen (voetballer), Teun Mulder (baanwielrenner) en Daniël Willemsen (motorsport). De presentatie wordt gedaan door Carrie ten Napel en dat doet ze vakkundig en vlot. Ook zij gaat Alpe d'HuZes fietsen, ze zit in een team van Omroep Gelderland. Carrie stelt mij eerst wat vragen over Alpe d'HuZes en Gerrie vult aan, onder andere over zijn beweegreden om aan te sluiten bij Arnhemsmeisjefietst.nl. In mijn eerlijkheid vertel ik dat mijn voorkeur uitgaat naar Teun Mulder. Maar even later mogen Gerrie en ik bekend maken dat Theo Janssen heeft gewonnen en mag ik hem de cheque overhandigen. Wat een ervaring om even in de spotlights te staan voor 350 mensen, maar ik had het niet willen missen! Daarna is er nog een afterparty, met jurylid en (alweer) fietsend teamlid Trinko Keen gepraat. Tjienta van Pelt en Sylvia van Mullem, heel hartelijk bedankt voor deze uitnodiging het was een hele mooie avond! 

Reageer [0 reacties]

27-11-2011 door Jan en Renée

Eerste teambijeenkomst AMF/ARTI op Papendal.

 

 

Zaterdag 26 november is het zover, de eerste bijeenkomst van AMF/ARTI op Papendal. Ook dit jaar biedt Papendal ons de ruimte aan, een geweldig gebaar! 

Twaalf nieuwe leden, waaronder zeven medewerkers van het Arnhems Radiotherapeutisch Instituut in de drie teams Alpe d'HuZes/ Alpe d'HuZus.

Grote afwezige is kopvrouw Myrthe, zij heeft andere verplichtingen die zij serieus neemt. Sinds enkele weken werkt zij als cassière bij Albert Hein, zit in haar proefperiode, waardoor zij geen vrij kan vragen.

Rond 9.30 uur druppelt iedereen binnen op het koffieplein en om 10.00 uur opent Gerard de meeting. We beginnen met een voorstelronde, prachtig en emotioneel om ieders motivatie te horen waarom zij zich hebben aangesloten bij Arnhemsmeisjefietst. De teamleden zullen zich binnenkort voorstellen op de website. Na de voorstelronde krijgt onze trainer(t) Harrie het woord. Ondanks dat hij besloten heeft om in 2012 niet mee te fietsen, blijft hij actief en betrokken bij ons. Onderwerpen als conditieopbouw en materiaalkeuze komen aan de orde. En passant deelt hij nog trots mee dat hij de ontwerper is van het Alpe d'Huzes-logo. 

Na Harrie komt Bob van Oosterhout, eigenaar van sportmarketingburo Triple Double, aan het woord. Een enthousiast en bevlogen man, die zich ook om persoonlijke reden in wil zetten voor ons team wat betreft de sponsorwerving. Dat ziet er veelbelovend uit. Hier zijn we erg blij mee.

Caryanne, die de taak als teamsecretaresse met verve vervuld, doet de mededelingen omtrent huisvesting in Frankrijk etc. Als verrassing leest Gerard een sms voor, waarin Peter Cijs, accountmanager van Gazelle, toezegt om het team ook in 2012 van wielerkleding te voorzien, hoe super is dat?

Iets over twaalven sluiten we af met het officiele gedeelte nog even nakletsend op het koffieplein. Mooie ochtend, mooie mensen, mooie plannen, op naar 6/7 juni!

Reageer [0 reacties]

1-11-2011 door Myrthe

 Eindbedrag Alpe d'HuZes en Gazelle Experience Center

 

Zondag 23 oktober was het zover: Het eindbedrag van Alpe d'HuZes werd bekend gemaakt in het Agora theater in Lelystad. Het was een hele happening. Zo fijn om iedereen weer te zien. Iedereen die het voor elkaar heeft gekregen dat we €20.176.381,45 konden overhandigen aan de directeur van KWF kankerbestrijding. Een recordbedrag! Daarbij heeft team Arnhemsmeisjefietst €90.000 aan heeft bij gedragen! Het is ongelofelijk! 

Natuurlijk was dit bedrag niet tot stand gekomen zonder de sponsoren en donateurs.

 

Gazelle Experience Center

 

25 oktober zijn we, mijn vader, mijn moeder, oma en mijn tante, uitgenodigd in het Gazelle Experience Center. 

Dat is een showroom waar de gehele collectie van Gazelle staat. Het is een super mooi gebouw en het filmpje van Arnhemsmeisjefietst wordt afgespeeld op een tv scherm als we binnenlopen! Peter Cijs, de accountmanager van Gazelle, verteld wat over de geschiedenis. Daarna overhandig ik het shirt aan Gazelle. Gazelle is altijd heel belangrijk geweest, en is nog steeds, voor Arnhemsmeisjefietst.

We krijgen een rondleiding en ik sta versteld hoeveel soorten fietsen Gazelle heeft! Ook mogen we even op zo'n elektrische fiets fietsen. Fietst echt heerlijk! 

Heel erg bedankt Peter! 

Reageer [0 reacties]

8-10-2011 door Myrthe

 Afsluiting Arnhemsmeisjefietst 2011

 

Het is vandaag 30 september. Ik ben op weg naar de barbeque als afsluiting van Arnhemsmeisjefietst 2011. Alles is fantastisch geregeld door Eric Tax van TAX wijnen als ik aan kom. Bijna allen teamleden zijn er en tegen acht uur begint de barbeque. Ik vind het fijn om iedereen weer te spreken en zie hoe een hecht team we eigenlijk zijn. Om negen uur spraken Gerard en ik de teamleden toe. We bedanken Harrie en Frank in het bijzonder, omdat ze erbij waren toen Arnhemsmeisjefietst werd geboren en volgend jaar niet meer in het team zullen fietsen. Ook nemen we afscheid van Mathijs, Anders, Adrian, Charles, Wilma, Sara en Chantal. We bedanken Peter en Monique voor een super sponsor te zijn voor Arnhemsmeisjefietst. Onze laatste actie, het Focus film theater heeft €500 euro opgeleverd! Zo sluiten we af met een bedrag van €88.345, maar tussen neus en lippen door zegt Peter Cijs, accountmanager van Gazelle, dat Gazelle het bedrag aanvult tot €90.000! Ongelooflijk!

Gerard vraagt vervolgens aan mij wat Alpe d'HuZes mij heeft gebracht en of ik volgend jaar weer ga. 

Ja, volgend jaar gaan we weer. Met 3 volle teams en 3 Alpe d'HuZussers! Elk jaar was mooi. Het ene jaar niet mooier dan het andere, maar anders dan het andere. Ook volgend jaar zal weer anders, maar heel mooi worden! 

Reageer [0 reacties]

4-10-2011 door Gerard

Ze vierde het leven tot het laatste moment.

 

Uiteindelijk is het onvermijdelijke onvermijdelijk gebleken.

Vorige week woensdag overleed Josephine van Hees. Een hele goede vriendin van arnhemsmeisjefietst.nl Op 19 april vertelde Josephine op een indrukwekkende manier haar verhaal over hoe om te gaan met kanker tijdens de eerste AMF_talk in Huis Oostpool en wat sport voor haar betekent. Dat heeft ze daarna laten zien. Tijdens Alpe d’HuZes, op 9 juni, fietste ‘Phine,’ samen met haar teamgenoten van Team Fien maar liefst 3x Alpe d’Huez op. Alle teamleden van AMF waren er bij toen zij deze geweldige prestatie leverde.

Maar ook voor Alpe d’HuZes en daarna, was Phine altijd in de buurt. Als geen ander inspireerde zij de mensen om haar heen met haar oneindig enthousiasme, creatieve ideeën, scherpe opvattingen, ongelimiteerde betrokkenheid en veel heel veel meer. Maar uiteindelijk bleek Josephine niet te kunnen winnen van de darmkanker, die in haar lichaam woekerde.

Vorige week woensdag, op 28 september, overleed zij op 30-jarige leeftijd. Tot het laatst heeft ze gestreden. Ze besloot uiteindelijk zelf om niet langer te lijden. In haar afscheidsbrief schreef zij indrukwekkend en vol kracht: “morgen zal ik komen te overlijden, ik heb er rust en vrede mee.”

Afgelopen zondag 2 oktober heeft een aantal teamleden van Arnhemsmeisjefietst.nl afscheid genomen van Phine in haar ouderlijk huis in Soest. Onder aanvoering van Myrthe fietsten Matthijs, Jan, Mattis en Gerard in het tenue van AMF naar Soest en weer terug. Ook Adriaan kwam naar Soest. Het werd een hele mooie ‘herdenkingsrit’. Mooi om zo afscheid te kunnen nemen van een dierbare vriendin van Arnhemsmeisjefietst.

 

 

En op maandag 3 oktober was bijna het hele team aanwezig tijdens de uitvaart en de begrafenis in Soest. Honderden mensen waren getuige van de indrukwekkende uitvaart met veel mooie herinneringen over het (veel te) korte leven van Josephine van Hees.

Ze vierde leven tot het laatste moment.

Het was daarom ook geen verrassing dat ze Viva la Vida (leef het leven) van Coldplay had uitgezocht als laatste nummer dat haar begeleidde naar haar laatste rustplaats.

Het Team Arnhemsmeisjefietst.nl is er trots op deze bijzondere jonge vrouw te hebben leren kennen.

In 2012 zal Phine ons allemaal inspireren om weer zoveel mogelijk keren Alpe ‘d Huez op te fietsen.

 

Namens alle leden van Team_AMF,

Gerard en Myrthe

 

Reageer [1 reacties]

28-8-2011 door Myrthe

cheque- en shirtoverhandiging

 

Reiny Westerveld en Vincent van Voorden kwamen met een spontane actie. Op 3 en 4 juni vond er een Autorally plaats, dat elk jaar wordt georganiseerd voor de businessclub van FC Utrecht. Reiny en Vincent hebben er dit jaar een invulling aangegeven. Zij gingen niet met een dure auto, zoals gebruikelijk, maar met een TukTuk. Een Aziatisch pruttelend autootje. Zij wilden hiermee geld ophalen voor het KWF. Reiny doet elk jaar wat voor het KWF en w

ilde er dit jaar team Arnhemsmeisjefietst aan verbinden. Reiny heeft voor deze actie ook een site opgericht: www.nietmetdeauto.nl. Als mensen wilde weten met welk voertuig ze de autorally gingen doen, moesten ze eerst doneren of sponsoren. Als streefbedrag hadden ze €5.000 ten doel gesteld, maar al gauw lieten ze weten dat ze daar overheen waren.

 

 

Gisteren was de grote dag. Reiny en Vincent hadden Gerard, Caryanne, Mattis, m'n vader en

mij uitgenodigd in een Skybox van de Galgenwaard om de cheque in ontvangst te nemen. Reiny en Vincent hadden ook meerdere sponsorenuitgenodigd. Het was dus erg gezellig! Toen Reiny en Vincent de cheque overhandigden, was ik totaal overdonderd. Zoveel had ik niet verwacht! €15.250! 

 

Reageer [2 reacties]

23-8-2011 door Myrthe

La Vita é bella

 

Allemaal plannen voor deze vakantie in Italie. Bergen. Hoogtemeters. Veel haarspeldbochten. Nee, niet de Alpe d'Huez, daar heb ik voorlopig wel even genoeg van. Klimmen met een gemiddeld percentage van bijna 10,5%. Waar als je gaat staan je achterwiel wegslibt. En als je zit je voorwiel omhoog komt. Vakantie, was het toch?

 

Reageer [1 reacties]

23-7-2011 door Myrthe

Hoezo bijzonder?! 

 

Ik was erg verrast en nog veel stiller toen ik het blog van Thomas Braun las wat hij over mij heeft geschreven. 

Thomas Braun is een inmiddels een slanke sportieve veertiger en ook door het fietsvirus gegrepen. Hij is de auteur van het boek 'Ga toch fietsen'. Dit boek heb ik aan Mattis gegeven nadat hij vijf (!) keer de Alpe d''Huez beklom. Het verhaal van Mattis lijkt wel een beetje op het verhaal van Thomas. Grootse prestatie van Mattis. 

 

Ik kwam via Twitter in contact met Thomas en heb hem inmiddels zelfs al in het echt ontmoet. Het is mooi dat je door het lezen van een boek in contact komt met zo'n bijzonder mens. 

Wat ook bijzonder is, is dat hij in zijn boek de beklimming van de Stelvio, Mortirolo en Gavia vertelt. Ik vertrek morgen naar Italie en ik moet dat nog maar zien waar te maken. 

Ook een mooi moment toen ik gisteren een brief in de gang zag liggen, hem open maakte en de beklimmingen en routes te voorschijn haalde met een brief van Thomas erbij. We kunnen die twee weken helemaal vullen met al die routes. Bedankt Thomas, m''n benen beginnen steeds meer te kriebelen.

 

Hij is nu een beetje doorgeslagen, want op 28 augustus gaat hij op z'n fiets zitten om met een team Tour For Life te fietsen. Dat is afzien en zo zwaar. Ik hoop dat ik tegen die tijd hem heb kunnen vertellen dat de Stelvio een vluchtheuvel is. De Gavia een warming up en de Mortirolo van de categorie Posbank is. 

Ook daag ik hem bij deze uit, want ik fiets die drie 'bergjes' op, zal jij, Thomas, volgend jaar zes keer de Alpe aandurven? :-)

Fijn dat ik uw vriend mag zijn. ;-) En wij zullen 4 september op de Cauberg staan om je binnen te halen bij je wereldprestatie!

 

Hieronder het indrukwekkende blog wat Thomas over mij schreef. 

 

"Wie is Myrthe Brak?"

 

Zit hier gewoon emotioneel te doen na het lezen van “Ga toch fietsen”. Typisch zo’n @myrthebrak actie om dit boek aan mij te geven.”

 

Deze tweet van ene Mattis Dielessen viste ik laatst op een avond uit de virtuele grabbelton die twitter heet. Mooi, dat een voor mij onbekend persoon emotioneel gaat gaat zitten doen door het lezen van mijn boek. Maar meteen denk ik: wie is Myrthe Brak?

 

Ik klik op haar accountnaam. @myrthebrak dus. Ik lees haar bio. Arnhemsmeisjefietst.nl staat erbij. Ze heeft dus een website en ze fietst. Interessant. Ik laat de link de poorten tot haar website openen. Al snel kom ik erachter dat deze Myrthe Brak, die dus mijn boek heeft gekocht en aan ene Mattis Dielessen heeft gegeven, die vervolgens emotioneel heeft zitten doen, 15 jaar is. De metamorfose van een dikke veertiger wordt dus gekocht, gelezen en cadeau gedaan door een 15-jarige! Toen Max, mijn zoon van 7, aan de uitgever vroeg voor hoe oud mijn boek eigenlijk was, had ze 18 jaar gezegd. O jee.

 

Ik kijk verder op de site. Myrthe blijkt aan Alpe d’HuZes te hebben meegedaan en de berg op één dag zes te hebben beklommen. Sterker nog, dat deed ze als 13-jarige in 2009 ook al. Haar motivatie: een buurvrouw met borstkanker met ferme daden ondersteunen. Ik zie op haar websites berichten staan van Marco Borsato en Giel Beelen en Robert Gesink, die haar complimenteren met haar daden en wilskracht. Ik zie teksten en filmpjes waar ik flink emotioneel bij zit te doen.

 

Ik besluit Myrthe te followen op twitter. Even later krijg ik een berichtje van haar.

 

‘Wat een held bent u! Heb uw boek in één zucht uitgelezen.’

 

Alsof Dennis van der Geest tegen me zegt: wat ben jij groot! Want Myrthe is natuurlijk de held, niet ik. Ik heb Myrthe een gesigneerd exemplaar van mijn boek gestuurd. Was ze dolblij mee. We twitteren heen en weer en twee weken terug, toen ik op de Posbank in Arnhem ging trainen, heb ik het Arnhemse fietsmeisje ontmoet. Het was een mooie ochtend. Afgelopen zaterdag vroeg ze of ik een keer met haar en haar team mee wilde fietsen. Dat ga ik zeker doen. Is het niet prachtig: door mijn boek ontmoet ik bijzondere mensen. En het fijne is: ze zegt inmiddels geen u meer tegen me. Zo gaat dat met vrienden, die zeggen je tegen elkaar. En als u ook vrienden wilt worden met Myrthe Brak, en dat kan ik u van harte aanbevelen, bezoek dan haar site en doe bijvoorbeeld een kleine donatie voor haar heldhaftige strijd tegen kanker. 

 

 

Reageer [1 reacties]

1-7-2011 door Cora

 De dag van Cora

Een berg zonder woorden... Het is donker buiten. Inéén gedoken lig ik onder mijn dekbed te wachten, tot ik de klok van mijn telefoon, naar kwart voor drie zie gaan. Heb ieder uur voorbij zien komen deze nacht. Heb de berg al minstens drie keer beklommen, en nog meer keer geprobeert om de spookbeelden die ik mezelf aanpraat, uit mijn hoofd te verbannen. Ik ben er klaar voor, laat het maar komen... Ik hoor Jan al rommelen, dus tijd om eruit te gaan. Ik sta op, en ga me klaarmaken voor de klim naar boven. Nog een kom dikke Brinta naar binnen werken, en dan is het tijd om op de fiets te stappen. Zus Renée en de rest van de 'zussen' zijn al weg , want ze moeten voordat de berg gesloten wordt, boven zijn. Om kwart voor 4 rijden we met elkaar richting de start, t' is ongeveer 7 km, net lekker om warm te draaien. Het is prachtig om al die mensen voor me te zien fietsen. Al die lampjes in het donker. Het gaat bijna warm aanvoelen als je de enthousiasme om je heen ziet. Iedereen staat te trappelen om aan de uitdaging met de berg te beginnen. Na het afschieten van twee vuurpijlen, mag om half vijf het eerste vak vertrekken. Wij staan in het tweede, en niet lang daarna komen wij in beweging. Langzaam kom ik op gang, erg veel mensen om me heen. Ik zie dat er op dit erge vroege tijdstip, al heel veel mensen aan de kant staan te klappen en te joelen. Langzaam een weg vindend, nader ik de berg. Terugschakelen naar het lichtste verzet, en de klim kan beginnen. Om me heen zie ik alleen maar bewegende lichtjes, die langzaam omhoog gaan. Ik probeer mijn ritme tussen al die lichtjes te vinden. De anderen van het team zijn  waarschijnlijk al een stuk verder, niet erg, ik ga dit vandaag alleen doen met de berg. Bij nadering van bocht 20, krijg ik al door dat dit geen makkie wordt vandaag. Blij dat het nog donker is, ik heb nu niet zo in de gaten hoever ik nog moet van bocht naar bocht. De vele brandende kaarsen in iedere bocht, herinneren me waarom ik om half vijf s´morgens deze gigantische puist op fiets. Ieder vlammetje lijkt de naam van een geliefde uit te stralen. Ieder vlammetje geeft me een beetje warmte mee, op mijn klim naar boven. In bocht zeven staat de kaars die ik neergezet heb voor Margo. Zij heeft al van veel geliefden afscheid moeten nemen, door deze vreselijke ziekte. Ook staan hier de kaarsen voor de vader van Janneke. Janneke en haar moeder hebben me een persoonlijke boodschap meegegeven, die ik voor hen op de kaarsen heb geschreven. De boodschap zal vast overkomen, iedere bocht lijkt ons een stukje dichter bij de hemel te brengen. Ik trap door, mijn benen voelen goed. Bocht na bocht zie ik het langzaam licht worden. Ik praat onderweg wat met  mensen. Blijf een tijdje achter iemand hangen, die mijn tempo heeft. Zo gaat het lekker. Af en toe even rechtop zitten, want er zit een plekje onder in mijn rug die pijnlijk aanvoelt. Het is ondertussen helemaal licht geworden en ik kan zien waar ik fiets. Ik kan naar beneden kijken en zie dat ik al een heel eind ben. Jeetje wat is die berg toch kolossaal. Hadden ze hier de posbank niet voor uit kunnen kiezen? Ik nader bocht 4, het open gedeelte. Je kan hier zo goed zien hoever je nog moet, en nog erger... Hoe steil het is. De mensen aan de kant joelen me naar boven, dat maakt het een stukje minder steil in mijn gevoel. Bij bocht nul, de bocht die naar Bas Mulder is vernoemt, knipoog ik even naar Bas. Wat zal hij vanaf boven op zijn wolk, genietend op ons neer kijken. Ik zie weer wat er om me heen gebeurt. Hoor mijn naam schreeuwen vanaf de kant. Het voelt  fantastisch en het geeft me vleugels, ondanks de pijn  in mijn rug die ik steeds meer begin te voelen. Door de tunnel en ik weet dat ik er nu zo ben. Nog even doortrappen en de eerste keer zit erop. Eindelijk komt het stuk waar ik af mag dalen naar de finish. Veel mensen roepen, klappen, zingen. In de verte kan ik de in het roze geklede Betty al zien. Ik fiets over mijn denkbeeldige rode loper naar de finish toe. Ik zeg tegen mezelf, 'meid je hebt het weer gedaan'. Mijn arm gaat in een overwinningsgebaar de lucht in. Mijn ogen vullen zich met tranen, als ik door de meiden boven wordt opgevangen. Ik voel armen om me heen, dit voelt erg goed. Mijn fiets wordt onder me weggehaald, ik krijg een stoel onder me, en wordt in dekens gewikkeld. Brrrrr. wat is het koud. Drinken en eten komt mijn kant op. Wat zorgen ze goed voor me... Ik kom langzaam weer bij en begin me weer beter te voelen. Alleen het plekje in mijn rug, voelt nog steeds niet goed. Op advies laat ik  me even masseren, Loes gaat met me mee. Mijn benen voelen wel erg stram aan, als ik richting de hal loop, waar vele massage tafels staan. De massage haalt de pijn nagenoeg weg. Ik voel me na een tijdje weer zo goed,  dat ik me klaar voel om aan de tweede klim te beginnen.
De afdaling is erg koud . Ik voel de koude wind langs mijn lijf striemen, ondanks mijn windjack. Onderweg krijg ik bijna meelij, met de mensen die zwoegend aan het klimmen zijn. Even stop ik weg, dat ik daar over pakweg 20 minuten ook weer tussen zal bufferen. Ondanks de kou voel ik me weer top, en begin beneden weer van voor af aan, aan de klim naar boven. Ik ben nog niet bij bocht 21, of ik besef al weer hoe zwaar het is. Waarom doe ik dit in godsnaam,  gaat er weer door mijn hoofd. Ik kijk om me heen en zie fietsers met foto's van geliefden fietsen. Ik denk aan Miep die de strijdt verloren heeft, aan Sherida die gelukkig genezen is... Ik denk aan Henk, onze vroegere buurjongen, toen ik nog thuis woonde. Hij moest een paar maanden geleden, na een lange strijd afscheid nemen van zijn geliefden. Op de ochtend van tweede kerstdag vorig jaar, moest hij ze hier achterlaten... Er schiet me een liedje te binnen, die me aan Henk doet herinneren.  Het brengt een glimlach om mijn mond. In bocht zeven staat een kaars voor Henk. Van zus Katrien moest ik de tekst 'waar blijf je nou ?', erop schrijven. Bij het zien van de kaars voelt het, alsof hij door het bewegen van het vlammetje even wil zeggen ´ik ben er wel hoor´ Ja hoor Henk is er... , hij zit achterop, en laat me even weer lachen. Henk geeft me even weer de kracht, om een paar bochten verder te komen. De klim wordt steeds zwaarder. Ik heb geen last van mijn ademhaling, dat gaat goed. Mijn bovenbenen begin ik te voelen. Ik krijg de pedalen niet meer soepeltjes rond. Bij bocht zeven, stap ik even af. De vertrouwde gezichten van Monique en Peter duiken voor me op. Even een paar minuten om op adem te komen, en om de lieve bemoedigde woorden van Monique en Peter in me op te nemen. Mijn schouders voel ik ook steeds meer. Bedenk, dat ik het vorig jaar al in de eerste klim voelde, dus dat is al winst, dat ik het nu pas voel. Ik rij weg, om bij Yvonne  die een stukje verder in bocht 7 bij de massage tent staat, te vragen of ze even mijn schouders los wil gooien. Het voelt weer een stuk prettiger aan,  als ik na een minuutje of 7 weer op mijn fiets stap. Met een 'Hermannetje' van Yvonne, vervolg ik de klim naar boven. Nog maar 6 bochten... Maar wat is bocht 6 ver weg, mijn bovenbenen beginnen meteen weer te protesteren. Wat zeur ik nou, zeg ik tegen mezelf. Je wil dit toch zelf... Niemand dwingt je hier toch toe? Je kan toch gewoon stoppen en verder te voet gaan? Nee, maak ik mezelf wijs. Ik kan hier niet stoppen. Als ik dat doe, breng ik andere fietsers in gevaar. Dus trap ik gestaag door. Ik kijk op mijn kilometerteller. Há er zit nog beweging in... 6 km. per uur. Ik zal er komen, al is het op mijn tandvlees... Ineens duikt het grote spandoek met alleen het woordje JA,  weer voor me op. Ja... wat een heerlijk positief woord... jullie hebben gelijk. Ja, ik zal het redden!  Met een, 'daar hebben we Cora weer', vanaf de kant, rij ik het dorp weer binnen. Het einde is in zicht, de finish lonkt. Ik haal alles uit mijn benen wat er nog over is, en laat me voor de tweede keer over de finish glijden. Wat was dit een zware klim... Weer armen om me heen, stemmen die vertellen hoe geweldig ik het gedaan heb. Geweldig? Ik ben kapot ik wil alleen nog maar janken, de moeheid en pijn uit mijn benen persen. En ik moet nog een keer die puist op,  hoe ga ik dat in godsnaam redden. Even denk ik, twee keer is toch ook goed... maar al gauw sla ik deze gedachte af, en vertel mezelf dat ik toch echt nog een keer moet. Ik heb drie keer gezegd, tegen mijn geweldige sponsors, maar nog meer tegen mezelf . Kan ik ergens de kracht vandaan halen, om nog een keer van bocht 21, naar 20, 19,18.... naar de top te komen? Je hoeft niet meteen, vertel ik mezelf, je hebt nog tijd genoeg. Kan lekker eerst even mijn benen laten masseren. En dan komt Loes, die me vertelt dat ze de derde keer met me omhoog wil. Loes heeft gisteren al de alpe d'HuZus gedaan, en wil nu met mij nog een keer die berg op. Met een ´maar je zult me dan wel die berg op moeten trekken´ , stem ik toe. Ik maak me na een tijdje weer klaar om naar beneden te gaan. Ik duik achter Loes aan, de berg af. Onderweg bedenk ik me dat ik nu iedere bocht die ik haal achter me kan laten. Iedere bocht is de laatste keer van de klim. Loes fietst voor me uit, als ik voor de laatste keer aan de voet van de berg mijn klim weer begin. Op de een of andere manier voelt het goed, om haar voor me te zien fietsen. Tuurlijk gaat zij een stukje sneller die berg op. Heb gezegd ,dat ze op haar eigen tempo naar boven moet gaan, en niet op mij hoeft te wachten. Maar de schat, staat bij bocht 16 rustig te wachten tot ik gearriveerd ben. Ze draagt me op om te gaan drinken. Dit is door vermoeidheid steeds moeilijker geworden, om dit tijdens het fietsen te doen. Samen gaan we na een paar minuten weer verder. Ik probeer alleen maar vlak voor me op de weg te kijken, zodat ik de weg die omhoog gaat niet zie. Gedachten wisselen zich af in mijn hoofd. Papa duikt weer op. Zal hij met me  meefietsen? Ja vast, die zal dit voor geen goud willen missen van zijn meiden. Nou pap, geef me dan op zijn minst een duwtje... Ik leid mezelf af, door  naar de mensen die aan de kant staan,  te kijken en te luisteren. Dit helpt even. Ik moet lachen om de bont uitgedoste figuren die ik helemaal niet ken, maar die elke rit naar boven bekender voor me worden. Gezichten, ieder spandoek, iedere toeter, ieder muziekje wordt een herkenningspunt voor me. Om de ongeveer vier á vijf bochten staat Loes op me te wachten, om me  te laten drinken en even bij te laten komen. Even strekken en dan weer verder. Langzaam komen we weer richting de top. Vlak bij bocht tien hoor ik in de verte al weer  de muziek. Bij bocht zeven, de Gazelle bocht is het nog steeds een groot feest, en lijkt het steeds drukker te worden. Even weer uitblazen, en weer verder. Loes nog steeds voorop, en ik er naar mijn gevoel als een alpe- oma achteraan. We fietsen het dorp weer binnen, waar we weer de inmiddels vertrouwde gezichten zien. De stemmen die ons omhoog schreeuwen. Mijn benen lijken te ontploffen, maar ik krijg de kracht die ik voor het laatste stuk nodig heb uit het publiek. Door de tunnel en nu nog een klein stukje klimmen. Ik blijf achter Loes hangen, die over haar schouder roept,' we pakken ons moment wel hé'. Túúrlijk roep ik terug. Naast elkaar dalen we af naar de finish. We grijpen elkaars omhoog gestoken hand, en glijden zegevierend over de finish. Ik geniet, ik schiet vol, de tranen lopen, ik heb het gedaan! Mijn zus die ik hoor schreeuwen, 'daar is Cora', de armen om me heen.  Ik laat het als in een waas over me heen gaan. Dit voelt lekker. Drie keer die enorme berg op. Drie keer enorm afgezien naar mijn gevoel.   Maar wat een geweldig euforisch gevoel overvalt me. Wat voelt dit lekker! Ik hoef niets te zeggen, alleen maar te voelen. Te genieten van dit gevoel. Afzien voor een ander, is zo erg nog niet. Zeker als dit gevoel je beloning is. Wat liggen er op deze berg veel zweetdruppels, veel gedachten, veel tranen ,veel glimlachen, veel gevoelens. Veel denkbeeldige vlaggen zijn op deze top geplant. Vlaggen die voor een ieder iets anders symboliseren. Deze berg heeft geen woorden nodig. Dit is de berg zonder woorden! De emoties brengen je vanzelf, hoe dan ook naar de top!

Reageer [1 reacties]

19-6-2011 door Renée

En even was de berg weer van mij (ons) 

8 juni….De dag van de Alp d’Huzusjes,

Wat moet je schrijven als er eigenlijk geen woorden voor zijn. Omdat het zo onbeschrijflijk mooi is. Mooi was het toen ik met “mijn” Alpe d’Huzussen Loes, Chantal, Sara, Wilma en Yvonne ons avontuur aan gingen. Wij zouden die dag de berg bedwingen.Ik wist wat me te wachten stond, dacht ik, maar toen ik links de bocht om ging dacht ik:”hij is nog steiler geworden”. Vooruit Renée trappen maar…. zwaar ademend en zoekend naar mijn ritme.

Bocht 21, bocht 20, bocht 19, bocht 18, bocht 17, en op naar bocht 16. En ondertussen al die mensen langs de kant die je toe schreeuwen, de berg op. En ik maar roepen “wat goed van mij hé?

Het voelde ook zo goed. Samen bezig zijn voor anderen. Dat geeft echt kracht.Ik wist waarom ik dit wilde. Voor Henk –mijn vroegere buurjongen- die de strijd veel te vroeg op moest geven. Maar ook voor Caryanne die gelukkig straks stralend bij de finish staat. Het beschermengeltje dat ik van haar gekregen had zat stevig vastgespeld aan mijn wielershirt.

Gedachten en emotie in vrije loop. Zomaar lachen, zomaar huilen. Laat maar gebeuren Renée... het is goed.

Verder fietsen. Samen met Chantal. Wij zouden af en toe even wachten op elkaar. Wilden samen hand in hand de finish over. Op naar bocht 7. De bocht waar ik warm onthaald werd door Peter en Monique. De lieverds. Even wat drinken en verder. Het fietsen gaat lekker. Ik geniet. Bij bocht 4 wordt het zwaar. De Top in het vizier maar de benen doen het even minder. Ik knok om vooruit te komen. Krijg de pedalen haast niet meer rond.

Geeft niet berg, mij krijg je niet klein. Dan het dorp in. Even moeten stoppen omdat de dikke tranen zomaar komen. Een onbekende die een arm om me heen slaat en zegt; “Hé kanjer je bent er bijna” Dat geeft energie en ik moet denken aan de woorden uit het Alpe d'HuZes-lied.. je zult zien dat je je kracht weer vindt. Chantal komt er ook aan en samen fietsen we het laatste stuk. Ik voel de blijdschap opborrelen. Bocht 0 …de bocht van Basje. Vette knipoog en respect. En dan die stem van Bettie. Onze Bettie die iedereen als een held (in) over de streep schreeuwt.

Dan…..Jan, Myrthe en al die andere mensen van het team. Armen om me heen. Emotie, ontlading, blijdschap, trots …onbeschrijflijk mooi. Ja berg ik vond het weer een eer om met je te knokken. Ik heb het weer geflikt en weet…

Je bent nog niet van me af. Ik kom terug!

 

9 juni………En dan mogen de Alpe d’Huzessers in de startblokken en op de pedalen. Samen de strijd aan voor het goede doel. Zo’n 4000 fietsers waaronder onze arnhemse ”meisjes” Myrthe, Jan, Frank, Gerard, Mattis, Anders, Cora, Mathijs, Charles, Harrie, Adrian, Menno, Evert en  Martine. Ook zij gaan hun eigen strijd aan. Ieder op hun eigen wijze, eigen tempo en eigen drive.

Loes, Hélene, Anka, Lisa, Sara, Wilma, Caryanne, Chantal, Marrit, Nicole en Annemiek staan om 3.30 uur al op de top. Yvonne zal de hele dag in bocht 7 staan. (Zij zal de stramme koude ledematen en ruggen masseren daar waar dat nodig is)  Wat is het koud maar de koffie is warm en de sfeer prima.Enkelen van ons blijven nog even lekker in de auto en dutten nog wat. Wij hebben een prachtig plekje direct bij finish. Heel veel eten en drinken voor die dag staat klaar evenals tassen met kleding en warme dekens (met dank aan Anka) Later op de dag komen ook de ouders van Mathijs en zijn broer(tje) Luuk. Wij gaan onze fietsers vandaag steunen met eten, drinken, maar vooral mentale steun geven. Trots als de eersten boven komen. Het wordt al wat lichter. Iedereen zegt  dat het mee valt. Ik denk stiekem “wacht maar mensen jullie zijn er nog lang niet” De echte strijd komt nog. En inderdaad, nadat een ieder de berg een paar keer beklommen heeft wordt het zwaarder en zwaarder. Fysiek maar ook mentaal. Wij zagen hoe iedereen zijn/ haar strijd streed. Emoties die los kwamen. Hun hierin steunen. Een arm om iemand heen, mee lachen, mee huilen. Zwaar maar wat mooi om dit mee te maken. Samen sterk. Zo voelde het ook echt. Niet op willen geven ondanks de pijn. Hup weer naar beneden en weer omhoog.

Een mooi moment als de teamleden in het shirt van Kanker verziekt je taal omhoog fietsen. Een ode aan Richelle, de dochter van Menno en Hélene, die de strijd ook veel te vroeg verloren heeft.

Dan gaat ook ons jongste arnhemsemeisje Sara  vandaag nog 1x omhoog samen met paps Frank. Wat een ontroering als ze samen boven komen. En Loes besluit om met de laatste klim van Cora mee te fietsen. Heldin. Gerard en Mattis die uiteindelijk toch besluiten om nog een vijfde keer omhoog te gaan. Ze wilden samen met Myrthe voor de laatste keer over de streep komen. Jan, Harrie, en Adrian die de hele dag als een kwartet met Myrthe over de finisch kwamen.  Samen strijden, letterlijk en figuurlijk, kreeg hier gestalte.

Lieve, mooie mensen….Wat heb ik genoten, gelachen, gehuild, gevoeld en me vooral verwonderd. Over jullie kracht! Het maakt niet uit hoe vaak je boven bent gekomen. Het gaat om de intentie. En die hadden jullie allemaal. Diep respect! Ik hoop dat we elkaar blijven zien. Samen nog veel zullen fietsen en misschien weer nieuwe plannen maken. En....... prachtige berg, wie weet misschien zie je ons wel weer terug op 7 juni 2012.

 

 

 

Reageer [2 reacties]

15-6-2011 door Cora

Een blog van Cora

 

Lieve 'Arnhemsemeisjes',
 
Het is nu bijna een week geleden dat ik mezelf (en jullie) ben tegengekomen op die berg.
Samen met jullie, heb ik toegeleefd naar die dag.
Eerst als een gegeven dat ik dit wel 'even' zou doen.
Dit veranderde echter, naarmate de grote dag naderde.
Het alpe d'HuZes avontuur begon ergens vorig jaar, toen ik hoorde dat ik een plekje in het team had.
Het trainen kwam langzamerhand op gang, en de eerste sponsorbrieven gingen de virtuele deur uit.
De sponsoractiviteiten kwamen op gang, en daarbij ontmoette ik jullie als teamgenoten.
Vele kende ik al.
Sommige onbekend, die langzamerhand een gezicht voor me kregen.
Gezichten die allemaal het alpe d'HuZes virus gingen uitstralen.
Een stel prachtige, gedreven mensen bij elkaar.
Samen,  om de droom van Myrthe, die ook onze droom werd (is), waar te maken.
Alles (en meer) uit jezelf halen om die klote ziekte, te lijf te gaan.
Ik wil mezelf een einzelgänger noemen, die volop kan genieten van alles om me heen.
En mensen, wat heb ik van jullie genoten de hele week!!
Allemaal totaal verschillende mensen, maar wat een geweldige warme mensen!!
Ik heb genoten van jullie aanwezigheid
van jullie warmte,
van jullie knuffels,
van jullie humor,
van jullie doorzettingsvermogen en kracht.
(Loes, dank je wel, voor de kracht die je me gegeven hebt, om voor de derde keer naar de top te komen.)
Op de dag zelf heb ik erg afgezien, heb ik echt pijn gevoeld.
Maar meer nog heb ik jullie gevoeld.
Jullie die me het afzien en de pijn,  weer snel deden vergeten.
Jullie warmte, die ik als een warme deken heb ontvangen, en om me heen geslagen.
De 'zussen' (en niet fietsende dames) voelden echt als zussen, zo zorgzaam.
De mede teamfietsers, met ieder zijn eigen goal, eigen pijn en eigen afzien, bleven ook de ander zien.
Daar op die berg móet je het zelf doen.
Maar zonder jullie allemaal, had ik me vast niet na iedere klim, zo in de 'wolken' gevoeld als nu.
Mijn hoofd zit nu vol met flarden van herinneringen, plaatjes die nog één geheel moeten gaan vormen.
Als dit één geheel is, ga ik mijn verhaal van die dag op 'papier' zetten.
Maar eerst een zéér groot  dank je wel voor ieder van jullie.
Het was een súper top week !!!
 
 

Reageer [1 reacties]

12-6-2011 door Charles en Wilma

Alpe d’HuZes  9 juni 2011

Afgelopen week waren Wilma en ik weer deelnemer aan het Alpe d’HuZes evenement in Frankrijk. Samen met de teamgenoten van ArnhemsMeisjeFietst hebben we ons ingespannen voor het KWF.
Even in het kort: in 2006 zijn 66 toerfietsers gestart met 6x op één dag de Alpe d’Huez te beklimmen om zo geld in te zamelen voor het kankerfonds. Nu, 5 jaar later, stonden we met ruim 4000 mensen aan de start. Naar mijn eigen bescheiden mening blijft het opmerkelijk dat we in een welvaartstaat als Nederland particulier initiatief nodig hebben voor iets wat toch een basisbehoefte voor ieder mens zou moeten kunnen zijn. Meer ga ik er op dit moment niet over zeggen.
Nu we inmiddels een klein beetje ingeburgerd zijn binnen de Alpe d’HuZes -familie kunnen we niet ontkennen dat de doelstelling van de stichting: “faciliteren en inspireren om goed, gelukkig en gezond te leven met kanker” een juiste is.  Door de inspirerende houding van Myrthe en haar ouders, alsook door de teamgenoten, hebben we zulke prachtige mensen ontmoet. Hun verhalen over het beleven van ‘kanker hebben’, hoe daar toch kracht uit te halen en daardoor onverschrokken op de fiets stappen om te proberen die Alp op te komen, maken dat onze prestatie als gezonde personen totaal verbleekt. 
Ik zal onderaan een paar site’s vermelden voor hen die daar interesse in hebben om daar te kijken wat ik bedoel.

Ook hebben we mensen ontmoet uit onze eigen regio / verzorgingsgebied.  Zowel familieleden als patiënten hier uit de streek doen hun verhaal over hoe ziekteprocessen verlopen zijn. Sommige zaken blijken beter te kunnen, in ieder geval anders. Toch is het ook goed om te vernemen dat sommige specialisten betrokkenheid tonen middels een kaartje bij overlijden of zelfs een enkele keer een huisbezoek. Ook  enkele medewerkers van het Slingeland Ziekenhuis blijken familieleden te hebben die meefietsen.
Wilma heeft woensdag deelgenomen aan de Alpe d’HuZus. De verzorgers kunnen dan een keer de gedurende de klim autoluw gehouden Alp beklimmen, met officiële start- en finish. Er waren zo’n 250 deelnemers. Samen met Sara, de 12 jarige dochter van onze teamgenoten Frank en Chantal, is ze omhoog gefietst. Breed lachend en nauwelijks vermoeid kwamen ze 1 uur en 45 min later aan de meet. Het verschil tussen de jeugd en de oudjes: Sara moest tijdens de beklimming een keer stoppen om even te Twitteren waar ze op dat moment was en hoe het ging!! Kort voor het vertrek viel de regen nog met bakken uit de lucht, gelukkig was dit maar van korte duur en verwarmde een mild zonnetje de deelnemers. En ons ook op de top, want ondanks dat was het niets te warm.

Donderdag was de ‘grote tocht’. Al om 02.30 u ging de wekker en als anti-ontbijter worstelde ik me in de lengte door het stokbrood om toch iets naar binnen te werken. Wilma naar de andere dames gebracht die voor 04.15 u met de auto de Alp op moeten, daarna is deze gesloten voor autoverkeer. Zelf stonden we met het team om 05.00 uur in het centrum van Bourg d’Oisons  te wachten op het startschot. Gelukkig was het niet zo koud als vorig jaar, maar de winteruitrusting was wel nagenoeg compleet. Starten gebeurde middels ‘startvakken en gespreid vertrek’ wat prima was. De tijdwaarneming begon bij de rotonde.  De finish was boven bij de sporthal, wel nadat we de maximale route door het dorp omhoog gereden waren.

Niet alle teamleden wilden zes beklimmingen doen, ieder had zijn eigen doelstelling. Zelf vond ik vier keer prima en zes keer een uitdaging. Zes keer de Alp opfietsen is te doen. Voor een niet-klimmer als ik een boute uitspraak, maar de feiten bewijzen het ook dit jaar weer.  Feit blijft dat de inspanning, met name de eerste beklimmingen, gedoseerd moeten gaan. Wilma stond boven telkens met verbazing te kijken dat ik iedere keer nog zo fris van de fiets stapte. Sommige van onze teamleden begonnen toch al wat slijtage te vertonen toen ik de vijfde beklimming besloot om ‘zelf te gaan’.  Ik had me voorgenomen om in ieder geval één klim ‘voor anderen’ te fietsen. Woensdagochtend tijdens het ontbijt werd ik gebeld dat de partner van een collega plotseling overleden is, op 38 jarige leeftijd. Ook onze familie is op dit moment niet vrij van kanker, dus de onzekerheid over de uitslag van onderzoeken, het verdragen van de chemo en alles wat daarbij hoort, maken we van dichtbij mee. En verder ken ik diverse mensen in mijn familie en omgeving waarvoor ik het nodig vond om in ieder geval even met mijn gedachten bij te zijn. ‘Pluk de dag’ is een door mij vaak gebezigde kreet. Maar als je dan tegen zo’n pukkel opfietst, voor de vijfde keer op dezelfde dag, dan realiseer je je des te meer hoeveel geluk je eigenlijk hebt dat je dat nog kunt doen. Ik voel me niet oud maar ik ben de jongste ook niet meer. Met het vervliegen van de jaren weet je dat de kans steeds groter wordt dat je iets kan overkomen.  Met prikkelende ogen kwam ik boven over de streep. In de brede lach van Wilma las ik de conclusie van ‘hij lapt het hem weer.’ Zonder te vervallen in ritueel gedrag of iets dergelijks, het was een mooi moment.

Samen met de teamgenoten zijn we voor de vijfde keer afgedaald om de laatste klim met zijn allen te doen. Vanaf begin dit jaar zijn we als team diverse keren bij elkaar geweest, samen gefietst, activiteiten ontplooid etc. De zesde klim was niet voor iedereen gemakkelijk maar naast elkaar over de finishlijn komen is daadwerkelijk een streep passeren waarop je je realiseert dat het voorbij is. We feliciteren elkaar en hier en daar vloeit er een traantje. Caryanne, de buurvrouw van ‘Arnhems Meisje’ Myrthe, is voor het eerst aanwezig bij het gebeuren. Haar ziekte was de aanleiding tot oprichting van het team en de deelname aan het evenement. Geweldig.
Iedereen bedankt voor alle inspanningen, donaties, aanwezigheid, sms’jes, aanmoedigingen etc. om het ons mogelijk te maken dat we dit konden doen.

Website’s:

• www.opgevenisgeenoptie.nl
• www.kankerverziektjetaal.nl
• www.josephinevanhees.nl 
• www.fietsenmeteenmissie.nl
• www.tegenkracht.nl 
• www.thomaszijlma.nl

En voor de twee moeders uit Hengelo (G) die bij ons in hetzelfde hotel als gast waren, wiens zonen deelnamen en zich voorgenomen hebben om zelf volgend jaar de berg op te lopen: eerst stoppen met roken!

• www.stivoro.nl
   

 

Reageer [2 reacties]

12-6-2011 door Mathijs

"Wat een mooie dag"

Donderdag 9 juni 3.00u, het is tijd om op te gaan staan. Dit is de dag waar ik bijna een jaar lang naar toe heb geleefd, getraind en mijn leefstijl op heb aangepast.
De voorbereidingen beginnen eigenlijk al de dag ervoor, het klaarleggen van de fietskleding, klaarmaken van de fiets en het maken van eten voor de volgende ochtend. Toch wel spannend zo om alles voor te bereiden. Ik ga vroeg naar bed om half 9 maar slapen doe ik nauwelijks hoogstens een uurtje of 2 a 3. Ik kom simpelweg gewoon niet in slaap ook al heb ik de hele dag gekeken naar de zusjes (alpe d’HuZus). Zij hebben het allemaal gehaald behalve Yvonne die door verschillende pechfactoren het helaas niet kon afmaken. Erg jammer. Rond een uur of 3 maakt Chantal mij wakker om op te gaan staan. De zussen zullen de hele dag boven op de berg staan om ons aan te moedigen, te voorzien van eten en morele ondersteuning. Echt heel erg fijn! Ze vertrekken naar boven om half 4. Frank en ik beginnen met eten dat we de vorige avond al hadden klaargelegd. Frank smult van de Brinta en ik van de koude pannenkoeken, heerlijk. Niet dus.

We werken nog een bidonnetje Fantomalt naar binnen en dan gaan we de fietsen pakken. Inmiddels is iedereen uit bed en staat te popelen om richting de start te gaan. Iedereen heeft een lampje op zijn fiets, het ziet er echt heel mooi uit. Om kwart voor 4 vertrekken we richting de start, waar we dan na een rondje door het dorp om kwart over 4 aankomen. We staan in het tweede vak, wat dus betekend dat we om kwart voor 5 mogen gaan starten. Ik wens iedereen heel veel succes. De eerste vuurpijl gaat de lucht in en de eerste groep begint te rijden. Na een kwartier gaat de tweede vuurpijl de lucht in en dan begint onze groep te rijden. We rijden de hoek om en daar staat een 2 rijen dik publiek, echt fantastisch dat deze mensen zo vroeg uit hun bed zijn en in de kou staan om ons aan te moedigen! Na weer een rondje door het dorp rijden we dan over de startmat, deze registeren onze tijden.

Daar gaat hij dan, richting de Alpe. Hij begint, omdat het nog donker is zien we niet hoe stijl het is, maar voelen doe ik het zeker. Ik schakel terug naar mijn aller lichtste tandje. Deze zal ik de hele dag gaan gebruiken, behalve in de afdaling. Ik rijd de eerste beklimming samen met Myrthe, Jan, Adriaan en Harrie. Erg speciaal voor mij. Naar mate de klim vordert begint het steeds lichter te worden, nu begin ik pas te zien hoe stijl de klim eigenlijk is. Na ongeveer 1 uur en 40 minuten komen we voor de eerste keer de finishstraat binnen rijden, echt geweldig. Met Betty en al die supporters. In de beklimming heb ik het behoorlijk warm gekregen, maar die warmte verdwijnt al snel wanneer ik boven kom. Het is erg fris. Ik begin te rillen, dus besluit om wat nieuw eten te pakken en alleen naar beneden af te dalen. In de afdaling is het heeeel erg koud, ik heb koude handen, voeten en mijn lichaam is ook erg koud. Ik probeer me wat op te warmen door even flink te bewegen en te wapperen met mijn handen.

Ik ga nu aan mijn tweede klim beginnen, het is 7 uur. Het is inmiddels licht geworden en nu zie ik pas echt hoe stijl de eerste bocht is, ik voel het ook. Ik rijd alleen, maar toch ook weer niet, er zijn altijd wel mensen om je heen. Ik rijd richting bocht 20, mijn lichaam begint weer warm te worden door de inspanning. Ik rits mijn bodywarmer open om wat verkoeling te krijgen. Gestaagd met een tempo van ongeveer 10 kmh rijd ik omhoog, bocht voor bocht. In de bochten drink ik elke keer wat en geef mijn benen wat rust, door ze stil te houden. Even de spanning van de spieren af. Lang gebeurt dit niet, want als je benen stil houd, sta je gelijk bijna weer stil omdat het zo stijl omhoog loopt. Ik rijd weer richting de dorpjes, La Garde, waar mijn vader staat als vrijwilliger voor het Medisch team, dan door richting bocht 7, dit stuk is het een heel erg rot stuk, het zijn namelijk hele lange lussen met een gestaagd percentage van ongeveer 8 a 10%. Dit is het langste stuk waar je dan ook meer dan een half uur over doet om van bocht 16 tot bocht 7 te rijden.

Inmiddels kom ik aan in bocht 7 waar onze sponsor Gazelle staat. Ik zie Peter en Monique en Yvonne die daar ook voor het medisch team staat. Van deze bocht ga ik echt houden, kom ik later achter. Net als van bocht 16 overigens. Je merkt dat je toeleeft naar iets bekends, in dit geval mijn vader en Peter, Monique en Yvonne. Het stuk na bocht 7, wat moet ik daar van zeggen. Het is een rot stuk, je rijd door een soort van stijgend weiland met een weg ertussen. Je ziet waar je heen moet rijden en in de loop der tijd, merk je dat het je steeds meer tegen gaat staan om te zien waar je heen moet gaan rijden. Je ziet de fietsers zeg maar rechtsboven je omhoog gaan. Erg demotiverend. Toch rijd ik nog steeds gestaagd door met het tempo van ongeveer 10 kmh. Ik kom in het dorp Alpe d’Huez, het is geen mooi dorp. Het staat vol met hotels voor het winterseizoen en voor fietsers in de zomer. Brede wegen lopen dwars door het dorp. Wel staan er veel supporters, erg fijn in het begin. Ik rijd richting de finishstraat, waar ook heel veel supporters staan. Wat mij betreft ook helden. Ik passeer de finish, en ga naar de zussen toe, mijn moeder is er nog niet. Ik krijg het snel weer koud, dus ik vul mijn bidonnen, pak weer wat nieuw eten, eet wat en trek weer wat warmere kleren aan en daal vervolgens af voor mijn derde beklimming. Erg is voor de afdaling een maximum snelheid van 45 kmh, maar daar hou ik mij niet zo aan, ik vind het maar onzin. Als je gewoon normaal doet en goed uitkijkt, is er geen probleem om harder dan 45 kmh af te dalen. Beneden aangekomen heb ik het weer heel erg koud, mijn lichaam rilt weer, toch trek ik mijn afdaaljackje weer uit en rijd vervolgens weer richting bocht 21. Halverwege gaat de bodywarmer weer open en begint het allemaal weer overnieuw. Weer richting die geliefde bocht 16. Papa staat weer te wachten en rent een stukje met mij mee en geeft me wat advies. Weer dat rotstuk tussen 16 en 7.

Ik begin mijn benen nu toch wel te voelen, ze beginnen wat stram te word en een beetje moe. Van de toeschouwers trek ik me nu niks meer aan, ik kijk gewoon vooruit en sluit me een beetje af. Het tempo ligt nog steeds op 10 kmh ongeveer. Niet te hard en een mooi tempo om niet buiten adem te raken. Weer bocht 7, inmiddels komt de muziek op gang en dendert vrolijk uit de boxen. Ze delen ook drinken uit: water en sportdrank, maar ik heb mijn eigen sportdrank en een bidonnetje met Fantomalt. Ik eet een reep ontbijtkoek onderweg, ik krijg het nog redelijk goed weg met wat sportdrank en fantomalt. Dit is het vaste ritueel. In elke bocht 2 slokken sportdrank en 1 slok met Fantomalt. Ik geleerd dat te weinig drinken je kan nekken, daarom drink ik meer dan voldoende. Ik merk ook dat ik meer moet plassen daardoor.

Bocht 7 weer voorbij en dan weer dat rotstuk op, de wind begint wat aan te wakkeren en zorgt ervoor dat het net nog iets zwaarder wordt. Ik zie Alpe d’Huez al liggen en rijd nog steeds gestaagd door. Ik kom voor de derde keer boven! Ik heb het gewoon al 3 x gedaan, zonder dat het al teveel moeite kostte! Het gaat veel makkelijker dan verwacht, ik had verwacht dat ik al redelijk stuk zou zitten, maar het valt me allerzins mee. Weer eet ik wat, vul m’n bidonnen, stop eten in mijn zak, trek mijn bodywarmer en afdaaljack weer aan en krijg het weer koud. Ik rust niet veel, achteraf gezien niet heel erg slim. Ik daal af, begin onderaan weer te rillen en rijd weer naar boven. Altijd hetzelfde ritueel. Halverwege weer de bodywarmer uit. Op weg naar bocht 16. Het gaat weer gestaagd tot bocht 16, nog steeds met ongeveer 10 kmh. De enige verandering is dat ik deze beklimming muziek op gezet. Coldplay, de muziek die staat voor Alpe d’HuZes, de muziek waar ik van hou. Van bocht 16 naar 7, erg begint iets te veranderen in mijn lichaam, ik voel dat het niet meer goed wil mijn benen worden zwaar en het begint me nu echt kracht te kosten. Ik begin te schudden met mijn hoofd en voel dat ik aan het ‘harken’ ben. Het gaat niet goed. Ik heb gehoord dat veel mensen de 4de klim als de zwaarste ervaren. Ik merk dit nu ook. Ik ben blij als ik bocht 7 kom, mijn tempo zakt naar 7 a 8 kmh. Ik zweet en mijn ademhalingsnelheid begint te stijgen. Na bocht 7 gaat het nog slechter, ik slinger haast over de weg en begin een beetje scheel te kijken, net zoals Lance altijd doet als hij het zwaar heeft. Eenmaal boven aangekomen, ben ik helemaal kapot. Mijn benen voelen als betonblokken, mijn knieën doen zeer en ik heb last van mijn onderrug. Ik heb het zo koud, zit op een stoel met 2 dekens en een muts op. Ik krijg een massage van Loes en mijn moeder. De bidons worden weer gevuld en eten word weer in mijn zak gestopt.

Jasje aan en gaan met die banaan. Dit is het moment dat je niet op moet geven en door moet gaan. Ik moest me er echt even overheen zetten om vervolgens weer door te gaan. Ik moest van mezelf gewoon 6 keer omhoog. Voor Rob en voor Eddy. Ik daal af. Koud en vervolgens weer warm in de beklimming. Mijn benen voelen echt weer heel goed! Ik kan weer 10 kmh rijden, mijn geliefde tempo. Gelukkig mijn lichaam kan weer en ik ga voor die 6x wat er ook gebeurd. Richting bocht 16, waar papa druk is met iemand behandelen, dus ik rijd gewoon door.

De zon schijnt inmiddels, dus ik trek mijn ondershirt uit in bocht 16. Armstukken naar beneden en door. Het gaat soepel. Bocht 7 voorbij en op naar dat rotstuk. De wind is aangewakkerd, heerlijk in mijn half openstaande shirt. Ik twijfel nog om mijn beenstukken uit te trekken maar dat vind ik teveel gedoe, dus besluit om ze maar aan te houden. Ik rijd het dorp binnen en voel me erg trots omdat ik toch al 5 x omhoog ben gereden. Ik rijd overigens altijd alleen en ben als eerste van het team boven. Ik rijd ongeveer 1 klim voor op alle anderen. Elke keer op de foto. 1 vinger, 2 vingers, 3 vingers, 4 vingers en nu 5 vingers. BLIJ! Weer het ritueel en ik vertrek weer richting de start beneden. Alle kleren weer aan, voor de ene laatste keer. Beneden doe ik me muziek af. Kleren weer uit en daar gaan we voor de laatste beklimming. De allerlaatste beklimming. Weer naar bocht 16, waar ik mijn vader weer niet zie. Erg jammer. Hij blijkt mij achteraf wel gezien te hebben. Deze beklimming valt me zwaar. Erg zwaar. Ik bel in het stuk van bocht 21 tot 20 met Sander, een van mijn beste vrienden. Het is erg fijn om hem aan de telefoon te hebben, toch wel redelijk buiten adem vertel ik hem trots dat ik met de laatste beklimming bezig ben, ik krijg succes van Rob en de rest van de familie, dit werkt echt als een soort energie. Ik ga weer een stuk beter, maar lang duurt het niet. Bocht 7 haal ik, redelijk afgemat. De benen willen gewoon niet meer, maar de conditie kan nog wel. Mijn tempo is weer afgezakt naar 7 a 8 kmh. De ademhaling weer omhoog, samen met anderen strijd ik om omhoog te komen, dit is de strijd, de strijd waar ik een jaar lang voor getraind heb om de strijd te kunnen leveren. Het rotstuk na bocht 7 gaat langzaam, puffend, maar de mensen beuren me op. Ik ben dan wel in mezelf maar ik hoor ze toch nog wel. Het geeft energie, de mensen klappen voor je en zeggen niks. Het ultieme respect vind ik. Respect voor wat je doet. Ik heb ook respect voor hun, dat zij daar de hele dag hebben gestaan. Voor ons!

 Ik rijd de laatste bocht door, volledig afgemat, kapot maar toch voldaan. De finishstraat op, ik laat mijn handen van me stuur los. Ik besluit om niet te gaan juichen. Gewoon rustig over de finish rijden, het applaus ontvangen en genieten van alles. Ik geniet ook echt van alles. Ik word ontvangen door de teamleden, ik krijg een knuffel van iedereen. Een knuffel, heel erg belangrijk voor mij. Ik krijg bijna nooit knuffels. Doet me veel.

Ik moet nog een anderhalf uur wachten voordat de rest binnen komt. Het is erg koud, maar warm van liefde. Myrthe, Harrie, Adrian, Anders, Charles en Jan zijn 6 keer omhoog gereden, Mattis en Gerard 5 x, Menno en Frank 4x, Martine reed 3 x omhoog en Cora is ook 3 x omhoog gereden. Echt klasse! Trots op iedereen.
Ook ik feliciteer iedereen, geef een knuffel, echt klasse! Ik bel Sander om over alle klimmen te vertellen. Ik krijg heel veel SMS’jes van vrienden en familie echt heel erg mooi! Na een tijdje dalen we af naar beneden voor de aller laatste keer, passeren een ongeval en daarna daal ik toch maar wat rustiger. Achter Adrian, die goed kan fietsen. Vandaag heeft hij de Galibier beklommen. De held!

Ik ben volledig gesloopt als we op de camping aankomen, ik heb moeite om te gaan lopen en op te staan. Ik bel met een van mijn beste vriendinnen, om haar alles te vertellen. Echt fijn om mijn verhaal te kunnen vertellen en fijn om haar gesproken te hebben na een week van bijna geen contact met thuis.

We eten pizza en daarna drinken we nog wat. Ik ga slapen, en slapen dat heb ik gedaan echt heerlijk. Op het moment zijn de benen nog steeds moe, heb wat spierpijn in mijn kont en last van wat verbranding van de zon. Het was echt helemaal geweldig, een bijzondere ervaring die ik nooooooit meer ga vergeten. Nooit!

Reageer [2 reacties]

12-6-2011 door Anders

Reageer [1 reacties]

12-6-2011 door Myrthe

Het uiterste uit jezelf halen voor mensen van wie je houdt. 

 

Beklimming 1:

 

Het is midden in de nacht als de wekker gaat. ‘Hallo het is nog donker’ gaat er als eerste door me heen. Ik moet uit m’n bed. Om kwart voor drie hijs ik me in een wielerpak. Ongeveer 10 lagen aan, want het is nog koud wat achteraf gezien allemaal heel erg meeviel. Het was bij de start warmer dan in de afdaling van de tweede beklimming. 
Om kwart voor 4 reden we hier weg met het hele team, want om half 5 is de start. We worden helemaal door het dorp geleid. En we kunnen aansluiten in startvak 2. We worden namelijk in startvakken ingedeeld omdat er 4000 mensen meedoen. 
Om half 5 schieten er twee vuurpijlen de lucht in. Dat is het startschot. Ik ben zenuwachtig merk ik aan mezelf. Ik heb namelijk geen idee meer hoe de Alpe er uit ziet. Hoe die voelt. En hoeveel pijn hij me gaat doen vandaag.
We rijden door het dorp naar die rare berg die ons vandaag gaat laten afzien. Het is nog pikdonker en als ik in de eerste bocht kom zie ik de kaarsjes al staan. de kaarsjes met namen van mensen die overleden zijn aan kanker of die nu nog aan het strijden zijn. Prachtig gezicht. Kippenvel. 
De eerste klim gaat wonderbaarlijk makkelijk, als dit zo de hele dag gaat dan ben ik voor 12 uur binnen voor de zesde keer. Maar ik herken de gedachte van twee jaar terug. Elke beklimming wordt steeds zwaarder met als hoogtepunt de vierde, dan ga je helemaal kapot! Bij de eerste keer is het is vooral de adrenaline die vrijkomt. Je leeft een heel jaar naar deze dag toe. Weekenden vol getraind. Geld bij elkaar gefietst. Nu fiets ik hier en ben ik binnen anderhalf uur boven. Tijd voor de tweede beklimming! 

 

Beklimming 2:

De tweede beklimming al. En ik ben nog helemaal niet moe! Even wat eten en warme kleren aantrekken. Over al die lagen heen trek ik het shirt van Kanker Verziekt Je Taal aan. 'Deze klim doe ik voor jou, Richelle,' zeg ik zacht, vooral tegen mezelf. 
De afdaling is vreselijk koud en ik sta helemaal te rillen als ik beneden ben. Ik wil nooit meer iets uittrekken, maar na de eerste bocht denk ik daar alweer anders over en trek ik mijn windjack uit. Harrie, die alle beklimming naast me gaat fietsen stopt mijn jack in de zak van mijn koersshirt. Na de eerste vier bochten, bekend als de zwaarste bochten van de Alpe d’Huez, verbaas ik me erover hoe goed mijn benen nog aanvoelen. Dit geeft me een goed gevoel en soepeltjes rijden we naar bocht zeven. Met papa, Mattis, Harrie en Adrian gaat het ook goed. Met z’n allen rijden we even later over de finish. 

 

Beklimming 3:

 

Ik merk aan mezelf dat ik een beetje opzie tegen de afdaling. Ik vind het vervelend als ik weinig grip meer heb op mijn remmen omdat mijn vingers er bijna afvriezen. Gelukkig gaat ook deze afdaling ook weer goed en kunnen we weer omkeren naar boven. Voor de derde keer alweer. Na deze klim zit ik op de helft. Op de helft pas! Het is dan wel pas half 10, maar het wordt steeds zwaarder al gaat het tot nu toe prima. Vol goede moed begin ik aan de derde klim. Het wordt steeds gezelliger op de berg met mensen. En in drie bochten wordt hard muziek gedraaid. De gedachte die ik ongeveer de hele dag had was: ‘Als ik bij bocht 7 ben red ik het wel tot boven.’ En zo rijden we naar bocht 7. Dat ik trouwens ook de gezelligste bocht van de hele berg. Er wordt volop muziek gedraaid. Iedereen roept, juicht en zingt. En Peter en Monique van Gazelle geven me elke beklimming weer een energie om verder te gaan. En dus ook tijdens de derde beklimming. Zo zijn we al snel weer bij de laatste bocht en is er een kleine afdaling naar de finish. Op de helft. Ik wil het eigenlijk niet toegeven, maar ik begin mijn benen te voelen. 

 

Beklimming 4:

Het zonnetje is inmiddels gaan schijnen en de afdaling was minder koud. Ik herinner me nog van twee jaar geleden dat de vierde beklimming het moeilijkste was. Ik begin mijn benen inderdaad te voelen, maar nog niet zo erg dat ik denk dat dit een vreselijke beklimming wordt. 
Bij de startmatten, dat zijn de matten die de tijd registreren, komt er een vrouw naar me toe en die vraagt of ik op de foto wil met haar dochter, omdat ze het artikel in Opzij hebben gelezen. ik weet niet wat me overkomt. Ik wil net voor de vierde keer omhoog, gebeurt dit. Ik voel me vereerd! 

‘Het zijn er al bijna zes!’ spreek ik mezelf toe als ik in bocht 21 aankom. Niet dus, ik moet nog 20 bochten plus nog 42 van de volgende twee, dat zijn in totaal nog 62 bochten. Wat nou, ik ben er bijna Myrthe Brak. Ik voel m’n benen langzaam zwaarder worden en de zon schijnt op mijn rug, ook niet ideaal met een thermohemd onder mijn koersshirt. Opgeven is geen optie. Ik kan het en het gaat me ook lukken ook. Al weet ik even niet hoe.

Toch weet ik het tot bocht 7 te schoppen. Ik zie Peter en Monique al staan. Die mooie Gazelle die ik onder mijn kont heb zitten heb ik aan hun te danken. Ik mag hier rijden met die fiets en een team van 13 mensen. Ik moet niet zo zeuren. Gewoon trappen, zo moeilijk kan het nooit worden. Die gedachte geeft me een duwtje in de rug. Zo rij ik om half 1 voor de vierde keer over de streep. Nog ‘maar’ 42 bochten klimmen...

Beklimming 5:

Na elke beklimming stond ik weer te springen om naar beneden te mogen. Ik ben echt een afdaler. Afdalen vind ik heerlijk. Je handen in de beugels parkeren, remmen op het goede moment en naar beneden suizen. En je hoeft er niet eens wat voor te doen, je kan gewoon je benen stil houden. Maar iets in me wil niet meer afdalen, want dat zou betekenen dat ik ook weer omhoog moet. Mijn benen hebben het gehad. Het is genoeg zo vinden ze. Tot deze beklimming zijn allen trainingen geweest. De rest zal ik op karakter moeten doen. Ik twitter: ‘Voor de vierde keer boven. Jullie weten niet half hoe pijn m’n benen doen. Half zeg ik? Jullie weten nog niet eens een kwart!’ 

Mijn bagagedrager heb ik meer nodig dan ooit en ik kijk naar Caryanne die daar op de berg staat te stralen. Annemieke die haar man heeft verloren aan kanker, Niko, die ook op mijn bagagedrager zit. Voor wie ook een kaarsje in bocht 7 brandt! Naar de vader en moeder van Richelle ook zij staan te genieten. En maak mij hier druk om te pijn in mijn benen. Afdalen Myrthe, en wel nu! 
De fijnste afdaling van de hele dag zit erop. Ik mag weer naar boven! Bruggetje over. En daar rijden we dan de muur op. De Alpe d’Huez heeft achter elke bocht een muur. En al die muren vormen de weg. 22 muren die niet afslijten, zelfs niet als je er met 4000 mensen overheen rijdt. Met het beklimmen van deze Alpe haalt het team nu al op € 71.000. Ik hoef daar alleen maar 6 keer deze berg voor op te fietsen. Als er een sponsor opstaat met het voorstel dat hij het bedrag verdubbeld als ik ook mijn beklimmingen verdubbel, zou ik het doen (dat durf ik nu wel te zeggen, nu ik weer terug ben in Nederland ;-) )

Ik schrik op uit mijn gedachte als ik de muziek hoor in bocht 21. We zijn pas bij bocht 21?! Nog 20 bochten te gaan. Langzaam klimmen we verder. Mijn vader, Harrie en Adrian zijn al de hele dag bij me. Het maakt niet uit hoe snel of eerder gezegd hoe langzaam ik naar boven klim, schouder aan schouder zullen we aan het einde van deze dag over de finish komen. 
Ik weet niet wat er door me heen gaat. Volgens mij gaat er niks door me heen. Ik moet boven komen, al moet ik kruipen. Ik kan me niks meer herinneren van twee jaar geleden. Toen ging de vijfde beklimming toch gewoon goed? Wat is er aan de hand? De Alpe is heus niet steiler geworden. En waarom is die wind er opeens. Straks waait dat lichte carbonnen frame nog onder me vandaan. 

Oh, supporters langs de weg, het is dat ik niet meer kan praten, anders zou ik schreeuwen hoe geweldig jullie zijn. Dat jullie mij omhoog schreeuwen, zingen en juichen. Geweldig! Ook in de laatste bocht die in beeld komt staan er supporters. Nog een klein stukje. Een kleine afdaling. De startmatten die mijn langzaamste tijd gaan registeren van vandaag. Huilend kom ik over de finish. Mijn fiets wordt van me afgepakt, ik krijg een deken en de tranen blijven maar lopen. Ik krijg soep van Caryanne, mijn mobiel wordt uit mijn koersshirt gehaald en ook de oordopjes die ik in heb om interviews mee te geven worden uit mijn oren gehaald. Nu even geen telefoontjes meer. Maar me richten op de zesde beklimming. 

 

Beklimming 6:

Er zullen genoeg mensen gedacht hebben: ‘Die zit er doorheen. Zij gaat niet nog een keer.’ Daar is alles van waar, maar ik ga wel nog een keer. Ik mag hier afzien op de berg. En elke meter die ik nu klim op de Alpe d’Huez zal de laatste hier zijn voor dit jaar. Bovendien gaan Gerard en Mattis ook nog mee voor de laatste keer. Schatten zijn het! In de afdaling merk ik al dat het rustiger is op de weg. Niet iedereen gaat zes keer en sommige zijn al binnen! Over twee uur hoop ik dat ook te zijn, als het niet nog langzamer gaat. Het is frisser geworden. Ik ben al 13 uur bezig met fietsen. En daar rijden we 1100 kilometer voor naar Frankrijk, om hier kapot te gaan en af te zien voor de mensen van wie we houden. Oh, wat mooi! Ik heb al 4 bochten achter me gelaten. Ik krijg het zwaarder en zwaarder. Harrie en Adrian zien het en zeggen; ‘Als we je moeten duwen, moet je het zeggen he?!’ Nee, ik wil niet geduwd worden. Ik moet dit alleen doen. Op eigen kracht. Richelle, Caryanne en Niko moesten het ook op eigen kracht doen. Alsof zij even konden zeggen: ‘Ik wil even stoppen, ik heb zo’n pijn.’ Niks daarvan, laat me maar afzien Alpe. Laat me maar lijden vandaag. Laat me mijn benen over twee weken nog maar voelen. Kom maar op, ik overwin jou toch wel. Net als dat wij kanker overwinnen over 9 jaar! 

Die mensen die ons de hele dag aan staan te moedigen, wat een respect! Nog net zo enthousiast als toen we langs kwamen om 5 uur vanmorgen. En dan iedereen die boven staat. Die ons van eten voorziet. Die al vanaf 4 uur boven staan! Dat mag ook wel eens genoemd worden, topsport!
Heel erg moe en vooral de verzuring in mijn benen vallen bijna weg als ik de finish zie. De tranen lopen over mijn wangen. Het hele team staat er en ik omhels iedereen. De Tweets stromen binnen en het doet me goed dat zoveel mensen het hebben gevolgd! 
Wat heeft team Arnhemsmeisjefietst.nl vandaag afgezien. Ik ben zo trots op ze, ongelooflijk trots! 

En nog even: De teller staat nu op €73.000. En we gaan voor een ton. Onmogelijk? 6x de Alpe d’huez opfietsen is ook onmogelijk. Dus klik vooral op de doneer button bovenaan in de header van de website.

 

Reageer [6 reacties]

9-6-2011 door Renee & Chantal

Eindelijk! DE Dag!!

Om 02.45 uur gaat de wekker van alle supporters. Want om 04.00 uur gaat de berg “op slot” voor verkeer dus moeten die dus op tijd boven zijn. 3 auto’s vol met voeding, drank en extra kleding gaan mee naar boven.

Om 03.00 uur staan de renners op. Met moeite worden pannenkoeken, brinta en pasta naar binnen gewerkt. Er heerst een vreemde spanning zo ‘s nachts op de camping.

 

Half 5 klinkt het startschot en vertrekken ruim 4000 renners voor hun eerste klim naar boven.

Inmiddels is het nu 12.30 uur en Myrthe, Jan, Mattis, Adrian, Anders, Gerard, Mathijs en Charles zijn bezig aan hun 4e beklimming. Martine, Menno en Evert zijn met hun 3e beklimming bezig. Cora is binnen van haar 2e klim en gaat later met Loes voor de 3e keer omhoog. Loes heeft als Zus gisteren al een keer geklommen en voelde het vandaag weer kriebelen. Frank is net vertrokken samen met Sara, ook Zus, om aan zijn 3e beklimming te beginnen. Sara dus net als Loes haar 2e beklimming.

 

Wij als supporters hebben het naar ons zin en Betty staat weer als een bezetene iedereen binnen te schreeuwen. De zon is gelukkig doorgebroken want vanochtend vroeg was het erg koud.
 

Reageer [3 reacties]

8-6-2011 door Myrthe

Alpe d'HuZes

 

Wauw, dan heb je ‘vakantie’ en zet je de wekker. Niet omdat we gingen fietsen, althans de Alped’huZussers niet daarover straks meer. Maar de wekker ging omdat Goedemorgen Gelderland mij om tien over 8 zou bellen. En dit keer niet het interview vanaf de fiets, maar lekker in m’n bed. Ik vind het altijd zo leuk om geintervieuwd te worden door Corine van Dijk. Ze is zo betrokken bij Arnhemsmeisjefietst.nl. Het was een leuk interview en morgen zal ik ook weer op de fiets worden gebeld! 

 

Ondertussen was iedereen wakker geworden in het huisje. M’n moeder liep al zenuwachtig door het huis, zij gaat vandaag Alpe d’huZus fietsen samen met 5 andere teamleden. Het regent heel hard en het lijkt erop dat het niet meer droog wordt. Ze hebben er zoveel zin in en dat kan je merken. Je voelt de sfeer die in onze ‘straat’ hang. Iedereen heel gespannen, dat wel… 

 

Maar dan om vijf voor elf trekt het helemaal open en er komt een waterig zonnetje tevoorschijn. Ik gun het de zussen zo. Het is hun dag!  De start kunnen we niet meemaken, omdat je dan, een halfuur later dan dat ze gestart zijn, pas weer omhoog kunt. Na 25 minuten zijn we boven. De zon breekt helemaal door en er is zelfs blauwe lucht. Dat is Alpe d’huZus:  het klaart gewoon op een uur voor de start. Zo moet het! Het is zo’n mooi evenement. Zo warm, daar hoort geen regen bij!

 

Als ik iedereen zo boven zie staan, heb ik zoveel zin in morgen! Morgen is het mijn beurt met nog 13 andere teamleden. Papa heeft het goede idee om even onze benen te laten masseren, maar er is geen plaats meer. Gelukkig weet Martin, de vader van Mathijs, nog drie plaatsen vrij te maken voor m’n vader, m’n tante en voor mijzelf. Heerlijk! Wat heerlijk. Het lijkt wel alsof ik zweef als ik van de masseertafel afstap. ‘Je hebt je kuiten goed verzorgd, er zitten geen knopen ofiets in’ zegt Joost, de jongen die me heeft gemasseerd. Nu moet het wel lukken. Niets staat me meer in de weg! 

 

Ik kom Lex Houweling tegen en praat een tijdje met hem. Een mooi gesprek. Ook komt Maaike aanrennen. LEUK! Allemaal Alpe d’huZessers! Iedereen is zenuwachtig voor morgen. En ook bij mij neemt met het uur de spanning toe! Na een uur en 50 minuten komen Wilma en Sara over de streep! Mooi moment. 15 minuten later kwam ook Loes over de streep! Gevolgd door mama en Chantal! Prachtig!

 

Ook iets minder nieuws: Yvonne heeft pech gehad, ze kwam ten val, maar ze heeft geen lichamelijke letsel. Wel moest ze na bocht 7 afstappen. Maar Yvonne heeft wel een behoorlijk stuk gelopen, omdat haar fiets kapot was. 

Steeds meer bekende kom ik tegen. Leuk om iedereen weer te zien!

 

En nu zijn we weer met z’n allen om de camping. We bereiden ons voor voor morgen. We hebben allemaal de gezonde spanning in ons lijf, want over 9 en een half uur gaat de wekker. Om 3 uur! Dat is midden in nacht! Wat heb ik er veel zin in! Ik laat het allemaal over me heen komen en ga ontzettend genieten. Ontzettend afzien, dat allemaal voor mijn ‘virtuele bagagedrager’!

 

Reageer [5 reacties]

8-6-2011 door Frank

De rustdag die even nodig was

Het is dinsdag negen uur als ik wakker wordt van de wekker. Ik heb het gevoel dat ik midden in mijn REMslaap wordt gewekt. M’n benen voelen zwaar en beurs. Gelukkig is het vandaag een rustdag voor de beentjes. Dat hebben ze ook wel nodig want gisteren was het een pittige klim op de Col de la Croix de Fer.

 

We vertrekken om 13.00 uur. Rempt en Erwin, twee oude bekenden uit de Alpe d’HuZes familie halen ons op vanaf camping Belledonne. Het zal de ultieme test worden vandaag. De Col d’Ornon van gisteren zal erbij gaan verbleken. Afgelopen zomer fietste ik al eens de Croix de Fer. Dat was in Augustus, na een zomer vol met fietsen. Ik herinner me dat ik het toen al een ondoenlijk ding vond. En nu? Tja, mijn conditie is redelijk, maar verre van optimaal. Evenals mijn gewicht. Toch aardig wat extra pondjes die ook mee omhoog moeten. 

 

Ik merk dat ik nerveus ben. Vanaf de camping vertrekken we in fors tempo richting Allemont village. Daar worden op de eerste kleine klim tegen de stuwwal aan de jongetjes van de mannen gescheiden. Silverback Harrie komt met krachtige pedaalslagen voorbij zoeven. “Kijk, op het buitenblad!” hoor ik hem roepen. Al snel zie ik iedereen voor me uit naar boven galopperen. Alleen mijn trouwe fietsmaat Menno blijft aan mijn zijde. Wij zijn de pluisjes van het peloton. Maar onderschat ons niet! Nee, let maar op, wacht maar af. Ook wij komen boven. Ik neem me voor om de hele rit mijn eigen tempo te blijven fietsen. Ik zie wel wie ik kan bijhouden of niet. Dit is een col van 27 kilometer en dat is geen kattepis.

 

Bovenaan de stuw linksaf en dan richting de klim in het bos. Het is warm. De zweetdruppels vallen in mijn brillenglazen en vertekenen het beeld. Ik bestudeer het wegdek dat grappig wordt vergroot door de druppels in mijn gezichtsveld. Menno en ik wisselen af en toe een snel woord, maar we zijn vooral bezig met onze inspanningsproef. Zoek het ritme Frank, rustig aan en vooral volhouden. Oh man oh man, wat is dit een lastige klim. Er zijn nauwelijks bochten en door de beboste omgeving zie je niet hoeveel hoogte je wint. De hellingshoek varieert van 7 tot 11% en wisselt telkens. Ik merk het aan mijn snelheid en aan mijn hartslag. Soms ga ik niet harder dan 7 km/h, terwijl mijn hartslag zo’n 173 bpm is. Dat is te hoog, vind ik. Ik wil proberen om onder de 160 te blijven, omdat ik anders teveel verzuur in mijn benen. Maar het lukt gewoonweg niet om rustiger te doen. 

 

Als het nou even iets vlakker wordt, dan krijg ik de boel wel weer onder controle. Ik wordt op mijn wenken bedend want na ongeveer 9 km klimmen is daar het dorpje Allemont Rivière. Daar is de helling nog naar een procentje of vier. Ik heb ergens eens gelezen dat ze hier heerlijke appeltaart verkopen, maar het blijft bij die gedachte, want we zijn hier niet om te stoppen. Hupsakee, doorfietsen met die handel. We gaan door. 

 

Vlak voor het dorp halen we Evert in. Hij heeft serieus pijn in zijn rug en door even een stukje te lopen krijgt hij die pijn een beetje onder controle. Bikkel! Deze col is een rare klim. Na ruim 10 kilometer klimmen, komt er ineens een afdaling van 8%, waarbij je zomaar 500 hoogtemeters verliest. Dat is zo naar! Het voelt alsof je voor jan met de korte achternaam hebt geklommen. De tussentijdse afdaling bestaat uit een serie haarspeldbochten. Op zich lekker, zo even tussendoor. Maar de ellende is dat mijn spieren dan net denken: “Zo, dat was het voor vandaag. Wij gaan in de ruststand.” En dan, pats -boem 12% omhoog. Aaaaauw! 

 

De weg gaat maar door. Ik herinner me dat nu ergens het stuwmeer moet komen. Le barrage de grand maison. Een enorme stuwwal die je al van ver kunt zien. Ik was even vergeten dat dat alleen nog een kilometer of zes verderop was. Zes kilometer. Op de dijk bij Driel is dat een kippeneindje, maar met 8% stijging toch andere koffie. Het is indrukwekkend en vermoeiend, maar de voldoening van een voltooide klim is groot. Dat weet ik inmiddels uit ervaring, dus volhouden zal ik!

 

Menno fietst soepel. Ik ben zo blij dat we samen zijn. Niet dat we veel tegen elkaar zeggen. Daar hadden we op de col d’Ornon nog puf voor. Maar hier…

Daar is de voet van de col de Galibier. Daar, zie je? Bij dat restaurantje in de verte. Hmm-mm. Zullen we daar even de bidons vullen? Ja is goed! Het ijskoude water uit de slang werkt louterend. Ik voel weer wat energie terugkomen en en klaar voor het laatste deel van de beklimming. Nog een paar kilometer. Zo’n 500 meter onder de top schiet de kramp in mijn rechterbeen. Nu heb ik al eens eerder kramp gehad. Maar dit? Niet te beschrijven. Mijn rechterbeen staat volkomen strak. Ik kom nog net van mijn fiets af en zak krullend van de pijn in elkaar op het asfalt. 

 

Menno zet de fietsen aan de kant en kijkt hulpeloos toe hoe ik als een flapperende vis op het droge lig te kronkelen van de pijn. Ik heb geen idee hoe ik de kramp uit mijn been krijg. Een paar passerende fietsers roepen “Drinken! Drink gewoon twee bidons leeg!” Ik lurk al het water dat ik heb uit mijn zojuist gevulde bidons en langzaam trekt de pijn weg. Op dat moment komt Evert voorbij rijden. Ook hij heeft zichzelf kennelijk bijeengeraapt en heeft de immense klim bijna voltooid. Ik raap al mijn moed bijeen en klim weer op mijn fiets. De laatste meters.

 

Boven staat het team. Adrian staat er al bijna een uur! De held! We krijgen aanmoedigingen en een knuffel van Myrthe. Iedereen rijdt zijn eigen race en te top ie voor iedereen even zoet. Of je nu twee uur of drie uur aan het klimmen bent geweest. Boven i boven. En de beloning is voor iedereen hetzelfde: De afdaling. We trekken onze afdaal-jacks aan en in razend tempo denderen we naar beneden. De kilometer klimmen in het midden gaat redelijk eenvoudig. En na een half uur ofzo zijn we weer aan de voet van de berg. Terug naar de camping. 

 

Na een heerlijke hete douche ben ik weer helemaal het heertje. We Barbecuen met het hele team. Wat een heerlijk team! De sfeer is werkelijk fenomenaal! Morgen is het een rustdag. En da’s maar goed ook.

 

En die rustdag begon dus vanmorgen. Met de wekker. Om 10 uur een vergadering van team communicatie in Le Bourg d’Oissans. We bespreken de communicatieprotocollen en nemen de laatste actiepunten door. Na afloop met de auto Alpe d’Huez op om daar nog wat klusjes te doen. Er moet nog heel wat water door de rivier voordat de live registratie operationeel is. Straalzenders aangelegd tussen de bochten met meetpunten. Apparatuur wordt getest, de pers te woord gestaan. Blogs geschreven. Alpe d’HuZes is een complexe organisatie. Woensdag gaat het circus van start met Alpe d’HuZus. Dan gaan de zussen de berg op. 

 

Inmiddels is het na twaalven en ik besef me dat het al woensdag is geworden. Straks om 12 uur zullen wij er staan om Sara, Chantal, Loes, Yvonne, Wilma en Renée aan te moedigen. Als alles goed gaat zijn ze te volgen op de live site van Alpe d’Huez.

Succes wensen kan nog snel even. Doneren overigens ook...

 

Reageer [3 reacties]

6-6-2011 door Myrthe

De eerste hoogtemeters en hoogtepunten

Zaterdag.

Marleen en Maria zijn heel vroeg opgestaan 4 juni. Om half zes rijden ze de straat in om mij uit te zwaaien. Niet dat mijn wekker niet vroeg ging, maar ik ben het ondertussen gewend. Het is nog maar 5 dagen tot Alpe d’HuZes! De reis ging langzaam. En zeker niet snel genoeg voor mij, want ik ben niet zo’n stilzitter. Ondanks dat was het wel super gezellig in de auto. En na 12 uur rijden zijn we eindelijk in Frankrijk. 

 

De rest van het team is al op de camping en verwelkomt ons erg leuk. Ik voel me bijna een bekende nederlander. Zo gaaf! Aan het begin van ons straatje hangt een straatnaambordje. “Arnhemsmeisjefietststraat” staat erop. Onbetaalbaar! Het weer is inmiddels omgeslagen het komt met bakken uit de lucht vallen. Maar gelukkig: Het regent zonnestralen, want hier zijn alleen maar zonnetjes!

 

Zondag.

Het lijkt alsof de regen nooit is opgehouden, want zelfs vandaag regent het nog steeds. Omdat het zo hard regent gaan we met de auto de Alpe d’huez op, om de banners in te leveren, die op 8 en 9 juni langs het parcours worden opgehangen. (Zo gaaf als je daar telkens langsfietst). Het is toch telkens weer even schrikken als je de eerste keer met de auto omhoog rijdt. Terugschakelen naar de eerste versnelling. Iedereen had een wit bekkie toen we kwamen. 

 

En ook ik was er weer stil van geworden. Jeetje, wat steil en ook zo lang. Hoe heb ik in 2009 dit ding zes keer kunnen beklimmen?! Om een uur of twee klaart het op. En wat doe je dan als fietsteam? Juist: FIETSEN! Col d’Ornon wordt het, dat is en mooie klim en de “onervaren” teamleden maken dan op een fijne manier kennis met fietsen in het hooggebergte. We fietsen hard omhoog en binnen drie kwartier ben ik boven. Als alle teamleden boven zijn dalen we snel af, want we hebben gereserveerd in een restaurantje in bocht 16 van de Alpe d’Huez. We eten kaasfondue en raclette. Het is een gezellige avond met het team. Als we zo met z’n allen bij elkaar zitten, dan ben ik zo trots! Dit is mijn team. Dat had ik toch niet gedacht, toen ik drie jaar geleden begon met dit alles...

 

Maandag.

Het is prachtig weer als we wakker worden. Mooizo! Tijd voor een flinke tocht vandaag. De laatste serieuze training voor 9 juni staat op het programma: De Col de la Croix de Fer. De mooiste berg die ik ooit beklommen heb ik mijn leven. Na 22 kilometer kom je bij een stuwmeer, en dat water is zo blauw. Onwerkelijk gewoon! Het is overigens ook een van de zwaarste klimmen. De helling is heel onregelmatig en dat voel je in je benen….

 

Na een ook weer erg mooie, maar vooral snelle afdaling, (volgens mijn vader daal ik te snel, maar volgens mij vind hij het gewoon vervelend dat ik sneller ga dan hij :-) ) Om 5 uur zijn we weer terug op de camping. Even 2 liter cola naar binnen gieten, want het was warm vandaag en ben veel vocht verloren. 

 

We hebben de dag afgesloten met een geweldige barbeque. Morgen een rustdag, want zonder rust geen training maar zonder training ook geen rust! (Dat is een quote van onze trainer Harrie)

 

Reageer [2 reacties]

6-6-2011 door De zussen

De beklimming van de Col d’Ornon (1371 m)

Vandaag was de beproeving, 5 “zusjes” en één “zesje” maar ook eigenlijk wel een zusje (van Renée en volgens sommigen ook wel van Loes) stapten op de fiets om de Col d”Ornon te beklimmen.

Aan het weer kon het niet liggen, de weergoden waren ons goed gezind , half bewolkt met een lekker zonnetje, zo’n 23 oC en een lekker briesje.

 

Om 11.15 uur vertrokken we gezamenlijk van de camping voor de eerste 5 km over een vlak parcours. Het eerste stuk van de beklimming ging geleidelijk omhoog en gaf ons weinig problemen, behalve dat er bij Renée 3x de ketting  af vloog. Later bleek dat ze schakelen gewoon nog moet leren. 

In know time waren we onze jongste telg Sara (12 jaar) kwijt, soepeltjes  vloog ze naar boven. Ons allen in verbijstering achter latend. Na 4 km kregen we gelukkig een wat vlakker stuk waardoor we even wat konden herstellen in de wetenschap dat het daarna heftiger ging worden. Ieder van ons fietste in zijn eigen tempo en Wilma was de beschermengel voor Chantal en Renée in de achterhoede. Plots vlogen daar Mattis met Frank in de auto langs(50 km/uur) om ons aan te moedigen en, zoals later bleek, ons op een zeer “ charmante “ wijze vast te leggen op de gevoelige plaat. 

 

Bij het naderen van de top (plateau) ontvouwde zich een idyllisch uitzicht compleet met Milka koeien.

Eenmaal boven stonden er heerlijk stoelen klaar en onder het genot van een drankje waren we al weer heel snel boven “zus”. Als beloning kregen we nog een prachtige afdaling, terug naar de camping.

Het was een geslaagde test.

 

Wie we tijdens deze rit nog misten waren Yvonne en Niek. Niek komt definitief niet naar de Alpen i.v.m. familieomstandigheden. 

 

Yvonne houdt de moraal van het gehele ArnhemsMeisjeFietst team hoog door, als vrijwilligster van het Medisch Team, de gehele dag boven op de berg bezwete lichamen onder handen te nemen.

Komt ze überhaupt “even” aan fietsen toe dan is zij kampioene lek rijden. Gisteren maar liefst 3 klapbanden en vanochtend een langzame sisser.

 

Reageer [3 reacties]

6-6-2011 door Frank

De Col d'Ornon, de eerste hoogtemeters 

De regen tikt op het dak van ons huisje. Door het tikken van de regen heen hoor ik buiten de vogels fluiten. Het valt me op dat ik vooral het fluiten van de vogels hoor. Eigenlijk vind ik het wel lekker dat het regent. Zo kan ik ongegeneerd nog even blijven liggen.

 

Als buiten het zonnetje schijnt voel je je toch verplicht om op te staan en actief te worden. Nu is het wel lekker om een beetje rust in te halen. Ik schuif het gordijntje een beetje opzij en zie de tenten van Adrian en Martine staan. Bikkels! Ik zie de klamme slaapzak al voor me. Kamperen in een tent in de regen.

 

Het is nog stil in ons huisje. De kinderen slapen nog en Mathijs ligt ook nog op één oor. De regen klinkt als oneindig; niet van plan om ooit nog te stoppen. Zonder te weten waarom sta ik uiteindelijk toch maar op. Buiten hoor ik Mattis, die al vrolijk verhalen aan het vertellen is. Niemand trekt zich eigenlijk wat aan van de regen. We zien wel.

 

Na het ontbijt vertrekken we met z’n allen om per auto de Alpe d’Huez op te rijden. Voor veel van ons is dit de eerste kennismaking met de klim die we woensdag en donderdag meerdere keren moeten gaan bedwingen. Het was alweer een maand of tien geleden dat ik hier was en telkens als ik met de auto de eerste twee bochten doorga en de auto hoor terugschakelen naar de eerste versnelling bekruipt me dat vreemde gevoel: Hier kun je toch niet op fietsen? Achteraf hoor ik dat Mattis er stil van werd. En beste mensen, dat zegt heel veel…

 

Respect voor de berg. Dan heeft de berg ook respect voor jou. De woorden galmen in mijn hoofd. De woorden van Bram Tankink.

 

Bovenop de berg bezoeken we het Palais du Sports, dé finishlocatie van Alpe d’HuZes. Onderweg komen we al behoorlijk wat fietsers tegen die een eerste kennismaking per fiets wagen, op deze regenachtige zondag. De berg oogt naargeestig, gehuld in een deken van wolken, mist en regen. Het is 7 graden boven. Alles wordt nog een beetje opgebouwd en er zijn nog niet heel veel mensen. Ik breng een bezoekje aan het communicatiecentrum, waar het team Communicatie van Ad6 werkplekken heeft. Ik moet nog een paar dingen regelen en als ik terugkom is het grootste deel van het team alweer naar de camping terug. 

 

We lopen naar buiten, net op het moment dat de zon doorbreekt. In het dal licht een dikke mist, die als een razende aan het oplossen is. We rijden de 21 bochten naar beneden en haasten ons naar de camping terug. Jan is al omgekleed in fietskleding. Het plan is de beklimming van de Col d’Ornon. Hah! Da’s een goeie keuze. Deze col was vorig jaar mijn eerste serieuze beklimming in de Alpen. Mijn alpen-ontgroening zeg maar. Die kan ik hebben.

 

We maken ons klaar. Gerard gaat niet mee, die houdt het vandaag bij een rondje hardlopen. Hij pompt nog wel even vriendelijk de band van de fiets van Marrit op. Een Hybride fiets met normale banden. Gerard is alleen zo gewend geraakt aan het oppompen van racebandjes, dat hij vergeet te stoppen met pompen en dus doodleuk de banden oppompt tot de gebruikelijke 8 Bar. Gebruikelijk voor racebanden. Niet voor gewone banden. De knal is te horen tot in de wijde omtrek van de camping. (op verzoek zal ik niet vertellen dat de reserveband eveneens tot ontploffing is gebracht…)

 

De zon is inmiddels volop gaan schijnen en we vertrekken met een grote club richting de voet van de col d’Ornon. Het blijft een prachtig gezicht, al die Gazellepakjes achter elkaar. Het doet me weer beseffen dat ik trots ben om met dit team te mogen fietsen. De sfeer is echt geweldig en we hebben een hoop lol onderweg.

 

Dan begint de klim. Ik start enthousiast met de hele meute mee. “Nou, ik zie jullie boven he?” roep ik naar de anderen. Ik ben geen snelle klimmer. Niet echt het postuur voor ook. Ik ben er inmiddels aan gewend dat ik een beetje achteraan bungel bij de beklimmingen. Geeft niet, ik kom er wel. Laat mij maar lekker de rode lantaarn naar boven slepen..

 

Maar ik blijf niet alleen. Menno is mijn klim-maatje. Ik weet zeker dat hij sneller kan, maar samen klimmen is toch leuker. We gaan allebei niet voluit. We willen onze krachten sparen . Donderdag is vroeg genoeg om tot het uiterste te gaan. We praten de hele weg. Eerst over koetjes en kalfjes dan over zijn dochter. Richelle, die op 16 jarige leeftijd op 21 november 2009 overleed aan Kanker. Over de kracht die ze had. Over hoe de ziekte haar verzwakte en over hoe ze terugvocht tot het bittere einde. Het is een prachtig gesprek. Het laat me weer even volop beseffen waarom we hier ook alweer zijn. Richelle liet haar ouders achter met een grote leegte, maar ook met iets heel moois. Zij was het die, doodziek als ze was de kracht haalde uit de actie “Kanker verziekt je taal”. 

 

Zonder het eigenlijk goed te merken bereiken Menno en ik zo’n tien minuten na de rest te top. We geven elkaar een hand. “Wat een mooie klim hè?” Heel mooi! Heel mooi.

Even later denderen we dezelfde route weer af en fietsen terug naar de Camping. 

 

‘s Avonds eten we met z’n allen in het restaurantje in bocht 16 van de Alpe. Raclette en Kaasfondue staat er op het menu. Echt bijzonder is het eten niet, maar de sfeer is zo goed, dat het eigenlijk niet uitmaakt wat we eten. 

 

Morgen staat de Croix de Fer op het programma, de Zussen gaan de Col d'Ornon dan doen.. Zouden de weergoden ons weer zo gunstig gezind zijn? Vast wel!

Reageer [8 reacties]

4-6-2011 door Frank

 Thuis in Frankrijk

Zo, dat was me het dagje wel zeg!
De wekker stond om 3.00 uur vanochtend, lekker op tijd weg. Ik geef het toe: ik ben niet het prototype stoere chauffeur. Mijn rijstijl is het best te omschrijven als…. Tja. Laten we het zo zeggen: Autorijden is niet helemaal mijn dingetje. In de stad en rondom huis, okee. Maar lange einden rijden? Ik heb er een hartgrondige hekel aan. Dus. Wat doen we dan? Juist! We rijden weg in alle vroegte, voor de meute uit. Zo min mogelijk last van enge vrachtwagens en scheurende medeweggebruikers die er alleen maar op uit zijn om het zo onveilig mogelijk op de weg te maken.

 

Om half tien lig ik met m’n ogen wijd open in bed te wachten tot ik in slaap val. Chantal heeft alle spullen gepakt, terwijl ik nog gewoon een dag gewerkt heb. Alleen de apparatuur verzamel ik. Alle iPad’s iPods, iPhones en iOpladers en iSnoertjes bij elkaar. Foto en filmspullen. Ik loop alles nog even een keer of 46 door in mijn gedachten.

 

“Chantal, heb je mijn fietsschoenen wel ingepakt?” “Wat denk je zelf?” Hmm, slapen….
Onrustige nacht met veel bochten, bergen, toeterende vrachtauto’s.

Exact om 2.00 uur vindt mijn biologisch klok het welletjes. Ik probeer me te verzetten en nog wat te slapen, maar om halfdrie stap ik er toch maar uit.

We willen persé voor Myrthe in Frankrijk aankomen omdat ik nog iets wil ophangen voor haar aankomst. Ik maar de rest van het huis wakker door beneden KEIHARD de muziek aan te zetten. Every teardrop is a waterfall, de nieuwe van Coldplay. Coldplay =Alpe d’HuZes Alpe d'HuZes=Coldplay en deze prachtige nieuwe singel komt uit één dag voor vertrek naar Alpe d’HuZes Toeval? Welnee. Toeval bestaat niet.

 

De kinderen komen naar beneden en zakken loom in de bank. Papa, doe niet zo maf! Ik sta te dansen in de kamer. ‘t is heus waar! Deze blogpost moét je ook lezen met dat nummer op de achtergrond!

We vertrekken om 3.30 precies. Het gaat zoals gepland. Het is droog, we vertrekken in het donker en aan de horizon wordt het langzaam lichter. Het voelt alsof ik naar huis ga. Sinds vorig jaar is de omgeving van Alpe d’Huez een beetje een thuis. Op twitter komen de eerste berichten van andere Alpe d’HuZessers binnen met “Zo, we zijn weer thuis”

 

Mooi! We delen het gevoel. Ik weet zeker dat ik hierin niet alleen sta. Ik weet ook dat Chantal, Sara, Lisa, Caryanne, Mattis, Anders, Gerard, Yvonne, Marrit, Mathijs, Adrian, Menno, Helène, Evert, Anka, Annemiek en Loes dit gevoel ook gaan krijgen. Zij waren nog niet eerder bij dit bijzondere evenement. Dat is iets wat je niet kunt uitleggen. En het gevoel is er weer. Can you feel it?

 

We wisselen elkaar af met rijden en rond zes uur lees ik op twitter dat zo’n beetje het hele team onderweg is. Team Arnhemsmeisjefietst is on the road.

 

We komen aan om 13.30 in Allemont, op Camping Belledonne, de thuisbasis van het grootste deel van het team. Alleen Charles en Wilma zitten in een hotel verderop. Het is stralend weer als we aankomen. Terwijl wij de boel uitpakken, duiken Sara en Lisa in het zwembad. Als eerste monteer ik het straatnaambordje op een boom aan het begin van “ons straatje” en op alle vier de caravans komt het logo te hangen.

 

Het blijkt wel dat we extreem vroeg vertrokken zijn, want het duurt nog lang voordat de rest binnen begint te druppelen. En. Niet alleen de teamleden druppelen binnen. Aan het einde van de middag begint het serieus te regenen. Het komt met bakken uit de hemel. De regio huilt van vreugde. Het kan me niet deren. Dit wordt een week, die zijn weerga niet kent.

Alsof het zo bedoeld is komen Myrthe, Jan, Renée, Cora en Annemiek als laatste aan. Ze worden door het hele team ontvangen. Iedereen is veilig aangekomen. Caryanne is nog in Zwitserland, maar die komt dinsdag, dat wisten we. En Niek komt ook later.

 

De sfeer is meteen perfect. Wat een prachtige groep mensen. Het duurt niet lang of we worden met onze fietsen herenigd. De Gazelle vrachtwagen met chauffeur Jaap brengt de fietsen, die veilig en droog in de Gazelletent voor onze deur komen te staan. “Lekker fietsen begint hier” staat erop. Nou, zo is het!

 

Het avontuur kan beginnen.

Reageer [7 reacties]

3-6-2011 door Renée

Ik fiets voor Henk.

 

Ik fiets voor Henk, mijn vroegere buurjongen , toen ik nog in Klazienaveen woonde. Henk was de grote stoere broer van zijn zusje Catrien. Het was mijn leuke buurjongen. Ik vertrok uit Drenthe. Ging in Arnhem wonen en had geen direct contact meer met Henk. Wel via Karla _mijn zus_ die in Drenthe bleef wonen en een goede vriendin van Henk zijn zus is. Henk werd ziek. Heel ziek. Henk had kanker. Henk knokte! Voor Trijnie, zijn vrouw. Voor Joff, zijn zoon. en al die mensen die hem zo dierbaar waren. Hij genoot van het leven. Heeft zich verwonderd. Heeft dingen intens beleefd. Heeft vriendschap en liefde mogen ervaren. Hield intens van zijn vrouw en zoon. Hij schreef in zijn laatste brief dat hij niet bang was om dood te gaan, en als er na dit leven toch iets was  hij zich graag liet verrassen. Dat hij het wel pijn voelde om zijn geliefden achter te moeten laten. Hij stierf veel te vroeg. Hij werd 55 jaar. Ik leefde mee, op afstand. Had verdriet toen hij stierf. Maar zijn manier van zijn "lot"dragen, zijn manier hoe hij in het leven stond, zijn manier van afscheid nemen, zijn intense woorden in zijn laatste brief.......Wat hebben mij die geraakt. Diep, diep respect, en voor jou Henk fiets ik op woensdag 8 juni de berg op.

Reageer [8 reacties]

30-5-2011 door Myrthe en Jan

'Vol' weekend

Het weekend van 21/22 mei is het weekend van de laatste fysieke inspanning en laatste bijeenkomst van Alpe d'huZes op Papendal. Traditie getrouw hebben Myrthe en ik de AGA classic. Voor de duidelijkheid: we fietsen van Arnhem naar Grootebroek en weer terug naar Arnhem. Dit is 250 kilometer. Dit om het gevoel na te bootsen hoe het is om de hele dag op het zadel te zitten. Dit is het derde jaar, maar dit keer gaan we niet alleen. We starten met 8 teamleden richting Harderwijk. Daar splitsen onze wegen en fietsen we met 7 man verder. Perfect weer en weinig wind. De dijk Enkhuizen/Lelystad hebben we snel gedaan. Rond het middaguur komen we aan bij Erwin en Rempt. Daar werden we verwelkomd met appeltaart en pannenkoeken. Caroline, de pannenkoeken en appeltaart waren heerlijk! De maag is weer gevuld en we zitten pas om de helft. Gelukkig gaan er twee 'verse' ruggen mee terug, want Rempt en Erwin fietsen mee terug naar Arnhem. Inmiddels was de wind wat opgestoken en komen de twee ruggen van Erwin en Rempt goed van pas! Met een gemiddelde van 29,5 km/u komen we weer voldaan aan in Arnhem met 250 kilometer op de teller.

 

Laatste bijeenkomst van Alpe d'HuZes

 

Zondag de officiële kickoff van Alpe d'HuZes 2011,

Sponsor Congrescentrum Papendal is gastheer voor de laatste bijeenkomst, hier vindt o.a. de kledinguitreiking plaats en wordt de tussenstand bekend gemaakt.

Intro is het interview van 3 van de 6 jongeren die gevolgd gaan worden door radio 2 Knooppunt Kranenbarg, zij hebben Kanker overwonnen of strijden daar nog tegen, erg indruwekkend.

Dan wordt de tussenstand bekend gemaakt € 13.580.000! De eindstand van 2010 zijn we dus al voorbij, op naar de 20 miljoen!

 

 

Reageer [0 reacties]

23-5-2011 door Myrthe

 'Beter. Met elkaar wordt het beter.' 

 

 

Reageer [0 reacties]

7-5-2011 door Myrthe

Gestyled door Trix en Rees.

 

Afgelopen donderdag kwam er een mooi bericht: Magriet van der Linden, hoofdredacteur  van Opzij en betrokken bij Arnhemsmeisjefietst, liet weten dat er een artikel over onze actie komt  in de Opzij, die op 19 mei verschijnt! (de dag van de #AMFtalk over social Media dus dan kunnen we de Opzij gelijk aan al onze gasten laten zien)

Gisteren het interview gehad en vanmiddag is de fotoshoot. Niet in fietskleren, frisse kleuren en lekker zomers was de voorkeur van de fotograaf. We hebben geweldige Arnhemse ontwerpers, Trix en Rees, en in het Trix en Rees Huis was ik van harte welkom om gestyled te worden voor de fotoshoot. Daar stonden Caryanne, m'n moeder en ik middenin de winkel. Ze hebben daar hele mooie kleren en ik vind het knap dat Daphne, die mij hielp, precies kan zien wat goed bij mij past. De keuze was dan ook al snel gemaakt. Ik wil iedereen bij Trix en Rees bedanken voor de gastvrijheid! In jullie kleding ben ik helemaal een Arnhems meisje!

Als jullie benieuwd zijn, moeten jullie 19 mei de Opzij kopen. :-)

 

Reageer [1 reacties]

21-4-2011 door Gerard Dielessen

Sport Inspireert tijdens AMFtalk in Huis Oostpool

 

 

Mooi moment tijdens de AMFtalk over de maatschappelijke waarde van sport in Huis Oostpool. Het cadeautje dat Myrthe kreeg van voormalig bokskampioen Arnold Vanderleyde. Behalve dat hij de toezegging deed volgend jaar ook mee te zullen doen aan Alpe d’HuZes, kreeg Arnhemsmeisjefietst.nl een fraaie bidon voor op haar fiets.

 

'En', zei Arnold. “Als het op 9 juni eventjes tegenzit tijdens de beklimmingen van Alpe d’Huez, dan pak je deze bidon, drink je iets en dan denk je aan hoe sport mensen kan inspireren en dan gaat het klimmen weer vanzelf.’ Mooi moment. Die grote Arnold, samen met die kleine Myrthe op het podium van Huis Oostpool in Arnhem.

 

De avond begon met een mooi interview. Myrthe in de fraaie Gazelle (dank aan peter Cijs) Arnhemsmeisjefietst-kleding op haar eigen fiets, prachtig blauw uitgelicht op het podium van het fraaie Arnhemse theater. Bonkende hartslag door de luidsprekers. Myrthe onverstoorbaar fietsend. Dragende muziek op de achtergrond. De tribune loopt vol met mensen die Alpe d’HuZes en KWF Kankerbestrijding allemaal een warm hart toedragen.

Na de opening een mooi interview van Tjienta van Pelt, directeur van de Gelderse Sport Federatie met Myrthe. Over haar drijfveren, over hoe ze drie jaar geleden is begonnen met Arnhemsmeisjefietst, over hoe ze toch al die mensen enthousiast heeft gekregen om te doen aan haar initiatief en over veel meer.

 

Myrthe werd door alle sprekers tijdens de AMFtalk geprezen om haar initiatief. Door Maurits Hendriks, Chef de Mission van het Olympische Team, door Heleen Crielaard, Hoofd Sponsoring van Rabobank Nederland en door Arnold Vanderleyde, voormalig bokskampioen. En terecht. Want het mag wel eens worden gezegd.. Myrthe Brak heeft als destijds als 13-jarige scholiere een heel bijzonder initiatief genomen waar inmiddels heel Arnhem van weet. En waar veel mensen, echt heel serieus, een voorbeeld aan kunnen nemen.

 

Tijdens de avond allemaal mooie en heel betrokken verhalen over de enorme (maatschappelijke) waarde van sport. Intense discussies. Over de organisatie in Nederland van grote sportevenementen. Verdeelde opvattingen.

Over de waarde van topsport (helden, talentontwikkeling, innovatie, sociale samenhang) voor de ontwikkeling van de breedtesport in ons land. Conclusie: die twee kunnen niet zonder elkaar.

 

Prachtig (micro)verhaal van Jelle Spree. Diabetes patiënt die in november en december van het vorig jaar van Utrecht naar Moskou fietste om geld bijeen te trappen voor het Jeugd Sport Fonds. Hij haalde ruim 25.000 euro bij elkaar waardoor 113 (kansarme) kinderen nu een jaar kunnen sporten. Respect van alle aanwezigen.

 

En aan het einde natuurlijk het verhaal van Josephine van Hees. Kankerpatiënte met een eigen Alpe d’HuZes team. Adembenemend. Eerlijk, open, oprecht en authentiek.

 

De bijzondere avond zouden we niet hebben organiseren zonder de inspanningen van de Gelderse Sport Federatie. Tjienta van Pelt en Silvia van Mullem hebben een enorme bijdrage geleverd aan het succes van deze eerste AMFtalk.

Geweldig bedankt dames!! Namens alle teamleden van #AMF. Dank ook aan wethouder Gerrie Elfrink, die de gemeenteraad voor eventjes verliet om een cheque van ruim 700 euro te komen brengen als opbrengst van zijn deelname aan de HAN-KAN marathon speciaal voor Arnhemsmeisjefietst. Ook heel veel respect.

 

Graag danken alle teamleden van Arnhemsmeisjefietst Toneelgroep Oostpool en alle mensen die een bijdrage hebben geleverd aan deze bijzondere avond, die ons inderdaad ene ding heeft geleerd:

Sport inspireert!

 

Gerard Dielessen

 

(foto's: Wim Wilmers)
 

 

 

Reageer [1 reacties]

20-4-2011 door Frank

De eerste #AMFtalk, Beeldverslag

In een bijna volle theaterzaal van Huis Oostpool in Arnhem was het op 19 april een bijzondere sfeer. Sport is emotie, sport is dé manier om mensen te verbinden. Tijdens een aantal prachtige en inspirerende presentaties maakte de toeschouwers kennis met Myrthe Brak en haar wonderschone initiatief. Geniet mee en kijk naar het beeldverslag.

 

Deel 1 "De opening"

 

Deel 2 "Interview met Myrthe"

 

Reageer [0 reacties]